De vier Grote Mogendheden zijn toegewijd aan het Zionisme. En het Zionisme, of het nu juist of onjuist is, goed of slecht, wortelt in eeuwenoude tradities, in huidige noden en in toekomstige hoop, en is van veel groter belang dan de wensen en vooroordelen van de 700.000 [Palestijnse] Arabieren die dat oude land nu bewonen. (Arthur James Balfour, geciteerd in Nutting 2013)

The four Great Powers are committed to Zionism. And Zionism, be it right or wrong, good or bad, is rooted in age-long traditions, in present needs, in future hopes, of far greater import than the desires and prejudices of the 700,000 [Palestine] Arabs who now inhabit that ancient land. (Arthur James Balfour, cited in Nutting 2013)

Zionistisch kolonialisme van nederzettingen staat centraal in het conflict in Palestina; kolonialisme van nederzettingen is een structuur, geen episode (Wolfe 2006). Zionistisch kolonialisme van nederzettingen is diep geworteld in het Europese kolonialisme. Zonder het bestaan en de rechten van inheemse volkeren te erkennen, zagen Britse koloniale machthebbers grote delen van de aarde vaak als terra nullius, 'niemandsland'. Deze uitdrukking (oorspronkelijk uit het Romeinse recht) werd gebruikt om gebied aan te duiden dat niet onder de soevereiniteit van een Europese staat viel. Soevereiniteit over gebied dat terra nullius is, kon worden verkregen door bezetting en/of kolonisatie door nederzetters.

Zionist settler-colonialism is at the heart of the conflict in Palestine; settler-colonialism is a structure not an episode (Wolfe 2006). Zionist settler-colonialism is deeply rooted in European colonialism. Ignoring the existence and rights of indigenous peoples, British colonialists often saw large parts of the earth as terra nullius, ‘nobody’s land’. This (originally Roman legal) expression was used to describe territory which was not subject to the sovereignty of any European state – sovereignty over territory which is terra nullius may be acquired through occupation and/ or settler-colonisation.

Toen aan het eind van de negentiende eeuw het Europese 'zionistische nationalisme' ontstond als politieke kracht die opriep tot de kolonisatie van Palestina door kolonisten en tot het 'bijeenbrengen van alle Joden', werd weinig aandacht besteed aan het feit dat Palestina al bewoond was. Het Baselse Programma, aangenomen op het Eerste Zionistische Congres, dat in 1897 het politieke zionisme lanceerde, maakte inderdaad geen melding van een inheemse Palestijnse bevolking toen het de doelstelling van de beweging uiteenzette: 'de vestiging van een in het openbaar en wettelijk verzekerd tehuis in Palestina voor het Joodse volk'.

When in the late 19th century European ‘Zionism nationalism’ arose as a political force calling for the settler-colonisation of Palestine and the ‘gathering of all Jews’, little attention was paid to the fact that Palestine was already populated. Indeed, the Basel Programme adopted at the First Zionist Congress, which launched political Zionism in 1897, made no mention of a Palestinian indigenous population when it spelled out the movement’s objective: ‘the establishment of a publicly and legally secured home in Palestine for the Jewish people’.