Historici hebben de neiging de Arabisering in Palestina te verwarren met de vestiging van het Arabisch als lingua franca voor Palestina en het Nabije Oosten. In feite waren Arabisering en islamisering in Palestina, en de veranderingen van de religieuze gemeenschappen van het land – waaronder de drie Palestijnse provincies: Prima, Secunda en Tertia – afzonderlijke historische processen die niet automatisch mogen worden samengevoegd of gelijkgeschakeld.

Historians tend to conflate Arabisation processes in Palestine with the establishment of Arabic as the lingua franca for Palestine and the Near East. In fact, Arabisation and Islamisation in Palestine and the transformations of religious communities of the country – including the three Palestine provinces: Prima, Secunda and Tertia – were distinct historical processes and should not be automatically conflated or synchronised.

Historisch gezien gingen de arabiseringsprocessen in het groter Palestina (waaronder het bestaan van Arabischsprekende Palestijnse christenen) lang vooraf aan de islamiseringsprocessen in het land, hoewel de vestiging van het Arabisch als lingua franca van Palestina hand in hand ging met de islamisering van het land.

Historically, Arabisation processes in greater Palestine (including the existence of Arabic-speaking Palestinian Christians) long preceded Islamisation processes in the country, although the establishment of Arabic as the lingua franca of Palestine went hand in hand with the Islamisation of the country.

Zoals we al hebben gezien, liep het gedurende de IJzertijd II (1000–6000

As we have already seen, over the course of the Iron Age II (1000–6000

BC) de handelssteden van het oude Filistea (Gaza, Jaffa, ‘Aphek, Ekron, Asdod, Ascalon) creëerden een bloeiend geïntegreerd zuiden in Palestina door nauw samen te werken met Arabische handelaren en zeelieden. De Arabieren waren machtige handelaren die de verre handel uit India en Azië via de Rode Zee, Nabatea, het zuiden van Palestina en de zeehavens van Filistea verbonden met het oostelijke Middellandse Zeegebied. Dit geïntegreerde zuiden bleef bestaan onder het Assyrische en Perzische rijk, en in de 5e eeuw v.Chr. beschrijft Herodotus uitvoerig de aanwezigheid van Arabieren in het zuiden van Palestina. Een eeuw later begonnen de Nabatese Arabieren, die floreerden op internationale handel en lokale landbouw, vanaf de 4e eeuw v.Chr. de Naqab/Negev te domineren en stichtten zij verschillende Palestijnse dorpen en steden, waarvan sommige tot de Palestijnse Nakba van 1948 bleven bestaan.

BC) the trading cities of old Philistia (Gaza, Jaffa, ‘Aphek, Ekron, Ashdod, Ascalon) created a flourishing integrated south in Palestine by working closely with Arab traders and sailors. The Arabs were powerful traders who linked the distant trade from India and Asia to the Eastern Mediterranean region via the Red Sea, Nabataea, southern Palestine and the seaports of Philistia. This integrated south was maintained under the Assyrian and Persian empires and in the 5th century BC Herodotus describes in detail the presence of Arabs in southern Palestine. A century later, the Nabataean Arabs, who flourished on international trade and local agriculture, began to dominate the Naqab/Negev from the 4th century BC onwards and founded several Palestinian villages and towns, some of which survived until the Palestinian Nakba of 1948.

Al-Khalasa, een Palestijns moslimdorp gelegen 23 kilometer ten zuidwesten van de stad Beershiba en in 1948 door Israël ontvolkt, werd begin 4e eeuw door de Nabatese Arabieren gesticht onder de Arabische naam ‘al-Khalus’, en de stad werd onderdeel van de Nabatese Arabische wierookroute. De Grieks-Romeinse historicus en geograaf Ptolemaeus identificeert het als een stad in Idumea. In de late Romeinse periode groeide het uit tot de belangrijkste stad van de westelijke Romeinse provincie Arabia Petraea.

Al-Khalasa, a Palestinian Muslim village located 23 kilometres south-west of the city of Beershiba and depopulated by Israel in 1948, was founded by the Nabataean Arabs in the early 4th century using the Arabic name ‘al-Khalus’, and the town became part of the Nabataean Arab incense route. The Greco-Roman historian and geographer Ptolemy identifies it as a town in Idumaea. In the late Roman period it grew to become the principal town of the western Roman Arabia Petraea province.

Onder de Byzantijnen werd de stad in Palaestina Tertia bekend als 'Elusa', waarmee de Arabische naam behouden bleef. Zij diende ook als bestuurlijk centrum in de Naqab-woestijn en was de thuisbasis van een van de drie klassieke retorica-scholen in het Byzantijnse Palaestina. Onder de islamitische heerschappij van de Arabieren bleef de stad functioneren als een belangrijk stedelijk centrum en kreeg zij haar moderne Arabische naam al-Khalasa, maar zij werd in de late Mamelukkenperiode in de 15e eeuw n.Chr. ergens verlaten. In het begin van de 20e eeuw werd zij opnieuw bevolkt door Palestijnse bedoeïenen. Na de verwoesting van het Arabische dorp in 1948 gaven de Israëliërs het de naam Haluza (Hebreeuws: 'pionier'), een naam die Hebreeuws klinkt en gebaseerd is op de Arabische plaatsnaam 'al-Khalus'. Recentelijk heeft de UNESCO de archeologische vindplaats uitgeroepen tot werelderfgoed, ironisch genoeg vanwege haar historische belang, maar zonder erkenning te geven aan de centrale plaats van deze vindplaats in de vierentwintig eeuwen van Arabische geschiedenis en erfgoed in Palestina.

Under the Byzantines the Palaestina Tertia town became known as ‘Elusa’, preserving the Arabic name. It also served as an administrative centre in the Naqab desert and was the home of one of three classical schools of rhetoric in Byzantine Palaestina. Under Arab Islam the town continued to function as a major urban centre and became known by its modern Arabic name al-Khalasa, but was abandoned sometime during the late Mamluk period in the 15th century CE. It was repopulated by Palestinian Bedouins in the early 20th century. After the destruction of the Arab village in 1948 the Israelis renamed it Haluza (Hebrew: ‘pioneer’), a Hebrew-sounding name based on the Arabic toponym ‘al-Khalus’; and more recently UNESCO declared the archaeological site a World Heritage Site, ironically due to its historic importance but, in fact, without acknowledging the centrality of the site to the twenty-four centuries of Arab history and heritage in Palestine.

In de vroege islam werden de strategisch-militaire en administratieve overwegingen bij de totstandkoming van het systeem van vier, en later vijf, moslimse ajnads (provincies) in Bilad al-Sham beïnvloed door de eerdere Byzantijnse strategische indeling van de regio. De oorsprong van het ajnad-systeem van Bilad al-Sham onder de islam is omstreden. Irfan Shahid (1986) ziet echter een Byzantijnse oorsprong voor dit systeem. De provincies, of ajnad, behielden civiele en administratieve verantwoordelijkheden voor de omliggende districten, waaronder het innen van belastingen (Walmsley 2000: 273). De Arabische gouverneurs van de vijf ajnad (enk. jund) van het gebied al-Sham, Damascus, Filastin, al-Urdun, Hims en Qinnasrin, werden leider (Ameer) genoemd, en in één geval werd de gouverneur (wali) van Jund Filastin, Suleiman ibn ‘Abd al-Malik, in 715 de Umayyadische kalief.

In early Islam, the combination of strategic-military and administrative considerations for the creation of the four, and later five, Muslim ajnads (provinces) system in Bilad al-Sham were influenced by the previous Byzantine strategic configuration of the region. The origins of the ajnad system of Bilad al-Sham under Islam are in dispute. However, Irfan Shahid (1986) sees a Byzantine origin for this system. The provinces, or ajnad, retained civil and administrative responsibilities for their surrounding districts, including the raising of taxes (Walmsley 2000: 273). The Arab governors of the five ajnad (sing. jund) of al-Sham region, Damascus, Filastin, al-Urdun, Hims and Qinnasrin, were called amirs and, in one case, the Governor (wali) of Jund Filastin, Suleiman ibn ‘Abd al-Malik, became the Umayyad Caliph in 715.

Palestina was in 637–638 volledig opgenomen in het islamitische kalifaat.

Palestine had been brought fully within the Islamic Caliphate in 637‒638.

In de islamitische theorie van het bestuur was een kalief een opperheerser die door de gemeenschap werd gekozen als opvolger van de Profeet Muhammad ﷺ. Als politiek leider van de gehele moslimgemeenschap werd de kalief voorzien van een islamitisch referentiekader, bepaald door de Koran en de Hadith (de uitspraken en daden van de Profeet Muhammad ﷺ), en was hij verplicht te regeren door middel van shura (raadpleging, overleg, advies). De shura, een Koranisch principe, schiep een ruimte die het de islamitische tradities mogelijk maakte om met sociaal pluralisme en interculturele uitwisselingen binnen het uitgestrekte islamitische rijk om te gaan. In de praktijk waren veel kaliefen echter erfelijke heersers, en zij waren slechts zo sterk als hun legers en politieke bondgenootschappen hen maakten. De stichters van de Umayyaden-dynastie waren zich ook scherp bewust van het macht/kennis-verband, om Michel Foucaults beroemde paradigma te herhalen.

In the Islamic theory of governance, a Caliph was a supreme ruler who was chosen by the community to be a successor to the Prophet Muhammad. As political leader of the entire Muslim community, the Caliph was provided with an Islamic reference framework defined by the Quran and the Hadith (the sayings and actions of the Prophet Muhammad) and was obliged to govern through shura (consultation, deliberation, advice). The shura, a Quranic principle, created a space that enabled the Islamic traditions to negotiate social pluralism and inter-cultural exchanges throughout the vast Islamic empire. In practice, however, many Caliphs were hereditary rulers and they were only as strong as their armies and political alliances made them. The founders of the Umayyad dynasty were also acutely aware of the power/knowledge nexus, to echo Michel Foucault’s famous paradigm.

Zij waren krachtige, scherpzinnige en pragmatische kaliefen, die zowel van hun moslim- als van hun niet-moslimonderdanen bestuurlijk advies, politieke raadpleging (Shura), wetenschappelijke kennis en technische deskundigheid vroegen. Toen de flexibiliteit van de islamitische traditie stevig was verankerd, namen de Umayyadische kaliefen in 661 n.Chr. de islamitische staat over en maakten Damascus tot hoofdstad van het uitgestrekte islamitische rijk.

They were powerful, shrewd and pragmatic Caliphs and sought administrative advice, political shura, scientific knowledge and technological expertise from their Muslim and non-Muslim subjects alike. With the flexibility of the Islamic tradition firmly established, in 661 AD the Umayyad Caliphs took over the Islamic state and made Damascus the capital of the vast Islamic empire.

Materieel, economisch, religieus en politiek bewijsmateriaal toont aan dat onder de Umayyadische Marwanidische kalifen,1 die erin slaagden het islamitische rijk tot een ongekende omvang uit te breiden, de twee provincies (ajnad) Dimashq en Filastin werden behandeld als kernprovincies (أجناد) van een uitgestrekt rijk, om redenen van religieuze dogma's vermengd met realpolitik. Immers, Palestina was strategisch belangrijker en werd strakker gecontroleerd door de Umayyadische heersers dan de woestijnen van Arabië, net als Syrië, zodat de centrale positie en het belang van Palestina en Syrië onder de Umayyadische Marwanidische kalifen voorop bleven staan. Ook hielp het proces van homogenisering en arabisering van het grote rijk dat de boeren van Palestina een lokale versie van het Aramees spraken, een dialect dat veel meer op het Arabisch leek dan welke andere taal ook, behalve het Hebreeuws, dat grotendeels al eeuwenlang was uitgestorven. De geleidelijke maar gestage overgang naar het Arabisch als officiële lingua franca in Palestina en het Nabije Oosten was daardoor noch moeilijk noch langdurig.

Material, economic, religious and political evidence shows that under the Umayyad Marwanid Caliphs,1 who succeeded in expanding the Islamic empire to an unprecedented size, the two provinces (ajnad) of Dimashq and Filastin were treated as core provinces ( أجناد ) of a vast empire, for reasons of religious dogma mixed with realpolitik. After all, Palestine was more strategically important and more tightly controlled by the Umayyad rulers than the deserts of Arabia, as indeed was Syria, so that the centrality and importance of Palestine and Syria under the Umayyad Marwanid Caliphs remained paramount. It also helped the process of homogenisation and Arabisation of the large empire that the peasants of Palestine spoke a local version of Aramaic, a dialect much closer to Arabic than any other language but Hebrew, which had largely been extinct for centuries, so the gradual but steady move to Arabic as the official lingua franca in Palestine and the Near East was neither difficult nor protracted.

Bovendien resulteerden de Umayyadische Marwanidische revolutie en uitzonderlijke scherpzinnigheid en innovatie ook in de bouw door de Umayyadische Marwanidische kalifen van een systeem van uitgelezen en grote paleizen in Jeruzalem, al-Ramla, nabij Jericho en nabij Tiberias, die ons een inkijk geven in de centrale positie van Palestina binnen dit uitgestrekte islamitische rijk. De hervormende Marwanidische heerser ‘Abd al-Malik ibn Marwan (r. 685‒705 n.Chr.)

Moreover, the Umayyad Marwanid revolution and extraordinary shrewdness and innovation also resulted in the construction by the Umayyad Marwanid Caliphs of a system of exquisite and large palaces in Jerusalem, al-Ramla, near Jericho and near Tiberias which give us a glimpse into the centrality of Palestine within this vast Islamic empire. The reforming Marwanid ruler ‘Abd al-Malik ibn Marwan (r. 685‒705 AD)

wordt gecrediteerd voor de transformatie van Jeruzalem, de bouw van de Rotskoepel in de stad en de munthervormingen, evenals voor de vestiging van het Arabisch als officiële taal van het Islamitische Kalifaat (Ochsenwald en Fisher 2004: 57). Gedurende de eerste zes decennia van de islam in Palestina, vóór de taalkundige en bestuurlijke hervormingen van ‘Abd al-Malik, werd een groot deel van het werk van de lokale overheid in Palestina vastgelegd in Koine-Grieks, en veel prominente posities in het land werden bekleed door christenen, van wie sommigen behoorden tot families die in Byzantijnse besturen hadden gediend. De taalkundige revolutie die begon met ‘Abd al-Malik ibn Marwan en werd voortgezet door de latere Marwanidische kaliefen, zorgde ervoor dat het Arabisch de lingua franca werd, niet alleen van Palestina maar van het islamitische rijk, dat destijds meer dan 30 procent van de wereldbevolking omvatte. De taalkundige revolutie en het feit dat het Arabisch de enige lingua franca was voor tientallen miljoenen mensen, van Spanje tot Centraal-Azië, was ook van centraal belang voor de uitbreiding van de wereldhandel onder moslimheerschappij. Gedurende de Middeleeuwen, net als in de oudheid, bleef regionale en verre handel een belangrijke bron van welvaart voor een strategisch gelegen Palestina.

is credited with the transformation of Jerusalem, the construction of the Dome of the Rock in the city and the currency reforms, as well as the establishment of Arabic as the official language of the Islamic Caliphate (Ochsenwald and Fisher 2004: 57). For the first six decades of Islam in Palestine, prior to ‘Abd al-Malik’s linguistic and administrative reforms, much of the local government’s work in Palestine was recorded in Koine Greek and many prominent positions in the country were held by Christians, some of whom belonged to families that had served in Byzantine administrations. The linguistic revolution which began with ‘Abd al-Malik ibn Marwan and was maintained by subsequent Marwanid Caliphs meant that Arabic became the lingua franca not only of Palestine but the Islamic empire, which, at the time, included more than 30 per cent of the world’s population. The linguistic revolution and having Arabic as the single lingua franca for tens of millions of people from Spain to Central Asa was also central to the expansion of global trade under Muslim rule. Throughout the Middle Ages, as in ancient times, regional and distant trade remained a key source for the prosperity of a strategically located Palestine.

Het Arabisch en de Arabisering van Palestina voegden nog meer culturele lagen toe aan de al rijke en complexe identiteit van Palestina. De Arabisering van Palestina profiteerde van het feit dat de overwegend Palestijns-christelijke boerenbevolking een Palestijns dialect van het Aramees sprak, een Semitische taal die nauw verwant is aan het Arabisch. Maar terwijl onder de Romeinen en Byzantijnen het Koine-Grieks de elitetaal van Palestina en de Levant was en de helleniseringsprocessen nauw verbonden waren met kosmopolitisme en hoge cultuur, werden onder de islam het klassieke Arabisch en de arabisering een vehikel voor globalisering. Het klassieke Arabisch en vertalingen naar het Arabisch raakten nauw verbonden met wetenschappelijk onderzoek en culturele vernieuwing, en bevorderden de internationale handel en het kosmopolitisme.

Arabic and the Arabisation of Palestine added more cultural layers to Palestine’s already rich and complex identity. The Arabisation of Palestine benefited from the fact that the predominantly Palestinian Christian peasantry spoke a Palestinian dialect of Aramaic, a Semitic language closely related to Arabic. However, if under the Romans and Byzantines Koine Greek was the elite language of Palestine and the Levant and Hellenisation was closely associated with cosmopolitanism and high culture, under Islam literary Arabic and Arabisation became a vehicle for globalisation. Literary Arabic and translation into Arabic became closely associated with scientific inquiry and cultural innovation, expanding international trade and cosmopolitanism.

Bovendien was het Byzantijnse Palestina geteisterd door diepe klassentegenstellingen die tot uiting kwamen in taalkundige verdeeldheid. Terwijl het spreken van Grieks een belangrijk kenmerk was van de identiteit van de metropolitaanse en stedelijke elite, en het spreken van Aramees een belangrijk kenmerk van de identiteit van het gewone volk en de Palestijnse boerenstand in het overwegend christelijke Byzantijnse Palaestina, moedigden het Arabisch en de Arabisering gelijkheid aan in Palestina en werden zij belangrijke kenmerken van de identiteit van zowel de stedelijke elites als de steeds meer geArabiseerde Palestijnse boerenstand.

Furthermore, Byzantine Palestine had been bedevilled by deep class cleavages reflected in linguistic divisions. If speaking Greek was a key marker of metropolitan and urban elite identity and speaking Aramaic was a key marker of identity for ordinary people and Palestinian peasantry in Christian-majority Byzantine Palaestina, Arabic and Arabisation encouraged egalitarianism in Palestine and became key markers of identity for both urban elites and the increasingly Arabised Palestinian peasantry.

Onder de islam vielen de metropolen Damascus, Bagdad en Caïro op als keizerlijke centra, maar hun handels- en strategische verbindingen over land- en zeeroutes verbonden hen met een archipel van binnenlandse steden in al-Sham en Palestina en het hele al-Sham-gebied, waaronder al-Ramla, Gaza, ‘Asqalan, al-Lajjun, al-Quds, Nablus, Acre en Tiberias. Arabisering en islamisering volgden vanzelfsprekend handel en politieke macht, en deze culturele en taalkundige transformatie van Palestina werd actief en ijverig bevorderd na de Arabisch-islamitische verovering van Palestina. De islamiseringsprocessen in het land volgden dit voorbeeld. Filastin werd onderdeel van de Arabisch-islamitische staat na de Slag bij Yarmouk (636 n.Chr.) in het kader van de moslimverovering van Syrië en Palestina.

Under Islam, the metropolises of Damascus, Baghdad and Cairo stood out as imperial centres, but their trade and strategic linkages through overland and sea routes tied them to an archipelago of hinterland cities in al-Sham and Palestine and the whole al-Sham region, including al-Ramla, Gaza, ‘Asqalan, al-Lajjun, al-Quds, Nablus, Acre and Tiberias. Naturally Arabisation and Islamisation followed trade and political power, and this cultural and linguistic transformation of Palestine was promoted actively and assiduously after the Arab Islamic conquest of Palestine. Islamisation processes in the country followed suit. Filastin became part of the Arab Islamic state following the Battle of Yarmuk (636 AD) in the course the Muslim conquest of Syria and Palestine.

Hoewel de Arabisch-islamitische militaire verovering van Palestina plaatsvond in 638 n.Chr., was de praktische islamisering van Palestina een geleidelijk maar ingrijpend proces dat vele generaties duurde. Er is ook enig bewijs van massale bekering van Samaritanen tot de islam in Palestina in de loop van de vroege moslimperiode (zie Levy-Rubin 2000). De krachtige Arabisch-moslimse invloed op Palestina heeft echter bijna 1400 jaar voortgeduurd, tot op heden. De diepgaande religieuze, sociale, culturele en taalkundige transformatie van het land onder de islam is overal in het land zichtbaar.

Although the Arab Islamic military conquest of Palestine took place in 638 AD, the practical Islamisation of Palestine was a gradual but radical process which went on for many generations. There is also some evidence of the mass conversion by Samaritans to Islam in Palestine in the course of the early Muslim period (see Levy-Rubin 2000). However, the powerful Arab Muslim impact on Palestine has continued for nearly 1400 years, to the present time. The profound religious, social, cultural and linguistic transformation of the country under Islam is evident throughout the land.

Maar de geleidelijke processen van Arabisering, homogenisering en islamisering van het land, van een grotendeels Aramees sprekende, christelijke meerderheidsnatie tot een overwegend Arabisch sprekende, moslimmeerderheid, en van de ene monotheïstische religie naar de andere – evenals van de ene Semitische taal naar een andere, nauw verwante taal – waren cultureel minder traumatisch en sociaal minder pijnlijk dan de plotselinge bekering van een heidense samenleving tot een monotheïstische staat.

But the gradual processes of Arabisation, homogenisation and Islamisation of the country, from a largely Aramaic-speaking majority Christian country to a predominantly Arabic-speaking Muslim majority, and from one monotheistic religion to another – as well as from one Semitic language to another closely related one – was less traumatic culturally and socially less painful than the sudden conversion of a pagan society into a monotheistic polity.

Het archeologische bewijs over de vroege geschiedenis van de islam in Palestina weerlegt de algemeen verspreide opvatting en het verraderlijke mythe dat de moslimse verovering van Palestina in de 7e eeuw een daling in het aantal plaatsen en de algehele welvaart van het land veroorzaakte (Magness 2003: 1‒3).

The archaeological evidence on the early history of Islam in Palestine debunks the common perception and insidious myth that the Muslim conquest of Palestine in the 7th century caused a decline in the number of localities and the overall prosperity of the country (Magness 2003: 1‒3).

Integendeel, de moslim-Arabieren luidden een periode van welvaart en religieuze verdraagzaamheid in, en van religieuze en culturele autonomie voor christelijke en joodse religieuze gemeenschappen (Arabisch: millah) in Palestina, en zij lieten de voorafgaande bestuurlijke organisatie voortbestaan (The Encyclopaedia of Islam 1965, Vol. II: 911). De islamitische staten pasten, net als het Romeinse en Byzantijnse rijk, ook een patroon-cliëntsysteem toe in Palestina, en dit patronagesysteem maakte de opkomst mogelijk van een zekere mate van lokale autonomie en machtige stedelijke elites.

On the contrary, the Muslim Arabs ushered in a period of prosperity and religious toleration and religious and cultural autonomy for Christian and Jewish religious communities (Arabic: millah) in Palestine and permitted the previous administrative organisation to continue (The Encyclopaedia of Islam 1965, Vol. II: 911). The Islamic states, like the Roman and Byzantine empires, also applied a patron‒client system in Palestine and this patronage system allowed the emergence of a degree of local autonomy and powerful urban elites.

Om grotendeels defensieve militair-strategische redenen werd het grotere Palestina onder de islam opnieuw ingericht en samengesteld uit twee van de 'Drie Palestinas' van de Byzantijnen (Blankinship 1994). Deze militair-strategische herindeling en reorganisatie kwam ook tot uiting in de feitelijke benaming van het land: Jund Filastin, de 'administratieve/militaire provincie Palestina'. Deze herindeling was tevens gericht op het aanpakken van enkele fundamentele zwakheden van het Byzantijnse strategische denken over de verdediging van de 'Drie Palestinas' en andere regio's in Syrië. Het Byzantijnse leger had zijn hoofdkwartier in de kuststad Caesarea Maritima en leunde sterk op de Arabische Ghassanidische bondgenoten in het binnenland, die Palaestina Secunda en Palaestina Tertia feitelijk hadden beheerst. De moslimse Arabische bevelhebbers gaven er weliswaar de voorkeur aan om in hun legers nog steeds veel christelijke Ghassanidische troepen in te zetten, maar vertrouwden liever op moslimse bevelhebbers.

For largely defensive military-strategic reasons greater Palestine under Islam was reconfigured and reconstituted from two of the ‘Three Palestines’ of the Byzantines (Blankinship 1994). This military-strategic reconfiguration and reorganisation was also reflected in the actual naming of the country: Jund Filastin, the ‘administrative/military province of Palestine’. This reconfiguration was also aimed at addressing some of the fundamental weaknesses of the Byzantine strategic thinking for defending the ‘Three Palestines’ and other regions in Syria. The Byzantine military was headquartered in the coastal city of Caesarea Maritima and relied extensively on the Ghassanid Arab allies of the hinterland who had effectively controlled Palaestina Secunda and Palaestina Tertia. The Muslim Arab commanders, while still using many Ghassanid Christian troops in Muslim armies, preferred to rely on Muslim commanders.

Het terugbrengen van Jund Filastin, van de oorspronkelijke drie naar 'twee Palestina's' (Palaestina Prima en Palaestina Tertia), was ook militair-strategisch zinvol.

Reducing Jund Filastin from the original Three to ‘Two Palestines’ (Palaestina Prima and Palaestina Tertia) also made sense in military-strategic terms.

De administratieve reorganisatie van Palestina tijdens de vroege islam zorgde ervoor dat het Byzantijnse Groot-Palestina een combinatie werd van een relatief grote provincie Jund Filastin en een kleine Jund al-Urdun (provincie Jordanië). Jund al-Urdun, bestuurd vanuit Tiberias in Galilea, mag niet worden gelijkgesteld aan het hedendaagse Jordanië. Met de consolidatie van de Arabisch-moslimse heerschappij in Palestina en de Levant in het midden van de 7e eeuw werd de regio verdeeld in Filastin, al-Urdun en Dimashq (Damascus).

The administrative reorganisation of Palestine during early Islam meant that Byzantine greater Palestine became a combination of a relatively large Jund Filastin province and a small Jund al-Urdun (Jordan province). Governed from Tiberias in Galilee, Jund al-Urdun should not be equated with modern-day Jordan. With the consolidation of Arab Muslim rule in Palestine and the Levant in the mid-7th century, the region was divided into Filastin, al-Urdun and Dimashq (Damascus)

en de Arabieren (net als de Romeinen) kozen voor een gedecentraliseerd bestuur.

and the Arabs (like the Romans) opted for a decentralised administration.

Tijdens de Umayyadische periode (661–750 n.Chr.) was het gebied van al-Sham verdeeld in junds, militaire en bestuurlijke provincies. Jund Filastin werd kort na de moslimse verovering van Palestina in de jaren 630 georganiseerd. De Umayyaden namen veel van de Byzantijnse toponymische, monetaire en bestuurlijke tradities over, en dit proces van aanpassing was zichtbaar in vele aspecten van de provincie Jund Filastin.

During the Umayyad period (661‒750 AD) the al-Sham region was divided into junds or military/administrative provinces. Jund Filastin was organised soon after the Muslim conquest of Palestine in the 630s. The Umayyads adapted many of the Byzantine toponymic, monetary and administrative traditions and this process of adaptation was evident in many aspects of the province of Jund Filastin.