De veranderingen in het politieke en religieuze bestel onder de islam staken scherp af tegen de continuïteit van Palaestina/Filastin als gebied en land, en tegen de stabiliteit van zijn economische welvaart en zijn overwegend agrarische bevolking. Meer dan drie eeuwen lang was de provincie Jund Filastin onder de islam een groter en zelfs welvarender land dan de combinatie van Palaestina Prima en Palaestina Salutaris onder de Byzantijnen, in tegenstelling tot verschillende ideologische geschiedenissen die deze periode als een tijd van verval voorstellen.

The changes in the political/religious regime under Islam contrasted with the continuity of Palaestina/Filastin as territory/country and the stability of its economic prosperity and its mainly farming people is striking. For over three centuries the province of Jund Filastin under Islam was a larger and even more prosperous country than the combination of Palaestina Prima and Palaestina Salutaris under the Byzantines, in contradistinction to various ideological histories presenting this period as one of decline.

Doorheen de vroege islamitische periode behield de administratieve provincie Filastin haar economische welvaart, deels doordat zij strategisch gelegen was in het centrum van regionale en verre handel, en deels doordat zij een eigen, afzonderlijk muntstelsel ontwikkelde binnen de bredere monetaire zone van de islam. Onder de islam werden dinarmunten geslagen in goud, dirhammunten in zilver, terwijl fals (meervoud fulus)

Throughout early Islam the administrative province of Filastin maintained its economic prosperity partly by being strategically located at the centre of regional and distant trade and partly by developing its own distinct monetary system, within the wider monetary zone of Islam. Under Islam, dinar coins were minted in gold, dirham coins in silver, while fals (plural fulus)

was een koperen munt die voor het eerst werd geslagen door de Omajjaden aan het eind van de 7e eeuw.

was a copper coin first produced by the Umayyads in the late 7th century.

De naam fals is afgeleid van follis, een koperen munt uit het Romeinse en Byzantijnse rijk. Verschillende islamitische koperen fals werden geslagen tot in de 19e eeuw. Vandaag de dag wordt het woord fulus (of flus) nog steeds in het Palestijnse Arabische spreektaalgebruik gebruikt als algemene term voor geld, en de term heeft ook aanleiding gegeven tot de moderne Arabische termen iflas (faillissement) en muflis (failliet). In de Middeleeuwen omvatte het monetaire stelsel van de provincie Palestina dinars, dirhams en fals, die in verschillende Palestijnse steden werden geslagen.

The name fals derives from follis, a Roman/Byzantine copper coin. Various Islamic copper fals were in production until the 19th century. Today the word fulus (or flus) is still used in Palestinian Arabic vernacular as a generic term for money and the term has also given rise to the modern Arabic terms iflas (bankruptcy) and muflis (bankrupt). In the Middle Ages, the monetary system of the province of Palestine included dinars, dirhams and fals, which were minted in several Palestinian cities.

Verder werd in de 9e eeuw, tijdens het Abbasidische bewind, de provincie Jund Filastin beschreven als de vruchtbaarste provincie in de regio al-Sham. In zijn commentaar op de jaarlijkse belastinginkomsten van de provincie noteerde de Abbasidische postmeester en geograaf Ibn Khordadbeh, de auteur van het vroegst bewaarde Arabische boek over administratieve en beschrijvende geografie, Het boek der wegen en koninkrijken (Kitab al-Masalik wa'l-Mamalik, ca. 870), rond 864: 500.000 gouden dinaars aan belastingen uit de provincie Filastin. Ter vergelijking: de provincie Damascus bracht 400.000 dinaars op, de provincie Hims 340.000, de provincie Jordanië 350.000 en de twee provincies Qinnasrin en ‘Awasim 400.000 dinaars (Le Strange 1890: 46; Röhricht 1890: 17; Ibn Khordadbeh 1865). Ter nog een vergelijking: de belastinginkomsten die in heel Palestina (de twee provincies Filastin en al-Urdun) in 864 werden geïnd

Furthermore, in the 9th century, during Abbasid rule, the province of Jund Filastin was described as the most fertile province in the region of al-Sham. Commenting on the annual tax revenues raised in the province, 9th century Abbasid postmaster and geographer ibn Khordadbeh, the author of the earliest surviving Arabic book of administrative and descriptive geography, The Book of Roads and Kingdoms (Kitab al-Masalik was Mamalik, c. 870) recorded in about 864: 500,000 gold dinars of taxes from Filastin province. By comparison with other provinces of al-Sham, the Damascus province raised 400,000 dinars, the Hims province 340,000, the Jordan province 350,000 and the two provinces of Qinnasrin and ‘Awasim 400,000 dinars (Le Strange 1890: 46; Röhricht 1890: 17; Ibn Khordadbeh 1865). For another comparison, the tax revenues raised in the whole of Palestine (the two provinces of Filastin and al-Urdun) in 864

(850.000 dinars) vormde meer dan de helft van de (voornamelijk landbelasting) die in 818/819 in heel Abbasidisch Mesopotamië werd geheven (Christensen 1993: 42).

(850,000 dinars) amounted to more than half of (mainly land) taxes raised in the whole of Abbasid Mesopotamia in 818/819 (Christensen 1993: 42).

Deze jaarlijkse inkomsten van de provincie Palestina blijken ook uit de belastingcijfers en de opbrengsten die in deze periode uit de provincie Filastin werden geïnd, zowel in absolute zin als in vergelijking met de belastingen die uit de andere ajnad werden geïnd, waaronder het veel kleinere Jund al-Urdun en het veel grotere Jund Dimashq (de provincie Damascus), dat een groot deel van het huidige Libanon omvatte en de gebieden ten oosten van de Jordaan die bekendstaan als de regio al-Balqa (Le Strange 2010: 43‒48; Blankinship 1994:

These annual revenues of the province of Palestine is also evident from the tax figures and revenues collected during this era from the Filastin province both in absolute terms and in comparison with those taxes collected from the other ajnad, including the much smaller Jund al-Urdun and the much larger Jund Dimashq (the Damascus province), which included much of present-day Lebanon and territories east of the River Jordan known as al-Balqa region (Le Strange 2010: 43‒48; Blankinship 1994:

47‒48, 292, noot 7). Filastin wordt inderdaad, volgens belastingcijfers in bepaalde bronnen, beschouwd als de rijkste provincie van al-Sham gedurende de late Umayyadische periode (Blankinship 1994: 48).

47‒48, 292, note 7). Indeed, Filastin is accounted, by tax figures given in certain sources, to have been the richest province of al-Sham throughout the late Umayyad period (Blankinship 1994: 48).

De werken van Arabische historici en geografen uit de Middeleeuwen zijn essentieel voor ons begrip van de zich ontwikkelende herindeling van Palestina en omgeving, en van de relatief enorme rijkdom en welvaart van de provincie Filastin gedurende een groot deel van de Umayyadische en Abbasidische periodes. Lokale Palestijnse historici en geografen, zoals al-Maqdisi, die niet alleen herhaaldelijk de term Palestina (فلسطين) gebruikt, maar ook 'Palestijns' (فلسطيني), begonnen ook een embryonaal besef van een regionale Palestijnse identiteit te ontwikkelen. In 985 n.Chr. geeft al-Maqdisi in zijn werk De Beste Indelingen voor Kennis van de Regio's (Ahsan al-Taqasim Fi Ma'rifat al-Aqalim) ons een gedetailleerd verslag van alle plaatsnamen, steden en dorpen die hij in Palestina had bezocht (al-Maqdisi 1994, 2002). Hij beschrijft gedetailleerd zijn geboorteland en de vruchtbaarheid van zijn grond, en becommentarieert in de 10e eeuw de landbouwproducten en gefabriceerde goederen van Palestina:

The works of Arab historians and geographers of the Middle Ages are central to our understanding of the evolving reconfiguration of Palestine and its environs and of the relatively immense wealth and prosperity of the province of Filastin throughout much of the Umayyad and Abbasid periods. Local Palestinian historians and geographers such al-Maqdisi — who uses not just the term Palestine ( فلسطين ) repeatedly but also ‘Palestinian’ فلسطيني ) — also began to develop an embryonic sense of regional Palestinian identity. In 985 AD al-Maqdisi, in his work The Best Divisions for Knowledge of the Regions (Ahsan al-Taqasim Fi Ma’rifat al-Aqalim), gives us a detailed account of all the place names, cities and towns he had visited in Palestine (al-Maqdisi 1994, 2002). Describing in detail his native country and the fertility of its land, al-Maqdisi comments in the 10th century on the agricultural produce and manufactured goods of Palestine:

binnen de provincie Palestina bevinden zich 36 verzamelde

within the province of Palestine may be found gathered together 36

producten die nergens anders in dezelfde combinatie worden aangetroffen ... Uit Palestina komen olijven, gedroogde vijgen, rozijnen, de johannesbroodvrucht, stoffen van gemengde zijde en katoen, zeep en zakdoeken. Uit Jeruzalem komen kazen, katoen, de beroemde rozijn van het soort dat bekendstaat als ‘Ainuni en Duri, uitstekende appels, bananen – die een vrucht zijn in de vorm van een komkommer, maar wanneer de schil wordt afgepeld, lijkt het binnenste niet ongelijk aan de watermeloen, alleen fijner van smaak en sappiger – ook pijnboompitten die bekendstaan als ‘Kuraish-bite’, en hun gelijke wordt nergens elders gevonden; verder spiegels, lampenolie-kruiken en naalden. Uit Jericho wordt uitstekende indigo aangevoerd. Uit Sughar en Baisan kwamen indigo en dadels [en rijst], ook de stroop die Dibs wordt genoemd. Uit ‘Amman – graan, lammeren en honing. Uit Tiberias – tapijtstoffen, papier en stof. Uit Kadas – kleding van het materiaal dat Munayyir en Bal’isiyyah heet, ook touwen. (Geciteerd in Le Strange 2014: 18‒19; ook Le Strange 1890: 16‒19; al-Maqdisi 1994)7

products that are not found thus united in any other land ... From Palestine come olives, dried figs, raisins, the carob-fruit, stuffs of mixed silk and cotton, soap and kerchiefs. From Jerusalem come cheeses, cotton, the celebrated raison of the species known as ‘Ainuni and Duri, excellent apples, bananas – which same is a fruit in the form of a cucumber, but when the skin is peeled off, the interior is not unlike the water-melon – only finer flavoured and more luscious – also pine-nuts known as ‘Kuraish-bite,’ and their equal is not found elsewhere; further mirrors, lamp-jars and needles. From Jericho is brought excellent indigo. From Sughar and Baisan came indigo and dates [and rice], also the treacle called Dibs. From ‘Amman –grain, lambs and honey. From Tiberias – carpet stuffs, paper, and cloth. From Kadas – clothes of the stuff called Munayyir and Bal’isiyyah, also ropes. (Cited in Le Strange 2014: 18‒19; also Le Strange 1890: 16‒19; al-Maqdisi 1994)7

De economie van Palestina werd gestimuleerd door de strategische ligging van het land en zijn internationale handel, waaronder de handel over lange afstanden met India, China en Europa. Vanaf de Oudheid bestond er een uitgebreide zijderoute over lange afstand van China naar het Nabije Oosten. Zijdestof, een natuurlijke vezel die door zijderupsen wordt geproduceerd, werd voor het eerst ontwikkeld in het oude China, en vanwege de textuur en glans werd zijde in het Nabije Oosten snel een populaire luxestof. Het werd in de Oudheid toegankelijk gemaakt door zowel Chinese als Arabische handelaars.

The economy of Palestine was boosted by the country’s strategic location and its international trade, including its long-distance trade with India, China and Europe. An extensive long-distance silk trade from China to the Near East existed from Antiquity. Silk fabric, a natural fibre produced by silkworms, was first developed in ancient China and, because of its texture and lustre, silk rapidly became a popular luxury fabric in the Near East. It was made accessible by both Chinese and Arab traders in Antiquity.

In de islam handelden Palestina en al-Sham als geheel met India en China via Aylah ('Aqabah) aan de Rode Zee, 'een haven van Palestina aan de Chinese Zee' (Ramadan 2010a, 2010b). In de Middeleeuwen begonnen Arabische kooplieden Aziatische zijderupsen (Arabisch: dudat al-qazz) te importeren, en in Palestina werd de zijde (harir)stof verwerkt tot textiel, wat hielp de eigen zijdeindustrie van het land te ontwikkelen. Palestina produceerde een verscheidenheid aan zijdestoffen – waaronder een grove soort zijdestof vermengd met verschillende soorten wol, die tot mantels werd geweven en bekend werd als qazz-zijde, en 'bi-harir' – die werden geëxporteerd naar Arabië en diverse Middellandse-Zeelanden en Europese landen (Gil, M. 1997: 238; Goitein 1983: 403, noot 141; Lewandowski 2011: 243; Weir 1994: 288). In het vroegmoderne Engeland werd de ruwe zijde die in Palestina werd gemaakt en bekendstond als qazz, bekend als gauze of Gaza, naar de Palestijnse stad; het was een dunne, vaak doorzichtige geweven stof die werd gebruikt in kleding, draperieën en chirurgische verbanden (Cannon and Kaye 1994: 196).

Under Islam, Palestine and al-Sham as a whole traded with India and China via Aylah (‘Aqabah) on the Red Sea, ‘a port of Palestine on China Sea’ (Ramadan 2010a, 2010b). In the Middle Ages, Arab merchants began importing Asian silkworms (Arabic: dudat al-qazz) and in Palestine the silk (harir) fabric was woven into textiles and helped develop the country’s own silk industry. Palestine produced a variety of silk fabrics – including one coarse type of silk fabric mixed with various types of wool and woven into coats, which became known as qazz silk, and ‘bi-harir’ – which were exported to Arabia and various Mediterranean and European countries (Gil, M. 1997: 238; Goitein 1983: 403, note 141; Lewandowski 2011: 243; Weir 1994: 288). In early modern England, the raw type of silk made in Palestine and known as qazz, became known as gauze or Gaza, the name of the Palestinian city; it was a thin, often transparent woven fabric used in clothing, drapery and surgical dressings (Cannon and Kaye 1994: 196).

De buitenlandse export en internationale handel van Palestina waren belangrijke bijdragen aan de economische welvaart en rijkdom van het land onder de islam. Palestina was al in het Chalcolithicum begonnen met de export van olijfolie en wijn naar Egypte, en de export van Palestijnse olijfolie en liquores Palaestini ('Palestijnse wijn').

Palestine’s foreign export and international trade were key contributors to the country’s economic prosperity and wealth under Islam. Palestine had begun exporting olive oil and wine to Egypt in the Chalcolithic Age and the export of Palestinian olive oil and liquores Palaestini (‘Palestinian wine’)

bleven belangrijke handelsgoederen in de Oudheid. Hoewel de export van liquores Palaestini onder de Islam afnam, zette de export zich gedurende de hele Middeleeuwen voort, en kameelkaravanen vervoerden olijfolie uit Palestina naar de stad Medina in Arabië (Gil, M. 1997: 236). Ook werden diverse geweven stoffen en textiel en soorten qazz-zijde, vermengd met konijnenwol, uit Palestina op schepen geladen en naar Middellandse Zeemarkten geëxporteerd, waaronder Egypte (Gil, M. 1997: 238). Opmerkelijk genoeg zouden veel van deze belangrijke geproduceerde en geëxporteerde producten, zoals katoen, olie, zeep, glaswerk en geweven, geborduurde en zijden artikelen, nog steeds een rol spelen in de Palestijnse economie van de moderne tijd.

remained important commodities in Antiquity. Although the export of liquores Palaestini declined under Islam, exports continued throughout the Middle Ages and camel caravans transported olive oil from Palestine to the city of Medina in Arabia (Gil, M. 1997: 236). Also, various woven items and textiles and types of qazz silk mixed with rabbit wool made in Palestine were loaded onto ships and exported to Mediterranean markets, including Egypt (Gil, M. 1997: 238). Interestingly, many of these key manufactured and exported products, such as cotton, oil, soap, glassware, woven, embroidered and silk items, would still play a role in the Palestinian economy of the modern era.

Ook onder de islam speelden de religieus autonome, overwegend stedelijke Arabisch-Joden van Palestina een belangrijke rol in de cultuur, de handel en de productie-industrieën van het land. Dit kwam vooral tot uiting in een belangrijk internationaal exportproduct van Palestina: glaswerk. De glasproductie in de regio dateert uit de Fenicische tijd, en ook de mozaïeken van Hellenistische en Romeinse gebouwen en de Byzantijnse mozaïekvloeren. In de middeleeuwen werden Akko, Tyrus, al-Khalil (Hebron) en andere plaatsen in Palestina beroemd om glasproductie, en de Arabisch-Joden van het land en van al-Sham als geheel stonden bekend als experts in het maken van glas, dat werd geëxporteerd naar verschillende landen, waaronder enkele in Europa (Gil, M. 1997: 238). Zoals we in hoofdstuk zeven zullen zien, werd de industrie van verfijnde glasproductie verder ontwikkeld door moslimindustriëlen in al-Khalil tijdens de Mamlukkenperiode.

Also under Islam the religiously autonomous, predominantly urban Arab-Jews of Palestine played an important part in the culture, commerce and manufacturing industries of the country. This was particularly evident in an important international export of Palestine: glassware. Glass-making in the region dates back to Phoenician times, and the mosaics of Hellenic and Roman buildings and Byzantine mosaic floors. In the Middle Ages, Acre, Tyre, al-Khalil (Hebron) and other localities in Palestine became famous for glass-making and the Arab Jews of the country and al-Sham as a whole became known as experts at making glass, which would be exported to various countries including some in Europe (Gil, M. 1997: 238). As we shall see in chapter seven, the industry of exquisite glass-making was further developed by Muslim industrialists in al-Khalil during the Mamluk period.

In een van de beroemdste encyclopedische geopolitieke en geo-etnografische werken van de 10e eeuw beschrijft al-Maqdisi enkele van de Middellandse Zeehavens van de provincie Jund Filastin:

In one of the most famous encyclopaedic geo-political and geoethnographic works of the 10th century, al-Maqdisi describes some of the Mediterranean ports of the province of Jund Filastin:

Langs de hele kustlijn van Filastin liggen de wachtposten, Ribat genoemd, waar de soldaten van de grenswacht samenkomen. De oorlogsschepen en galeien van de Grieken komen ook in deze havens binnen, en brengen gevangenen mee die van de moslims zijn genomen; deze bieden zij aan voor losgeld: drie voor honderd dinaars. In elk van deze havens zijn er mannen die de Griekse taal spreken, want zij hebben zendingen naar de Grieken en handelen met hen in allerlei waren. Wanneer er in de wachtposten een Grieks schip verschijnt, blazen zij op de hoorns; ook steken zij, als het nacht is, een baken aan op de toren, of, als het dag is, maken zij een grote rookwolk. Van elke wachtpost aan de kust tot aan de hoofdstad (Ar Ramlah) staan, met tussenpozen, hoge torens gebouwd, en in elke toren is een groep mannen gestationeerd. Bij de aankomst van de Griekse schepen zien de mannen dit, en ontsteken het baken op de toren die het dichtst bij de kustwachtpost staat, daarna op de toren daarboven, en zo verder, de een na de ander, zodat er nauwelijks een uur verstreken is of de trompetten klinken in de hoofdstad, en er worden trommels geslagen in de torens, die het volk naar de wachtposten aan zee roepen. Zij haasten zich in grote getale naar buiten, gewapend, en de jonge mannen van het dorp komen samen. Dan begint het vrijkopen. Sommigen kunnen een gevangene vrijkopen, terwijl anderen (minder rijk) zilveren dirhems of zegelringen neerwerpen, of een ander kostbaar voorwerp bijdragen, totdat ten slotte alle gevangenen die zich op de Griekse schepen bevinden zijn vrijgekocht. De wachtposten van deze provincie Filastin, waar dit vrijkopen van gevangenen plaatsvindt, zijn: Ghazzah, Mimas, ‘Askalan, Mahuz – (de haven van) Azdud, Mahuz – (de haven van) Yubna, Yafah en Arsuf.

All along the sea-coast of Filastin are the Watch-stations, called Ribat, where the levies assemble. The war-ships and galleys of the Greeks also come into these ports, bringing aboard of them the captives taken from the Muslims; these they offer for ransom – three for the hundred Dinars. And in each of these ports there are men who know the Greek tongue, for they have missions to the Greeks, and trade with them in divers wares. At the Stations, whenever a Greek vessel appears, they sound the horns; also, if it be night, they light a beacon there on the tower; or, if it be day, they make a great smoke. From every Watchstation on the coast up to the capital (Ar Ramlah), there are built, at intervals, high towers, in each of which is stationed a company of men. On the occasion of the arrival of the Greek ships the men, perceiving this, kindle the beacon on the tower nearest to the coaststation, and then on that lying next above it, and onwards, one after another, so that hardly is an hour is elapsed before the trumpets are sounding in the capital, and drums are beating in the towers, calling the people down to the Watch-stations by the sea. And they hurry out in force, with their arms, and the young men of the village gather together. Then the ransoming begins. Some will be able to ransom a prisoner, while others (less rich) will throw down silver Dirhams, or signet-rings, or contribute some other valuable, until at length all the prisoners who are in the Greek ships have been ransomed. Now the Watch-stations of this province of Filastin, where this ransoming of captives takes place, are these: Ghazzah, Mimas, ‘Askalan, Mahuz – (the port of ) Azdud, Mahuz – (the port) of Yubna, Yafah, and Arsuf.

(Geciteerd in Le Strange 2014: 23‒24)

(Cited in Le Strange 2014: 23‒24)

Ook in de 10e eeuw beschrijft de Arabische geograaf en kroniekschrijver Ibn Hawqal de Arabische provincie Filastin; hij reisde in 943‒969 n.Chr. uitgebreid door Azië, Europa en Afrika en schreef The Face of the Earth. Ibn Hawqal, die sommige van zijn informatie wellicht ontleende aan oudere Arabische bronnen, beschrijft de omvang van de provincie Filastin: van Rafah in het zuiden tot de streek van al-Lajjun in het noorden, en van de Middellandse Zee in het westen tot ‘Amman in Transjordanië (al-Maqdisi 2002: 138).

Also in the 10th century, Arab geographer and chronicler Ibn Hawqal – who travelled extensively in Asia, Europe and Africa in 943‒969 AD and wrote The Face of the Earth – describes the Arab province of Filastin. Ibn Hawqal, who may well derive some of his information from earlier Arabic sources, describes the extent of the province of Filastin: from Rafah in the south to the region of al-Lajjun in the north and from the Mediterranean Sea in the west to ‘Amman in Transjordan (al-Maqdisi 2002: 138).

Gelegen 16 kilometer ten noordwesten van Jenin en 1 kilometer ten zuiden van Tell Megiddo (ook Tell al-Mutasallim genoemd), was al-Lajjun gedurende vele eeuwen een belangrijke strategische Palestijnse districtsstad, tot aan de overgang naar de 19e eeuw, toen het door de Ottomanen werd ingelijfd bij het nieuwe district Jenin.

Located 16 kilometres north-west of Jenin and 1 kilometre south of Tell Megiddo (also called Tell al-Mutasallim), for many centuries al-Lajjun was an important strategic Palestinian district town, until the turn of the 19th century when it was annexed by the Ottomans to the new district of Jenin.

Ontvolkt en verwoest door Israël in 1948, werd al-Lajjun geïdentificeerd met het oude Megiddo, dat gedurende de hele Bronstijd een van de sterkste en belangrijkste Palestijnse stadstaten was en een van de meest monumentale tempels van zijn tijd in het hele Nabije Oosten herbergde (Wiener, N.

Depopulated and destroyed by Israel in 1948, al-Lajjun was identified with ancient Megiddo, which was one of the strongest and most important Palestinian city-states throughout the Bronze Age and housed one of the most monumental temples of its time in the whole Near East (Wiener, N.

2016). Onder de Romeinen werd deze regio beschouwd als onderdeel van de Galilea, en in de 18e eeuw werd al-Lajjun onderdeel van de praktisch onafhankelijke, in Galilea gevestigde Palestijnse staat die werd bestuurd door Dhaher al-ʿUmar. De continuïteit tussen het oude en middeleeuwse Arabische erfgoed van al-Lajjun komt symbolisch tot uiting in de naam van het middeleeuwse Palestijns-Arabische stadje Lajjun, dat is afgeleid van de Romeinse naam Legio, wat wijst op een vroeg Romeins legerkamp in de provincie 'Syria Palaestina'. De plaats, een strategisch punt aan de Via Maris van Palestina en door de Romeinen bekend als Caparcotna, bleef tussen 120 en 300 n.Chr. de basis van de Legio Sexta Ferrata (Zesde Gepantserde Legioen), het 6e Romeinse legioen. Het Zesde Gepantserde Legioen werd geëerd door de Romeinse Arabische keizer Philippus Arabs (244‒249), die zich nauw betrokken voelde bij de zaken van de provincies 'Syria Palaestina' en Arabië en munten sloeg met het nummer van dit legioen.8

2016). Under the Romans this region was treated as part of the Galilee and in the 18th century al-Lajjun became part of the practically independent Galilee-based Palestinian state ruled by Dhaher al-ʿUmar. The continuities between the ancient and medieval Arab heritage of al-Lajjun is symbolically present in the name of the medieval Palestinian Arab town Lajjun, which is derived from the Roman name Legio, meaning an early Roman legion camp in the province of ‘Syria Palestinia’. The site, a strategic point on Palestine’s Via Maris and known to Romans as Caparcotna, remained the base of the Legio Sexta Ferrata (Sixth Ironclad Legion), the 6th Roman Legion, between 120 and 300 AD. The Sixth Ironclad Legion was honoured by the Roman Arab Emperor, Philippus Arabs (244‒249), who took a close interest in the affairs of the provinces of ‘Syria Palaestina’ and Arabia and minted coins with the number of this legion.8

Onder de Abbasiden in de 8e en 9e eeuw was al-Lajjun een belangrijk districtsstadje, binnen de provincie Jund Filastin. Gedurende de lange Mamluk-periode (1260–1517) diende het als een belangrijke halte op de handels- en postroute, en in de vroege Ottomaanse periode was het de hoofdstad van het district (sanjak) in Palestina dat naar het stadje was genoemd.

Under the Abbasids in the 8th‒9th centuries, al-Lajjun was an important district town, within the province of Jund Filastin. Throughout the long Mamluk period (1260‒1517) it served as an important station in the commercial and postal route and during the early Ottoman period it was the capital of the district (sanjak) in Palestine that bore its name.

Volgens sommige Arabische bronnen werden de twee grote steden Beisan (het vroegere Scythopolis) en al-Lajjun gedurende de vroege islamitische periode tot de provincie Jund Filastin gerekend (zie Gil, M. 1997: 111), maar al-Maqdisi (2002: 138)

According to some Arabic sources, the two major towns of Beisan (former Scythopolis) and al-Lajjun, were included in the province of Jund Filastin throughout early Islam (see Gil, M. 1997: 111), yet al-Maqdisi (2002: 138)

Berichten dat Beisan, al-Lajjun en ook Akko deel uitmaakten van Jund al-Urdun, wat het argument verder versterkt dat Jund al-Urdun, geografisch en strategisch gezien, gedurende meerdere eeuwen gelijkwaardig bleef aan de voormalige Byzantijnse provincie Palaestina Secunda.

reports that Beisan, al-Lajjun, as well as Acre were part of Jund al-Urdun, something which lends further weight to the argument that, geographically and strategically, Jund al-Urdun remained for several centuries equivalent to the former Byzantine province of Palaestina Secunda.

In de 10e eeuw beschrijft Ibn Hawqal al-Ramla, het bestuurlijke centrum van de provincie Jund Filastin, als de grootste stad van het land, ‘maar de Heilige Stad (Jeruzalem) komt in omvang heel dicht bij deze laatste’ – iets wat ook enig gewicht geeft aan de opvatting dat er in Palestina twee (politieke/religieuze) hoofdsteden bestonden, zowel gedurende de drie eeuwen onder de Byzantijnen als gedurende bijna vier eeuwen onder de islam, van het begin van de 8e eeuw tot 1099.

In the 10th century Ibn Hawqal describes the administrative capital of the province of Jund Filastin, al-Ramla, as the largest town in the country, ‘but the Holy City (of Jerusalem) comes very near this last in size’ – something which also lends some weight to the two (political/religious) capitals notion existing in Palestine for three centuries under the Byzantines and for nearly four centuries under Islam from the early 8th century until 1099.

Ibn Hawqal schrijft:

Ibn Hawqal writes:

Jund Filastin (Palestina) en zijn onderdistricten. Hieronder vielen die van At-Tih [in het noorden van de Sinaï] en Al-Jifar, beide gelegen richting de Egyptische grens ... Filastin is de westelijkste van de provincies van [al-Sham]. In zijn grootste lengte, van Rafh [Rafah] tot aan de grens van Al-Lajjun (Legio), zou een ruiter er twee dagen over doen om te reizen; en eveneens zoveel tijd om de breedte te doorkruisen, van Yaffa (Jaffa) tot Riha (Jericho).

Jund Filastin (Palestine) and its subdistricts. Subordinate to this district were those of the Tih [in north Sinai] and Al Jifar, both lying towards the Egyptian Frontier ... Filastin is the westernmost of the provinces of [al-Sham]. In its greatest length from Rafh [Rafah] to the boundary of Al Lajjun (Legio), it would take a rider two days to travel over; and the like time to cross the breadth from Yaffa (Jaffa) to Riha (Jericho)

Filastin wordt bevloeid door de regen en de dauw. Zijn bomen en zijn bewerkte landen hebben geen kunstmatige irrigatie nodig; en alleen in Nabulus vindt men stromend water dat voor dit doel wordt gebruikt. Filastin is de vruchtbaarste van de Syrische provincies. Zijn hoofdstad en grootste stad is Ar Ramlah, maar de Heilige Stad (Jeruzalem) komt in omvang er zeer dicht bij. In de provincie Filastin, ondanks haar geringe omvang, zijn er ongeveer twintig moskeeën, met preekstoelen voor het vrijdaggebed. (Geciteerd in le Strange 2014: 28; ook Röhricht 1890: 18; Gil, M. 1997: 111)

... Filastin is watered by the rains and dew. Its trees and its ploughed lands do not need artificial irrigation; and it is only in Nabulus that you find the running waters applied to this purpose. Filastin is the most fertile of the Syrian provinces. Its capital and the largest town is Ar Ramlah, but the Holy City (of Jerusalem) comes very near this last in size. In the province of Filastin, despite its small extent, there are about twenty mosques, with pulpits for the Friday prayer. (Cited in le Strange 2014: 28; also Röhricht 1890: 18; Gil, M. 1997: 111)

Hoewel de opvatting over de grenzen van de provincie Filastin in de loop der jaren veranderde, vermeldde in 1226 de Arabische geograaf Yaqut al-Hamawi, die schreef tijdens de Ayyubidische periode, dat de Arabische stad al-Fuleh (het huidige Israëlische stadje ‘Afula), die in het hart van Marj ibn ‘Amer lag, ongeveer 12 kilometer ten noorden van al-Lajjun, ‘een stad in Jund Filastin’ was (Le Strange 1890: 441).

Although the perception of the boundaries of the province of Filastin did change over the years, in 1226 the Arab geographer Yaqut al-Hamawi, writing during the Ayyubid period, mentioned that the Arab town of al-Fuleh (present-day Israeli town of ‘Afula), which was at the heart of Marj ibn ‘Amer, about 12 kilometres to the north of al-Lajjun, as being ‘a town in Jund Filastin’ (Le Strange 1890: 441).