Palestinisch territoriaal nationalisme, net als het idee van Palestina, heeft meerdere oorsprongen en meerdere bronnen. In *Palestinian Identity: The Construction of Modern National Consciousness* (1998) betoogt Rashid Khalidi dat een afzonderlijke Palestijnse nationale identiteit, geworteld in het land Palestina, in de vroege twintigste eeuw ontstond. Tegelijkertijd hebben Khalidi en verschillende prominente historici van het moderne Palestina, onder wie Beshara Doumani (1995), Ilan Pappe (1999), Baruch Kimmerling en Joel S. Migdal (1993, 2003), allen gesuggereerd dat er al vóór de opkomst van het politieke zionisme aan het eind van de negentiende eeuw een lokale Palestijnse nationale identiteit in wording was (Pappe 1999: 3). Deze beginnende positieve Palestijnse nationale territoriale identiteit in het late Ottomaanse Palestina had geen verband met het zionisme. Hoewel een opkomende lokale Palestijnse nationale beweging aan de komst van het zionisme in Palestina voorafging, werd deze beweging echter ook aangewakkerd door zionistische nederzettings- en landaankoopactiviteiten in de periode vóór de Eerste Wereldoorlog.

Palestinian territorial nationalism, like the idea of Palestine, has multiple beginnings and multiple sources. In Palestinian Identity: The Construction of Modern National Consciousness (1998), Rashid Khalidi argues that a distinct Palestinian national identity grounded in the land of Palestine emerged in the early 20th century. But, at the same time, Khalidi and several prominent historians of modern Palestine, including Beshara Doumani (1995), Ilan Pappe (1999), Baruch Kimmerling and Joel S. Migdal (1993, 2003), all suggested that before the appearance of political Zionism in the late 19th century, a local Palestinian national identity had been in the making (Pappe 1999: 3). This nascent positive Palestinian national territorial identity in late Ottoman Palestine was not connected to Zionism. However, although an incipient local Palestinian national movement preceded the advent of Zionism in Palestine, this movement was also spurred on by Zionist settlement and land-purchasing activities in the period prior to the First World War.

In het laat-Ottomaanse Palestina was de bevolking van de drie Palestijnse bestuurlijke districten (Jeruzalem, Nablus en Akko) overweldigend moslim en christelijk-Arabisch. De joodse minderheid telde ongeveer 25.000 mensen; de meerderheid was diep religieus en woonde in steden. Tot de opkomst van het Europese zionisme aan het eind van de 19e eeuw waren de betrekkingen tussen de Palestijnen (Arabischsprekende moslims, christenen en joden) vreedzaam en stabiel, gevormd door eeuwen van samenleven, gedeelde geschiedenis en een gedeeld land (Khalidi, W. 1984). De memoires van Wasif Jawhariyyeh (1897–1972), een Palestijns-christelijke inwoner van Jeruzalem, The Diaries of Wasif Jawhariyyeh, geven overtuigend getuigenis van het ontstaan van een tweeledige Palestijns-Ottomaanse territoriale identiteit in laat-Ottomaans Palestina, en van het samenleven, de culturele diversiteit en de vermenging in het Ottomaanse Jeruzalem, een microkosmos van de laat-Ottomaanse moderniteit in Palestina. In de Palestijnse wereld van Jawhariyyehs jeugd waren de grenzen tussen het leven van Palestijnse christenen, Palestijnse joden en Palestijnse moslims vloeiend.