Tijdens de Romeinse heerschappij over Palestina, en meer bepaald tussen 135 n.Chr. en 390 n.Chr., werd Palestina een van de provincies van het rijk. Dit is ook een periode waaruit veel geschreven bronnen zijn bewaard in een verscheidenheid aan talen – Latijn, Grieks, Aramees, Hebreeuws – en die ook zijn opgenomen in de annalen en teksten van de nieuwe religie van het christendom. Tegen die tijd was de naam ‘Palestina’ al meer dan duizend jaar oud en had zij een aanzienlijke bekendheid.

During Roman rule in Palestine, and more specifically between 135 AD and 390 AD, Palestine became one of the Provincias of the empire. This is also a period from which many written records were preserved in a variety of languages – Latin, Greek, Aramaic, Hebrew –and also covered in the annals and texts of the new religion of Christianity. By this time the name ‘Palestine’ was more than a millennium old and had substantial currency.

Tijdens de Romeinse periode werd de officiële, bestuurlijke naam ‘Palestina’ geconsolideerd en gepopulariseerd in het Latijn en het Grieks, de twee lingua franca's van het Romeinse Rijk en het oostelijke Middellandse Zeegebied.

During the Roman period the official/administrative name of ‘Palestine’ was consolidated and popularised in Latin and Greek, which were the two lingua francas of the Roman Empire and Eastern Mediterranean.

Deze twee talen beïnvloedden de handel, het bestuur, het onderwijs, de religie, de architectuur, de diplomatie, het muntwezen en belangrijke plaatsnamen in het hele oostelijke Middellandse Zeegebied.

These two languages affected trade, administration, education, religion, architecture, diplomacy, coinage and key place names throughout the Eastern Mediterranean.