7.2 Ajjoubidisch Palestina en de herstelling van het islamitische Jeruzalem in het Palestina na de kruistochten: de neergang van de kuststeden van Palestina en de opkomst van de stedelijke centra in het binnenland
7.2 Ayyubid Palestine And The Re-establishment Of Islamic Jerusalem In Post-crusade Palestine: The Decline Of Palestine’s Coastal Cities And Rise Of The Interior Urban Centres
De nederlaag van de Latijnse kruisvaarders in de twaalfde eeuw leidde tot de hervestiging van de moslimheerschappij in Palestina en opnieuw tot de heroriëntatie van het land. Dit duurde zeven eeuwen en bestond uit drie afzonderlijke periodes: het Ayyubidische tijdperk (1187‒1260), het Mamluk-tijdperk (1260‒1517) en het Ottomaanse tijdperk (1517‒1917). De economische en politieke heroriëntatie van Palestina op Europa onder het bewind van Dhaher al-ʿUmar in de achttiende eeuw, evenals tijdens de Ottomaanse hervormingen in de tweede helft van de negentiende eeuw, droegen er allemaal toe bij dat Palestina het moderne tijdperk binnentrad.
The defeat of the Latin Crusaders in the 12th century brought about the re-establishment of Muslim rule in Palestine and once again the reorientation of the country. This lasted for seven centuries and consisted of three distinct periods: the Ayyubid (1187‒1260), Mamluk (1260‒1517) and Ottoman (1517‒1917) eras. The economic and political reorientation of Palestine towards Europe under the rule of Dhaher al-ʿUmar in the 18th century, as well as during the Ottoman reforms of the second half of the 19th century, all contributed to bringing Palestine into the modern era.
De geopolitieke en strategische heroriëntatie van Palestina in de post-kruisvaardersperiode, weg van het kustgebied van de Middellandse Zee en zijn strategische ligging onder zowel de Ayyubiden als de Mamelukken tussen het al-Sham-gebied en Egypte, had een blijvende invloed op zijn geschiedenis, cultuur en kunst, evenals op zijn identiteit als geopolitieke entiteit. In de middeleeuwse Moslimse geografie omvatte het al-Sham-gebied de gebieden van het huidige Syrië, Filastin (Israël inbegrepen), het huidige Jordanië, Libanon en het zuiden van Turkije. Van de twee huidige landen Egypte en Syrië waren Palestina's nauwe historische banden met het al-Sham-gebied historisch gezien het meest blijvend en het meest geworteld in het moderne Palestijnse collectieve geheugen.
The geo-political and strategic reorientation of Palestine in the post-Crusader period away from the Mediterranean coastal region and its strategic location under both the Ayyubids and Mamluks between the al-Sham region and Egypt had a lasting impact on its history, culture and arts as well as identity as a geo-political polity. In medieval Muslim geography, the al-Sham region consisted of the territories of present-day Syria, Filastin (Israel included), modern Jordan, Lebanon and south Turkey. Of the two present-day countries of Egypt and Syria, Palestine’s close historic links with the al-Sham region were the most enduring historically and most rooted in modern Palestinian social memory.
De belangrijke Ayyubidische periode in Palestina begon met Salah al-Din's spectaculaire overwinning op de Franken in de Slag bij Hittin in 1187, een keerpunt in de geschiedenis van Palestina. Salah al-Din was de vizier van de (sjiitische) Fatimidische staat in Egypte geweest voordat hij een einde maakte aan de Fatimidische heerschappij in het land. Kort daarna werd het kruisvaardersbolwerk Acre door Salah al-Din veroverd, en in datzelfde jaar namen de Ayyubidische troepen Nazareth, Saffuriyah, Haifa, Arsuf, Caesarea, Sabastiyah (Sebastia), Jaffa, al-Ramla, Gaza, Beit Jibrin, 'Asqalan en Jeruzalem in. Het grootste deel van het Latijnse Koninkrijk Jeruzalem viel in of kort na 1187 in handen van de Ayyubiden.