Tot 1948 hadden de Zionisten geen controle over de toponymische processen in Palestina. Na de massale etnische zuivering van de Nakba en de Israëlische overname van de volledige controle over bijna 80 procent van het historische Palestina, werd de culturele politiek van naamgeving radicaal versneld. Staatstoponymische projecten werden nu gebruikt als instrumenten om de effectiviteit van de de-arabisering van Palestina te waarborgen. Een van deze instrumenten bestond uit de officiële Israëlische verkeersborden, die vaak in het Hebreeuws, Arabisch en Engels zijn. Maar zowel het Arabisch als het Engels zijn transliteraties van de nieuwe Hebreeuwse plaatsnamen, in plaats van de oorspronkelijke Palestijns-Arabische naam weer te geven. Uiteraard kan de overgrote meerderheid van de Israëliërs geen Arabisch lezen; dit is deels bedoeld om de inheemse Palestijnen binnen Israël eraan te herinneren dat zij de nieuwe Hebreeuwse plaatsnamen zich eigen moeten maken, of misschien om de uitdrukkelijke goedkeuring te zoeken van de verdwijnende Palestijnse Arabier (Shohat 2010: 264), waardoor Arabieren medeplichtig worden aan de de-arabisering van Palestina.

Until 1948 the Zionists were not in control of the toponymic processes in Palestine. Following the mass ethnic cleaning of the Nakba and the Israeli assumption of full control of nearly 80 per cent of historic Palestine, the cultural politics of naming was accelerated radically. State toponymic projects were now used as tools to ensure the effectiveness of the de-Arabisation of Palestine. One of these tools consisted of the official Israeli road signs, which are often in Hebrew, Arabic and English. But both the Arabic and the English are transliterations of the new Hebrew place names – rather than reflecting the original Palestinian Arabic name. Of course the overwhelming majority of Israelis cannot read Arabic; this is partly to remind the indigenous Palestinians inside Israel of the need to internalise the new Hebrew place names or perhaps to seek the express approval of the vanishing Palestinian Arab (Shohat 2010: 264), making Arabs complicit in the de-Arabisation of Palestine.

Belangrijkste kenmerken en methoden van de Israëlisch-zionistische naamgevingspatronen en het creëren van nieuwe plaatsnamen in de periode na de Nakba omvatten:

Key features and methods of Israeli Zionist renaming patterns and creation of new place name in the post-Nakba period included:

• De rol van het Israëlische leger: de Hebreeuwse Namencommissie van 1949

• The role of the Israeli Army: the Hebrew Names Committee of 1949

en indigenisering van de Europese kolonisten.

and indigenising of the European settlers.