De Zionistische kolonie Gedera, gelegen 13 kilometer ten zuiden van Rehovot, werd in 1884 gesticht door Russische kolonisten. Net als bij de kolonies van Rehovot, Afula en Hadera was bij de aankoop van de gronden van Palestijnse landheren Yehoshua Hankin betrokken. De Jewish Colonial Association gaf Gedera een Hebreeuws klinkende naam (Hebreeuws: "muur"), naar een plek die naar verluidt in de Hebreeuwse Bijbel wordt genoemd. De naam Hadera daarentegen is duidelijk afgeleid van al-Khadra en al-Khdeira in het lokale Palestijnse dialect, Arabisch voor "groen". Hoewel deze belangrijke Zionistische kolonie (vandaag een grote Israëlische stad)

The Zionist colony of Gedera, located 13 kilometres south of Rehovot, was founded by Russian settlers in 1884, and like the colonies of Rehovot, Afula and Hadera, the purchase of its lands from Palestinian landlords involved Yehoshua Hankin. The Jewish Colonial Association gave Gedera a Hebrew-sounding name (Hebrew: ‘wall’) after a site supposedly mentioned in the Hebrew Bible. The name Hadera, on the other hand, clearly originated from al-Khadra, and al-Khdeira in local Palestinian dialect, Arabic for ‘green’. Although this key Zionist colony (today a major Israeli city)

werd een Hebreeuws klinkende naam gegeven; deze zionistische naam heeft in het Hebreeuws absoluut geen zin (Bar On 1996: 38). De landerijen van de kolonie Gedera waren gekocht met hulp van de Franse consul in Jaffa, Poliovierre.

was given a Hebrew-sounding name, this Zionist name makes absolutely no sense in Hebrew (Bar On 1996: 38). The lands of the colony of Gedera had been purchased with the help of the French consul in Jaffa, Poliovierre.

De plaatselijke Palestijnen van Qatra hadden het land als pachtboeren bewerkt toen de Joodse kolonisten aankwamen, en zij verzetten zich tegen de inbreuk op wat zij nog steeds als hun land beschouwden. Qatra was een oud Palestijns centrum van politiek en economisch gezag dat, samen met dertig andere stedelijke vindplaatsen in gebieden langs de Middellandse Zee, in de late Bronstijd in een periode van verval terechtkwam (Zevit 2003: 94), maar het bloeide gedurende de islamitische periode. Archeologische opgravingen op Tel Qatra brachten een aardewerkatelier aan het licht voor de vervaardiging van Gazaanse kruiken.

Local Palestinians of Qatra had been cultivating the land as tenant farmers when the Jewish settlers arrived, and they resented the intrusion onto what they still thought of as their land. Qatra was an ancient Palestinian centre of political and economic authority that along with thirty other urban sites in regions bordering the Mediterranean Sea had entered a period of decline in the late Bronze Age (Zevit 2003: 94) but flourished throughout the Islamic period. Archaeological excavations at Tel Qatra discovered a pottery workshop for the manufacture of Gaza jars.

Etymologisch volgde de naamgeving van Gedera door vroege zionistische kolonisten nauw de christelijke Schriftgeografie en de bijbelse archeologie van de 19e eeuw, die vertrokken vanuit de verhalen van de Bijbel. De "bijbelse locatie" werd voor het eerst voorgesteld door Victor Guérin (1868‒1880, 1881–1883), een Franse bijbelarcheoloog en Schriftgeograaf die Palestina meerdere keren bezocht en wiens werken vaak verwezen naar passages uit de Hebreeuwse Bijbel en joodse bronnen zoals de Mishna en de Talmoed, evenals naar werken van hedendaagse Schriftonderzoekers zoals Edward Robinson. Net als de middeleeuwse kruisvaarders en pelgrims in Maurice Halbwachs' La Topographie légendaire des évangiles en terre sainte: étude de mémoire collective (1941) besloten zij, gebruikmakend van de bijbelse verhalen en grotendeels op basis van speculatie, dat er in meer dan honderd bijbelse plaatsnamen in Palestina de oorsprong lag van Arabische namen die door de Palestijnse fellahin werden gebruikt (Robinson et al. 1860; Davis 2004: Macalister 1925). Guérin koppelde de naam Gedera aan het Palestijnse dorp Qatra (Fischer et al. 2008), dat in 1948 door joodse strijdkrachten werd ontvolkt en verwoest. Tijdens het Britse mandaat over Palestina werd het door lokale Palestijnen Qatrat Islam genoemd, om het te onderscheiden van de joodse kolonie Qatrat Yahud (Joodse Qatra) of Gedera, zoals de zionistische kolonisten het zelf noemden. In de jaren 1950 werd op de gronden van het Arabische Qatra een wijk genaamd Oriel (licht van God) gesticht voor nieuwe joodse immigranten met een visuele beperking.

Etymologically the naming of Gedera by early Zionist settlers closely followed Christian scriptural geography and biblical archaeology of the 19th century which worked from the narratives of the Bible. The ‘biblical location’ was first suggested by Victor Guérin (1868‒1880, 1881–1883), a French biblical archaeologist and scriptural geographer who visited Palestine several times and whose works often referred to passages from the Hebrew Bible and Jewish sources such as the Mishna and Talmud as well as works by contemporary scriptural explorers such as Edward Robinson, who – like the medieval Crusaders and pilgrims in Maurice Halbwachs’ La Topographie légendaire des évangiles en terre sainte: étude de mémoire collective (1941) – using the biblical narratives, decided, largely through speculation, that in more than a hundred biblical place names in Palestine, these were the origins of Arabic names used by the Palestinian fallahin (Robinson et al. 1860; Davis 2004: Macalister 1925). Guérin linked the name Gedera to the Palestinian village of Qatra (Fischer et al. 2008) which was depopulated and destroyed by Jewish forces in 1948. During the British Mandate of Palestine it was referred to by local Palestinians as Qatrat Islam to distinguish it from the Jewish colony of Qatrat Yahud (Jewish Qatra) or Gedera, as it was called by the Zionist settlers themselves. In the 1950s, a neighbourhood called Oriel (light of God) was established on the lands of Arab Qatra for new Jewish immigrants with visual impairments.

Centraal bij de opbouw van het zionistische collectieve geheugen – en vervolgens de Israëlische identiteit – op basis van het 'bijbelse geheugen' stond het toponymieproject van het Yishuv, dat in de jaren 1920 werd opgezet om het bijbelse Hebreeuws te 'herstellen' of nieuwe, bijbels klinkende namen te creëren (Ra'ad 2010: 189). Zowel de Naamcommissie van de JNF als de Israëlische Regeringscommissie voor Namen uit de jaren 1950 lieten zich over het algemeen leiden door de bijbelse geografie van Victor Guérin (1868‒1880, 1881–1883) en door Edward Robinsons Biblical Researches in Palestine, Mount Sinai and Arabia Petraea (1841), waarin hij had betoogd dat de plaatsnamen van Palestijnse dorpen en locaties, die schijnbaar Arabisch waren, moderne Arabische weergaven waren van oude Hebreeuwse namen.

Central to the construction of Zionist collective memory – and subsequently Israeli identity – based on ‘biblical memory’ was the Yishuv’s memorialising toponymy project which was established in the 1920s to ‘restore’ biblical Hebrew or to create new biblical-sounding names (Ra’ad 2010: 189). Both the JNF Naming Committee and the Israeli Governmental Names Committee of the 1950s were generally guided by the biblical geography of Victor Guérin (1868‒1880, 1881–1883) and Edward Robinson’s Biblical Researches in Palestine, Mount Sinai and Arabia Petraea (1841), in which he had argued that the place names of Palestinian villages and sites, seemingly Arab, were modern Arabic renderings of old Hebraic names.

Een belangrijk onderdeel van de "Nieuw-Hebreeuwse" identiteit was de zionistische Hebreeuwse toponymie en de Israëlische kaarten, die geleidelijk de Palestijns-Arabische namen vervingen (Cohen en Kliot 1981, 1992; Kliot 1989; Azaryahu en Golan 2001; Azaryahu en Kook 2002).

An important part of the ‘New Hebrew’ identity was the Zionist Hebrew toponymy and the Israeli maps which gradually replaced the Palestinian Arabic names (Cohen and Kliot 1981, 1992; Kliot 1989; Azaryahu and Golan 2001; Azaryahu and Kook 2002).