Onder het Ottomaanse Rijk (1517–1917) werd Palestina zowel gebruikt als algemene term om het overwegend Arabisch-moslimse land in het zuidelijke Sham-gebied aan te duiden, als sociale en culturele term onder de inheemse bevolking van Palestina. Tegen die tijd had het moslimmeerderheidsland Palestina een sterke traditie van Arabisch-islamitische jurisprudentie ontwikkeld, een van de belangrijkste vereisten voor enig gevoel van autonome staatsvorming. De lange Ottomaanse periode versterkte de reeds nauwe historische banden tussen Palestina en het al-Sham-gebied, een Arabisch-islamitische geografische term die tijdens de vroege islamitische periode was ontstaan en verwees naar de gebieden van het huidige Syrië, Palestina, Jordanië en Zuid-Turkije, terwijl al-Sham vaak verwees naar de specifieke hoofdstad Damascus (al-Sham).

Under the Ottoman Empire (1517‒1917), Palestine was used both as a general term to describe the predominantly Arab Muslim country in the southern Sham region, and as a social and cultural term among the indigenous people of Palestine. By this stage, Muslim-majority Palestine had developed a strong tradition of Arab Islamic jurisprudence, one of the most crucial requirements of any sense of autonomous polity. The long Ottoman period reinforced the already close historic links between Palestine and the al-Sham region, an Arab Islamic geographic term which had been coined during the early Islamic period and referred to the territories of present-day Syria, Palestine, Jordan and southern Turkey, while al-Sham often referred to the specific capital city of Damascus (al-Sham).

Palestina was geen officiële benaming onder de Ottomanen, en sommige Arabieren in deze periode verwezen naar het gebied als al-Sham, een term die niet automatisch of uitsluitend mag worden gelijkgesteld met het hedendaagse Syrië en met de moderne mythe van Suriyya al-Janubiyyah of, zoals sommige Arabische intellectuelen nog steeds beweren,1 'Zuid-Syrië'. De term 'Zuid-Syrië' werd in 1919‒1920 uitgevonden en populair gemaakt, en was afgeleid van twee moderne stromingen: (a) een Syrische qawmi (nationalistische) ideologie uit de late 19e eeuw; en (b) de omstandigheden rond de vorming van het pan-Arabisch-nationalistische regime in Damascus onder leiding van emir Faisal in 1919‒1920 (zie hieronder).

Palestine was not an official designation under the Ottomans and some Arabs during this period referred to the area as al-Sham, a term which should not be conflated automatically or exclusively with present-day Syria and the modern myth of Suriyya al-Janubiyyah or, as some Arab intellectuals continue to assert,1 ‘Southern Syria’. The term ‘Southern Syria’ was invented and popularised in 1919‒1920, and was derived from two modern currents: (a) a late 19th century Syrian qawmi (nationalist) ideology; and (b) the circumstances surrounding the formation of the pan-Arab nationalist regime in Damascus headed by Emir Faisal in 1919‒1920 (see below).