Historische en geografische kennis en macht zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden, en de uitbreiding en consolidatie van het Romeinse Rijk leidden tot het ontstaan van encyclopedische werken in meerdere delen. In de 1e eeuw n.Chr. zijn er drie bekende geografische beschrijvingen van Palestina: (a) die van de Grieks-Romeinse geograaf en historicus Strabo (64‒63 v.Chr.–ca. 24 n.Chr.) in zijn meerdelige werk Geographika (Strabo 1917) – deze encyclopedische kennis was gebaseerd op zijn uitgebreide reizen door het Middellandse Zeegebied en het Nabije Oosten; (b) Plinius de Oudere (23–79 n.Chr.) in zijn werk Naturalis Historia (ca. 78 n.Chr.);5 (c) Pomponius Mela, die de eerste Romeinse geograaf was en het enige antieke traktaat over geografie in klassiek Latijn schreef, De Situ Orbis (‘Een beschrijving van de wereld’), geschreven rond 43 n.Chr. De beschrijvingen van Strabo, Plinius de Oudere en Mela behandelen het land Palestina allemaal in de ruimere zin, op dezelfde manier als de naam die de klassieke Griekse schrijvers aan het hele land gaven.

Historical and geographical knowledge and power are inextricably linked and the expansion and consolidation of the Roman Empire brought about the rise of encyclopaedic multi-volume works. In the 1st century AD there are three well-known geographical accounts of Palestine by: (a) Greco- Roman geographer and historian Strabo (64‒63 BC–c. 24 AD), in his multi-volume work Geographika (Strabo 1917) – this encyclopaedic knowledge was based on his extensive travels throughout the Mediterranean region and Near East; (b) Pliny the Elder (23–79 AD) in his work Naturalis Historia (c. 78 AD);5 (c) Pomponius Mela, who was the first Roman geographer and wrote the only ancient treatise on geography in classical Latin, De Situ Orbis (‘A Description of the World’), written around 43 AD. The accounts of Strabo, Pliny the Elder and Mela all treat the country of Palestine in the wider sense, in the same way as the name applied by the classical Greek writers to the whole country.

Plinius, Strabo en Mela putten wellicht een deel van hun informatie over Palestina uit eerdere Hellenistische bronnen. Plinius' Naturalis Historia (ca. 78 n.Chr.) is een encyclopedisch boek over de natuurlijke wereld, geschreven door een Romeins auteur en marinecommandant die ook tot de binnenste kring van keizer Vespasianus behoorde. De geo-administratieve term Palaestina, zoals gebruikt in Naturalis Historia, Boek V: hoofdstukken 13 en 14, weerspiegelt zowel de zich ontwikkelende plaatsnamen van die tijd als de veranderingen die Vespasianus invoerde.

Pliny, Strabo and Mela may well derive some of their information on Palestine from earlier Hellenistic sources. Pliny’s Naturalis Historia (c. 78 AD) is an encyclopaedic book about the natural world written by a Roman author and naval commander who also belonged to Emperor Vespasian’s inner circle. The geo-administrative term Palaestina used in Naturalis Historia, Book V: Chapters 13 and 14, reflects both the evolving place names of the time and the changes introduced by Vespasian.

Geografisch gebruikt Plinius Palaestina op twee verschillende manieren: het oude Palaestina, of oud Philistea, en het nieuwe Palaestina, waarvan de uitgestrekte gebieden tot het huidige Libanon en Syrië reiken.

Geographically Pliny uses Palaestina in two distinct ways: old Palaestina, or old Philistia, and the new Palaestina whose vast expanses reach all way to modern Lebanon and Syria:

Het volgende land aan de kust is Syrië, vroeger het grootste van alle landen.

The next country on the coast is Syria, formerly the greatest of lands.

Het had heel veel onderverdelingen met verschillende namen: het deel grenzend aan Arabië werd vroeger Palestina genoemd [Palaestina, of oud Philistea], en Judea, en Holle Syrië, daarna Fenicië en het meer landinwaarts gelegen deel Damascena, en nog verder naar het zuiden Babylonië, evenals Mesopotamië tussen de Eufraat en de Tigris ... Achter Sidon begint het Libanongebergte, een keten die zich uitstrekt tot Zimyra in het gebied dat Holle Syrië [Coele-Syria] wordt genoemd, een afstand van bijna 190

It had a great many divisions with different names, the part adjacent to Arabia being formerly called Palestine [Palaestina, or old Philistia], and Judaea, and Hollow Syria, then Phoenicia and the more inland part Damascena, and that still further south Babylonia as well as Mesopotamia between the Euphrates and the Tigris ... Behind Sidon begins Mount Lebanon, a chain extending as far as Zimyra in the district called Hollow Syria [Coele-Syria], a distance of nearly 190

mijl. Tegenover Libanon [Phoenice], met een vallei ertussen, strekt zich even lang het gebergte van Anti-Libanon uit, dat vroeger met Libanon door een muur was verbonden. Achter Anti-Libanon landinwaarts ligt het gebied van de Tien Steden [de Decapolis in de Romeinse provincie Syria-Palaestina en later het Byzantijnse Palaestina Secunda] en daarmee de reeds genoemde tetrarchieën, en het gehele uitgestrekte gebied van Palestina [Palaestina]. (Plinius 1991: Boek V)

miles. Facing Lebanon [Phoenice], with a valley between, stretches the equally long range of Counter-Lebanon, which was formerly connected with Lebanon by a wall. Behind Counter-Lebanon inland is the region of the Ten Cities [the Decapolis in the Roman province of Syria-Palaestina and later Byzantine Palaestina Secunda] and with it the tetrarchies already mentioned, and the whole of the wide expanse of Palestine [Palaestina]. (Pliny 1991: Book V)

Het werk van Pomponius Mela, *Beschrijving van de wereld* (Chorographia), werd, hoewel het naar de maatstaf van de werken van Strabo en Plinius de Oudere en naar moderne technische maatstaven minderwaardig is, in de loop van Europa's Grote Ontdekkingstijd, van het einde van de 15e tot de 18e eeuw, ruim verspreid en in het Engels vertaald. Het bleef de hele moderne periode door zeer invloedrijk. Het werk, gepubliceerd in 44 n.Chr., ten tijde van het hoogtepunt van het Romeinse Rijk, was een van de vroegste geo-etnografische werken ter wereld en is het vroegst bewaard gebleven geografische werk in het Latijn (Romer 1998). Dit werk werd beïnvloed door klassieke Griekse bronnen en beschrijft, net als Herodotus, Palestina in de ruimere zin: van Fenicië in het noorden tot Egypte in het zuiden. Anders dan Herodotus vermeldt Mela echter Judea, maar hij beschouwt het terecht als een klein deel van het land dat hij Palaestina noemt. In 43 n.Chr. sprak Mela over ‘de Arabieren van Palestina’ (Hic Palaestine est qua tangit Arabas) en beschreef Syrië en Palaestina als volgt:

The work of Pomponius Mela, A Description of the World (Chorographia), although inferior by the standard of the works of Strabo and Pliny the Elder as well as by modern technical standards, was circulated widely in the course of Europe’s Great Age of Exploration from the end of the 15th century to the 18th century, and was translated into English. It remained highly influential throughout the modern period. Published in 44 CE, at the height of the Roman Empire, Mela’s work was one of the world’s earliest geo-ethnographies and is the earliest surviving geographical work in Latin (Romer 1998). This work was influenced by classical Greek sources and, like Herodotus, Mela describes Palestine in the wider sense: from Phoenicia in the north to Egypt in the south. Unlike Herodotus, however, Mela mentions Judaea but he correctly views it as a small part of the country he calls Palaestina. In 43 AD Mela spoke of ‘the Arabs of Palestine’ (Hic Palaestine est qua tangit Arabas) and describes Syria and Palaestina as follows:

[Syrië beslaat een ruime strook van de kust, evenals landen die een heel eind het binnenland in reiken, en het wordt op verschillende plaatsen met verschillende namen aangeduid. Zo wordt het Coele, Mesopotamië, Judea, Commagene en Sophene genoemd.]

[Syria holds a broad expanse of the littoral, as well as lands that extend rather broadly into the interior, and it is designated by different names in different places. For example, it is called Coele, Mesopotamia, Judea, Commagene, and Sophene.

Het is Palestina op het punt waar Syrië grenst aan de Arabieren, daarna Fenicië, en daarna – waar het Cilicië bereikt – Antiochië, dat lang geleden en gedurende lange tijd machtig was, maar dat verreweg het machtigst was toen Semiramis het onder haar koninklijk gezag hield. Haar werken hebben zeker veel kenmerkende eigenschappen. Twee in het bijzonder vallen op: Babylon werd gebouwd als een stad van verbazingwekkende omvang, en de Eufraat en Tigris werden omgeleid naar gebieden die eerder droog waren.6

It is Palestine at the point where Syria abuts the Arabs, then Phoenicia, and then – where it reaches Cilicia – Antiochia, which was powerful long ago and for a long time, but which was most powerful by far when Semiramis held it under her royal sway. Her works certainly have many distinctive characteristics. Two in particular stand out: Babylon was built as a city of amazing size, and the Euphrates and Tigris were diverted into once dry regions.6

Het is ook fascinerend wat Mela te zeggen had over Gaza en andere belangrijke steden van het land dat hij Palaestina noemt. In Semitische talen betekent de naam Gaza 'sterk' of 'woest' (Hebreeuws: עַזהָּ , 'sterk'). Etymologisch waren de Griekse en Latijnse namen Γάζα en Gaza waarschijnlijk een weergave van het Syrische ܐܙܓ (ganzā, gazzā), dat afkomstig is van het Perzische ganj ('schat', 'opslag', 'graanschuur'). De oude Egyptenaren noemden het Azzati, de 'kostbare stad' (Shahin 2005: 414; Katzenstein 1982). Mela beschrijft vervolgens de Palestijnse steden Gaza, Ascalon en Jaffa en verwijst zowel naar de Semitische als naar de Perzische betekenissen van de naam Gaza:

It is also fascinating what Mela had to say about Gaza and other important cities of the country he calls Palaestina. In Semitic languages, the name Gaza means ‘strong’ or ‘fierce’ (Hebrew: עַזהָּ , ‘strong’). Etymologically the Greek and Latin name: Γάζα and Gaza, were probably a rendition of the Syriac: ܐܙܓ (ganzā, gazzā) which originated from Persian ganj (‘treasure’, ‘store’, ‘granary’). The ancient Egyptians called it Azzati, the ‘prized city’ (Shahin 2005: 414; Katzenstein 1982). Mela goes on to describe the Palestine cities of Gaza, Ascalon and Jaffa and refers to both Semitic and Persian connotations of the name Gaza:

In Palestina echter ligt Gaza, een machtige en zeer goed versterkte stad.

In Palestine, however, is Gaza, a mighty and very well fortified city.

Dit is waarom de Perzen het hun schatkamer noemen: toen Cambyses met een leger naar Egypte trok, bracht hij hier zowel rijkdommen als het geld voor de oorlog. Askelon is niet minder belangrijke stad. Joppe [Jaffa] werd, zoals men vertelt, gesticht vóór de zondvloed. Joppe is de plaats waar de inwoners beweren dat Cepheus koning was, op grond van het bewijs dat bepaalde oude altaren – altaren met de grootste taboe – nog steeds een inscriptie dragen van die man en zijn broer Phineus. Bovendien wijzen zij zelfs op de enorme botten van het zeemonster als duidelijke herinnering aan de gebeurtenis die in lied en legende wordt bezongen, en als duidelijke herinnering aan Andromeda, die door Perseus werd gered. (Pomponius Mela, in Romer 1998: 52‒53)7

This is why the Persians call it their treasury: when Cambyses headed for Egypt under arms, he had brought here both riches and the money for war. Ascalon is no less important a city. Iope [Jaffa] was founded, as they tell it, before the flood. Iope is where the locals claim that Cepheus was king, based on the proof that particular old altars–altars with the greatest taboo–continue to bear an inscription of that man and his brother Phineus. What is more, they even point out the huge bones of the sea-monster as a clear reminder of the event celebrated in song and legend, and as a clear reminder of Andromeda, who was saved by Perseus. (Pomponius Mela, in Romer 1998: 52‒53)7