In de vroegmoderne periode droegen Palestijnse plaatsnamen bij aan de opkomst van de bijbelkritiek. In de 17e eeuw startte de rationalistische joodse filosoof Baruch Spinoza uit Amsterdam een kritische benadering van de Schriftstudie door plaatsnamen in Palestina en in de Bijbel te onderzoeken. Aan de hand van toponiemen uit Palestina en andere argumenten concludeerde hij dat Mozes, in tegenstelling tot de algemene opvatting onder joden en christenen, de Pentateuch, de vijf boeken van de Hebreeuwse Bijbel, niet had geschreven.

In the early modern period Palestinian place names contributed to the rise of biblical criticism. In the 17th century the rationalist Jewish philosopher Baruch Spinoza of Amsterdam initiated a critical approach to Scriptural Studies by looking at place names in Palestine and the Bible. Using toponyms from Palestine as well as other arguments, he concluded that, contrary to the standard belief among Jews and Christians, Moses did not write the Pentateuch, the five books of the Hebrew Bible.

Palestijnse plaatsnamen trokken in de negentiende eeuw de aandacht van fundamentalistische christenen en Europese imperialisten. Toponymische projecten en het geografisch vervangen van plaatsnamen in Palestina werden krachtige instrumenten in handen van de Europese mogendheden die wedijverden om het land van de Bijbel binnen te dringen. De Britten waren de eersten die de kracht van door de staat gesteunde verkenningen herkenden en benutten, en zij begonnen de bijbelse geografie te koppelen aan 'herstellings'-plannen, opgravingen en koloniale penetratie van Palestina. De eerste Britse kolonie, Kerem Avraham ('Abrahams wijngaard'), begon als een kleine nederzetting die in 1855 werd gesticht door de invloedrijke Britse consul in Jeruzalem, James Finn, en zijn echtgenote Elizabeth Anne Finn, de dochter van een bekend Engels hebraïst en zelf een spreekster van het Hebreeuws. James Finn, die van 1846 tot 1863 in het Ottomaanse Jeruzalem diende, heerste onbetwist in de stad en werd een centrale figuur in de Europese penetratie van Palestina halverwege de negentiende eeuw. Hij combineerde zijn Britse diplomatieke functie ook met christelijke zendingsactiviteiten. Zijn werkzaamheden effenden de weg voor de bijbelse verkenningen en militaire kartering van Palestina door officieren van het Britse Royal Engineering Corps, in opdracht van het in Londen gevestigde Palestine Exploration Fund.

Palestinian place names attracted the attention of fundamentalist Christians and European imperialists in the 19th century. Toponymic projects and geographical replacing of place names in Palestine became powerful tools in the hands of the European powers which competed to penetrate the land of the Bible. The British were the first to recognise and exploit the power of state-sponsored explorations and began to link scriptural geography with ‘restorationist’ schemes, excavations and colonial penetration of Palestine. The first British colony of Kerem Avraham (‘Abraham Vineyard’) began as a small settlement founded in 1855 by the influential British Consul in Jerusalem James Finn, and his wife Elizabeth Anne Finn, the daughter of a noted English Hebrew scholar and herself a Hebrew speaker. James Finn, who served in Ottoman Jerusalem from 1846 to 1863, reigned supreme in the city and he became a central figure in the mid-19th century European penetration of Palestine. He also combined his British diplomatic job with Christian missionary activities. His activities paved the way for the biblical explorations and military mapping of Palestine by officers of the British Royal Engineering Corp on behalf of the London-based Palestine Exploration Fund.

James Finn combineerde bijbelse 'restauratie'-ideologie en zendingsactiviteiten met een officiële functie in de Britse ambtenarij. Hij en zijn vrouw Elizabeth waren aanvankelijk lid van de London Society for Promoting Christianity Amongst the Jews. Bovendien, en dit is cruciaal, was hij een nauwe medewerker van Anthony Ashley Cooper, de 7e graaf van Shaftesbury, een prominent Tory-parlementslid, een millennialistische protestant en een belangrijke bijdrager aan het victoriaanse protestantse zionistische 'restauratiedenken', die de mythe 'Een land zonder mensen, voor een volk zonder land' bedacht. In het begin van de jaren 1850 had Finn Karm al-Khalili, Arabisch voor 'de wijngaard van al-Khalili', van een plaatselijke Palestijn gekocht voor £250.

James Finn combined biblical ‘restorationist’ ideology and missionary activities with official British civil service. He and his wife Elizabeth were originally members of the London Society for Promoting Christianity Amongst the Jews. Also, crucially, he was a close associate of Anthony Ashley Cooper, 7th Earl of Shaftesbury, a prominent Tory MP, a millennialist Protestant and a key contributor to Victorian Protestant Zionist ‘restorationism’, who invented the myth ‘A land without people, for a people without a land’. In the early 1850s Finn had purchased Karm al-Khalili, Arabic for ‘al-Khalili Vineyard’, from a local Palestinian for £250.

Al-Khalil is de inheemse Palestijns-Arabische plaatsnaam voor de (bijbelse)

Al-Khalil is the indigenous Palestinian Arabic toponym for the (biblical)

de stad Hebron, een stad die zowel de lokale Palestijnse moslimtraditie als de bijbelse traditie verbindt met aartsvader ‘Ibrahim al-Khalil’ (Abraham); zo gebruikte Finn een inheemse naam om de plaatsnaam van de moderne kolonie in Jeruzalem stevig te verbinden met bijbelse tradities.

city of Hebron, a city which both local Palestinian Muslim and biblical traditions link to the Patriarch ‘Ibrahim al-Khalil’ (Abraham); thus Finn used an indigenous name to link firmly the toponym of the modern colony in Jerusalem to biblical traditions.

Na de veroveringen van 1967 was de Israëlische staat gedwongen zijn opvatting van Jeruzalem te baseren op een gemythologiseerde entiteit, 'Jeruzalem van Goud', en zich te beroepen op abstracte historische en ideologische rechten in de nieuw verworven gebieden. Daarnaast steunde de claim op territoriale uitbreiding en overheersing en op de 'verlossing van het land' door middel van kolonisatie door nederzetters. Hetzelfde proces van toe-eigening en uitwissing van het Palestijnse erfgoed en de superpositie van een zionistische Hebreeuwse koloniserende toponymie op Palestijnse plaatsen ging na 1967 door. Bijna onmiddellijk na de verovering van Oost-Jeruzalem werd het Palestine Archaeological Museum, dat de multiculturele identiteit en het gedeelde erfgoed van Palestina vertegenwoordigde, hernoemd tot het Rockefeller Museum. Sommige voorwerpen werden overgebracht naar het Shrine of the Book (Hebreeuws: Hekhal Hasefer), een vleugel van het Israel Museum in West-Jeruzalem, waar delen van de Dode Zeerollen worden bewaard die in 1947‒1956 in de grotten van Qumran werden ontdekt. Het Palestine Archaeological Museum was gevestigd op Karm al-Shakyh, de 'wijngaard' van Shaykh al-Khalili, een heuvel net buiten de noordoostelijke hoek van de Oude Stad. Het museum was tijdens het Mandaatperiode bedacht en opgericht, met financiële steun van de familie Rockefeller.

After the 1967 conquests, the Israeli state was bound to base its conception of Jerusalem upon a mythologised entity, ‘Jerusalem of Gold’, and to invoke abstract historical and ideological rights in the newly acquired territories, as well as resting its claim on territorial expansion and domination and the ‘redemption of land’ through settler-colonisation. The same process of appropriation and erasure of Palestinian heritage and the superimposition of a Zionist Hebrew colonising toponymy on Palestinian sites continued after 1967. Almost immediately after the conquest of East Jerusalem the Palestine Archaeological Museum, which represented the multicultural identity and shared heritage of Palestine, was renamed the Rockefeller Museum. Some items were taken to the Shrine of the Book (Hebrew: Hekhal Hasefer), a wing of the Israel Museum in West Jerusalem, which houses parts of the Dead Sea Scrolls discovered in 1947‒1956 in the Qumran caves. The Palestine Archaeological Museum had been located on Karm al-Shakyh, the ‘Vineyard’ of Shaykh al-Khalili, a hill just outside the north-eastern corner of the Old City. The museum had been conceived and established during the Mandatory period, with financial support from the Rockefeller family.

Het werd in januari 1938 voor het publiek opengesteld. Het museum huisvestte een grote collectie artefacten die waren opgegraven tijdens de opgravingen in Palestina in de jaren 1890‒1948. Tot de kostbaarste bezittingen van het museum behoorden ook historische artefacten uit de al-Aqsa-moskee en marmeren lateien uit de 12e eeuw (de Kruisvaarderperiode) van de Kerk van het Heilig Graf.

It was opened to the public in January 1938. The museum housed a large collection of artefacts unearthed in the excavations conducted in Palestine in 1890‒1948. Also among the museum’s prized possessions were historical artefacts from the al-Aqsa Mosque and 12th century (Crusader period) marble lintels from the Church of the Holy Sepulchre.

Tot 1966 werd het museum beheerd door een internationale raad van toezichthouders; daarna werd het overgenomen door de Jordaanse staat. Sinds 1967 wordt het museum gezamenlijk beheerd door het Israel Museum en de Israel Department of Antiquities and Museums (later hernoemd tot Israel Antiquities Authority).

Until 1966 the museum was run by an international board of trustees; it was then taken over by the Jordanian state. Since 1967 the museum has been jointly managed by the Israel Museum and the Israel Department of Antiquities and Museums (later renamed Israel Antiquities Authority).

De locatie is nu het hoofdkwartier van de Israel Antiquity Authorities. Terwijl het Palestine Archaeological Museum uit de Mandaatperiode nog de positieve diversiteit van religies en etniciteiten vertegenwoordigde die Jeruzalem en Palestina gedurende vele eeuwen kenmerkten, vertegenwoordigen het Israel Museum en het Shrine of the Book de vastberaden vastberadenheid van de Israel Antiquities Authority en van de erfgoedindustrie van Israël om zowel de oude als de moderne geschiedenis van Palestina te judaïseren en te koloniseren.

The site is now the headquarters of the Israel Antiquity Authorities. While the Palestine Archaeological Museum of the Mandatory period still represented the positive diversity of religions and ethnicities that characterised Jerusalem and Palestine for many centuries, the Israel Museum and Shrine of the Book represent the single-minded determination by the Israel Antiquities Authority and Israel’s heritage industry to Judaise and colonise both the ancient and modern histories of Palestine.