De overgang van een Jiddische familienaam zoals Perelman naar een Hebreeuwse familienaam zoals Ben-Yehuda bood veel zionistische kolonisten in Palestina een voorbeeld om na te volgen, in een proces van zelfuitvinding en zelfinheemsing. Dit proces inspireerde ook premier en minister van Defensie David Ben-Gurion, die na 1948 het Israëlische leger gebruikte om een algemene hebraïsering en zuivering van familie- en voornamen op te leggen. Ben-Gurion zelf werd geboren als David Grün in Rusland; zijn moeder heette Scheindel, en zijn in Rusland geboren vrouw heette Pauline Munweis toen zij Ben-Gurion in New York ontmoette en met hem trouwde (zij veranderde later haar naam in Paula). Na zijn immigratie naar Palestina werd David Grün David Green, en vervolgens veranderde hij zijn familienaam in de naar de Bijbel klinkende, letterlijk leeuwachtige en roofzuchtige naam David Ben-Gurion (letterlijk ‘zoon van de leeuwenwelp’). Hij koos ook een naar de Bijbel klinkende naam voor zijn dochter Geula (‘verlossing’) en zijn zoon Amos, naar een kleine profeet uit de Hebreeuwse Bijbel.

The change from a Yiddish family name such as Perelman, to a Hebrew family name such as Ben-Yehuda, provided many Zionist settlers in Palestine with a prototype for emulation in a process of self-invention and self-indigenisation. This process also inspired Prime Minister and Defence Minister David Ben-Gurion who used the Israeli army after 1948 to impose general Hebraicisation and purification procedures of family and personal names. Ben-Gurion himself was born David Grün in Russia; his mother was called Scheindel and his Russian-born wife was called Pauline Munweis when she met and married Ben-Gurion in New York (she later changed her name to Paula); after immigrating to Palestine David Grün became David Green; and he subsequently changed his family name to the biblical- sounding, and literally lionised and predatory, name David Ben-Gurion (literally ‘son of the lion cub’). He also chose a biblical-sounding name for his daughter Geula (‘redemption’) and his son Amos, after a minor prophet in the Hebrew Bible.

Voor Ben-Gurion betekende de uitvinding van een Hebreeuwse traditie en de samensmelting van een natie dat de Hebreeuwse Bijbel niet langer een religieus document of een verzameling theologische beweringen was; hij werd geherinterpreteerd als een genationaliseerde en geracialiseerde heilige tekst, die centraal stond in de moderne grondmythen van het seculiere zionisme. Als primordialistische ideologie van seculier nationalisme, die de oudheid van het Joodse nationalisme beweerde (Smith, A. 1986, 1989: 340‒367), en geïnspireerd door Europese völkisch- en raciale ideologieën, bekeek Ben-Gurions zionisme de Bijbel op een volledig functionele manier: de bijbelse taal, verhalen en plaatsnamen dienden als een mobiliserend mythe en als een ‘historisch verslag’ van het ‘recht op het land’ van de Joden – een bewering die recente archeologische vondsten niet noodzakelijk bevestigen. Voor Ben-Gurion was het niet belangrijk of het bijbelse verhaal en de plaatsnamen een objectieve en ware weergave waren van werkelijke historische gebeurtenissen en het verleden. Het is niet helemaal duidelijk of Ben-Gurion aannam dat de oude gebeurtenissen die de Israëlische staat opnieuw uitbeeldde ook werkelijk hadden plaatsgevonden. Maar, zoals hij uitlegt: ‘Het is niet belangrijk of het [bijbelse] verhaal een waarheidsgetrouw verslag van een gebeurtenis is of niet. Wat belangrijk is, is dat dit is wat de Joden geloofden al terug tot de periode van de Eerste Tempel’ (Pearlman 1965: 227; ook Rose 2004: 9).