Het Palestijnse nationalisme sinds 1918 heeft zich grotendeels gericht op de grenzen van het Mandaatgebied Palestina. De opkomst van het moderne nationalisme in het Arabische Oosten aan het einde van de 19e eeuw bracht echter nieuwe ideeën en verschillende mythen voort, waaronder die van de Syrische qawmi-identiteit en het idee van ‘Suriyya al-Janubiyyah’, of ‘Zuid-Syrië’, als manier om een bepaalde moderne Palestijnse identiteit te beschrijven die zich begon te vormen in de late Ottomaanse periode. Hoewel de naam Syrië even oud is als de naam Palestina, en de moderne term Syrië niet automatisch gelijkgesteld mag worden aan de traditionele islamitische term al-Sham, is er geen bewijs dat een Syrische qawmi-identiteit of een afzonderlijke Suriyya al-Janubiyyah-identiteit bestond of door Palestijnen werd gebruikt vóór het einde van de 19e eeuw.

Palestinian nationalism since 1918 has focused largely on the boundaries of Mandatory Palestine. However, the emergence of modern nationalism in the Arab East in the late 19th century spawned the creation of new ideas and several myths including that of Syrian Qawmi identity and the idea of ‘Suriyya al-Janubiyyah’, or ‘Southern Syria’, as a way of describing a particular modern Palestinian identity which began to emerge in the late Ottoman period. However, although the name Syria is as ancient as the name Palestine and the modern term Syria should not be conflated automatically with the traditional Islamic term of al-Sham, there is no evidence that a Syrian Qawmi identity or a distinct Suriyya al-Janubiyyah identity had existed or been used by Palestinians before the late 19th century.

Tegelijkertijd heeft de opkomst van het moderne nationalisme in de Arabische wereld in feite geleid tot de totstandkoming van een tweeledig Watani/Qawmi-nationalisme in het Arabische Oosten, met twee afzonderlijke en elkaar aanvullende termen:

At the same time the rise of modern nationalism in the Arab world has, in fact, resulted the creation of a two-tier Watani/Qawmi nationalism in the Arab East with two distinct and mutually complementary terms:

Wataniyyah en qawmiyyah: de eerste verwijst naar territoriaal nationalisme op basis van het land (bijvoorbeeld Palestina), de tweede naar de bredere pan-Arabische solidariteit en eenheidsplannen. Deze bredere context had directe gevolgen voor Palestina, en in de post-Ottomaanse periode probeerden Palestijnse nationalisten een tweeledige vorm van seculier nationalisme te bevorderen, die een op Palestina gebaseerde wataniyyah (lokaal patriottisch nationalisme) combineerde met qawmiyyah ʿarabiyyah, een vorm van pan-Arabische solidariteit. Sommige Palestijnse intellectuelen experimenteerden na de Eerste Wereldoorlog ook kort met Syrisch qawmi-nationalisme, maar deze politieke ideologie is vandaag de dag grotendeels verdwenen.

wataniyyah and qawmiyyah, the former referring to country-based territorial nationalism (for instance, Palestine) and the latter to the wider pan-Arab solidarity and unity schemes. This wider context had direct implications for Palestine, and in the post-Ottoman period Palestinian nationalists sought to promote a dyadic form of secular nationalism which combined a Palestine-based wataniyyah (local patriotic nationalism) with qawmiyyah ʿarabiyyah, a form of pan-Arab solidarity. Some Palestinian intellectuals also experimented for a short period after the First World War with Syrian Qawmi nationalism, but this political ideology is today largely extinct.

De kortstondige Palestijnse krant Suriyya al-Janubiyyah was daarvan een goed voorbeeld. Verder weerspiegelt de uitvinding van nieuwe termen, zoals Suriyya al-Janubiyyah, vaak meerdere factoren, en de naamgeving van de krant Suriyya al-Janubiyyas ('Zuid-Syrië') is hiervan een klassiek voorbeeld.

The short-lived Palestinian newspaper Suriyya al-Janubiyyah was a case in point. Further the invention of new terms, such as Suriyya al-Janubiyyah, often reflect multiple factors and the creation of the name of the newspaper Suriyya al-Janubiyyas (‘Southern Syria’) is a classic case in point.

De term Suriyya al-Janubiyyah weerspiegelde de samenkomst van vier politieke en culturele stromingen: (a) de Arabische culturele en taalkundige dimensies van de moderne Palestijnse identiteit, die altijd sterk aanwezig waren; (b) de uitvinding en verspreiding van een Syrische nationalistische ideologie aan het eind van de 19e eeuw; (c) het antikoloniale karakter van de moderne Palestijnse nationale strijd, een strijd die werd gedeeld met de buurvolkeren van de Arabische wereld; en (d) de bijzondere omstandigheden rond de overhaaste vorming van het panarabisch-nationalistische regime in Damascus in 1919‒1920, onder leiding van emir Faisal. Zowel de term Suriyyah al-Janubiyyah als het bestuur van Faisal in Damascus waren van korte duur.

The term Suriyya al-Janubiyyah reflected the convergence of four political and cultural currents: (a) the Arab cultural and linguistic dimensions of modern Palestinian identity which were always strong; (b) the invention and propagation of a late 19th century Syrian nationalist ideology; (c) the anti-colonial nature of the modern Palestinian national struggle, a struggle shared with neighbouring Arab peoples; and (d) the particular circumstances surrounding the hurried formation of the pan-Arab nationalist regime in Damascus in 1919‒1920 headed by Emir Faisal. Both the term Suriyyah al-Janubiyyah and Faisal’s administration in Damascus were short-lived.

Het Syrische nationalisme – net als het Palestijnse nationalisme en het Arabische nationalisme – is een moderne ideologie, en Syrië als een ‘nationaal, territoriaal gebaseerd idee’ werd in de late 19e eeuw uitgevonden door Arabische schrijvers zoals Butrus al-Bustani (1819–1883), een Libanese maroniet die zich tot het protestantisme had bekeerd en een sleutelfiguur was in het Arabische culturele ontwaken van zijn tijd. Hij geldt als de intellectuele grondlegger van de Syrische Qawmi-natievorming (Sheehi 2011). Het label Suriyya al-Janubiyyah was een kortstondige, politiek gedreven constructie die in het begin van de 20e eeuw werd bedacht als bijproduct van de opkomst van de Syrisch-nationalistische (Qawmi) ideologie van die periode. Al-Bustani en enkele Arabische figuren in de Arabische Renaissance van de late 19e eeuw propageerden het idee van ‘Groot-Syrië’, deels als reactie op de bloedige burgeroorlog van 1860 tussen Druzen en maronieten op de Libanonberg, die zich uitbreidde naar Damascus en andere Syrische en Libanese steden met verwoestende gevolgen.

Syrian nationalism – like Palestinian nationalism and Arab nationalism – is a modern ideology and Syria as a ‘national, territorially based idea’ was invented in the late 19th century by Arab writers such as Butrus al-Bustani (1819–1883), a Lebanese Maronite convert to Protestantism and a key figure in the Arab cultural awakening of his age, who is considered the intellectual founder of Syrian Qawmi nationhood (Sheehi 2011). The label Suriyya al-Janubiyyah was a short-lived politically-driven construct manufactured in the early 20th century as a by-product of the emergence of the Syrian nationalist (Qawmi) ideology of the period. Al-Bustani and some Arab figures in the Arab Renaissance of the late 19th century propagated the idea of ‘greater Syria’, partly in response to the bloody 1860 Druze‒Maronite Civil War of Mount Lebanon which spread to Damascus and other Syrian and Lebanese cities with devastating consequences.

De Palestijns-Arabische krant Suriyya al-Janubiyyah, opgericht in Jeruzalem in september 1919, getuigt niet van de zwakte van het idee van Palestina na de Eerste Wereldoorlog, maar wijst eerder op de sterkte en de nauwe banden die er eeuwenlang onder de islam hadden bestaan tussen Palestina en al-Sham. Meer specifiek moet deze episode worden gezien binnen de context van de politieke activiteiten van het kortstondige regime van Emir Faisal in Damascus in 1919‒1920. De krant verscheen slechts enkele maanden, tot de definitieve sluiting door de Britten in april 1920, kort voordat het regime van Faisal door het Franse leger werd verwijderd. De krant was een orgaan van al-Nadi al-ʿArabi (de Arabische Club), opgericht in Damascus in 1919, en steunde de Palestijns‒Syrische eenheid onder leiding van Emir Faisal in Damascus. Zij werd uitgegeven door een Palestijnse advocaat, Muhammad Hasan al-Budayri, en geredigeerd door ʿArif al-ʿArif, met bijdragen van onder anderen Haj Amin al-Husayni. Hoewel de term Suriyyah al-Janubiyyah bijna is verdwenen uit het Arabische en collectieve bewustzijn of de discussie, wordt hij af en toe nieuw leven ingeblazen door pan-Arabische intellectuelen als middel om het bestaan van het Palestijnse volk te ontkennen.29

The Palestinian Arab newspaper Suriyya al-Janubiyyah, founded in Jerusalem in September 1919, does not testify to the weakness of the idea of Palestine after the First World War but rather points to the strength and close relations that had existed under Islam for centuries between Palestine and al-Sham. More specifically, this episode should be seen within the context of the political activities of the short-lived regime of Emir Faisal in Damascus in 1919‒1920. The newspaper only operated for a few months until its final closure by the British in April 1920, shortly before Faisal’s regime was removed by the French military. The newspaper was an organ of the al-Nadi al-ʿArabi (the Arab Club), founded in Damascus in 1919, and supported Palestinian‒Syrian unity under Emir Faisal’s leadership in Damascus. It was published by a Palestinian lawyer, Muhammad Hasan al-Budayri, and edited by ‘Arif al-‘Arif with contributions from, inter alia, Haj Amin al-Husayni. Although the term Suriyyah al-Janubiyyah has almost vanished from Arab and collective consciousness or discourse, it is occasionally resurrected by pan-Arab intellectuals as a way of denying the existence of the Palestinian people.29

De term Suriyya al-Janubiyyah zelf werd tijdens en in de nasleep van deze korte episode verspreid, maar het was grotendeels het resultaat van de omstandigheden rond de vorming van het kortstondige pan-Arabische bestuur van Faisal in Damascus en het gelijktijdige debat over een gezamenlijke Palestijns‒Syrische staat. Deze episode bracht echter ook een zekere hoeveelheid literatuur over ‘Zuid-Syrië’ voort, en veel verwarring onder historici, vooral onder degenen die de context en de omstandigheden rond deze nieuwe term niet begrepen. Sommige historici zorgden voor nog meer verwarring door een nieuw label, Suriyya al-Janubiyyah, te gaan gelijkstellen met al-Sham, een oude term die verbonden is met de islamitische geschiedenis van de bredere Levant. Andere historici begonnen al-Sham automatisch te vertalen als ‘Groot-Syrië’, wat de verwarring verder vergrootte en weinig begrip opleverde over de oorsprong van de term Suriyya al-Janubiyyah.

The term Suriyya al-Janubiyyah itself was propagated during and in the aftermath of this brief episode, but it was largely the outcome of the circumstances surrounding the formation of the short‑lived pan‑Arab administration of Faisal in Damascus and the concurrent debate about joint Palestinian‒Syrian statehood. However, this episode also spawned a certain amount of literature on ‘Southern Syria’ and a great deal of confusion among historians, especially those who failed to understand the context and contingencies surrounding this new term. Some historians added more confusion by beginning to conflate a new label, Suriyya al-Janubiyyah, with al-Sham, an old term associated with the Islamic history of the wider Levant. Other historians also began to translate al-Sham automatically into ‘greater Syria’, thus adding more confusion and little understanding as to the origin of the term Suriyya al-Janubiyyah.

Maar, in tegenstelling tot al-Sham, was Suriyya al-Janubiyyah noch geworteld in de geschiedenis van Palestina, noch werd het voor de Eerste Wereldoorlog onder Palestijnen aangetroffen. Ook, en dit is cruciaal, is het oprichten van een krant onder de naam Suriyya al-Janubiyyah gedurende enkele maanden in Jeruzalem op zichzelf geen bewijs dat de term 'Zuid-Syrië' de geest van die tijd omvatte, of het ontbreken van een 'Palestijnse nationale identiteit' in 1919. Integendeel, vanaf de jaren twintig kwamen zowel Haj Amin al-Husayni als 'Arif al-'Arif naar voren als zeer invloedrijke figuren in het Palestijnse nationalisme, en werd de term Suriyya al-Janubiyyah door geen van beiden gebruikt na de val van Faisal in 1920.

Yet, in contrast to al-Sham, Suriyya al-Janubiyyah was neither rooted in the history of Palestine nor found among Palestinians before the First World War. Also, crucially, the setting up of a newspaper under the name Suriyya al-Janubiyyah for several months in Jerusalem is not in itself evidence that the term ‘Southern Syria’ encapsulated the whole spirit of the age or the lack of a ‘Palestinian national identity’ in 1919. On the contrary, from the 1920s onwards both Haj Amin al-Husayni and ‘Arif al-‘Arif emerged as highly influential figures in Palestinian nationalism and the term Suriyya al-Janubiyyah was not used by either of them after Faisal’s fall in 1920.

Pan-Syrianisme was een relatief kortstondig ideologisch verschijnsel.

Pan-Syrianism was a relatively short-lived ideological phenomenon.

Bovendien verdedigde de krant Suriyya al-Janubiyyah tijdens haar korte bestaan plannen voor Palestijnse, Syrische en Arabische eenheid, met een sterke inzet voor het Palestijnse nationalisme en een krachtig verzet tegen de Zionistische kolonisatie door nederzettingen.

Moreover, during its brief existence, the newspaper Suriyya al-Janubiyyah advocated Palestinian‒Syrian‒Arab unity schemes with a strong commitment to Palestinian nationalism and strong opposition to Zionist settlercolonisation.

Destijds werden deze politieke standpunten eerder als complementair dan als tegenstrijdig beschouwd. Met de omverwerping van Faisals bestuur in Damascus door de Fransen in 1920 nam het idee van Suriyya al-Janubiyyah echter sterk af, en in de jaren dertig combineerden Palestijnse politieke partijen vaak een sterke inzet voor het Palestijnse nationalisme met pan-Arabische – in plaats van pan-Syrische – eenheidsplannen.

At the time these political positions were perceived to be complementary rather than contradictory. However, with the overthrow of Faisal’s administration in Damascus by the French in 1920, the idea of Suriyya al-Janubiyyah declined sharply and in the 1930s Palestinian political parties often combined strong commitments to Palestinian nationalism with pan-Arab – rather than pan-Syrian – unity schemes.

Een invloedrijke stroming binnen het Palestijns nationalisme bleef gedurende de Britse mandaatperiode de Palestijnse wataniyyah voorstaan – een op Palestina gericht patriottisch nationalisme – nauw verbonden met de ideologieën van pan-Arabische qawmiyyah. Deze stroming verzette zich sterk tegen het Britse pro-zionistische beleid dat Palestina losmaakte van zijn Arabische geschiedenis en omgeving.

One influential current of Palestinian nationalism continued to advocate Palestinian wataniyyah – Palestine-based patriotic nationalism – closely allied with ideologies of pan-Arab qawmiyyah persisted throughout the British Mandatory period. This current strongly argued against the British pro-Zionist policy of detaching Palestine from its Arab history and environment.

Well-known vertegenwoordigers van deze stroming waren leiders van de Istiqlal-partij: ‘Awni ‘Abd al-Hadi (1889‒1970)30 en Muhammad Izzat Darwazh (1888–1984), die een van de leiders was van de Palestijnse Opwekkingsvereniging (al-Nahdah al-Filistiniyyah), een Palestijnse nationalistische organisatie die in 1919 in Damascus werd opgericht. ‘Abd al-Hadi behoorde tot een grondbezittende familie in de regio Jenin (Nablus), en Darwazah kwam uit een middenklassefamilie van kooplieden uit Nablus die al lang in de textielhandel actief was en uitgebreide handelsbetrekkingen had met Arabische kooplieden in Damascus en Beiroet (Doumani 1995: 59‒61). Zowel ‘Abd al-Hadi als Darwazah hadden een opleiding gevolgd in de Ottomaanse periode en waren persoonlijk betrokken geweest bij radicale pan-Arabische politieke activiteiten in de periode vóór het Mandaat. ‘Abd al-Hadi was opgeleid in Beiroet, Istanbul en aan de Sorbonne-universiteit in Parijs, en Darwazah, een autodidact (Muslih 1991: 178), had gediend in de lokale Ottomaanse administratie als klerk bij de afdeling Telegrafie en Post in Nablus en later als directeur van de posterijen in Beiroet. In het begin van de jaren dertig werd de Istiqlal-partij ‘de enige massagerichte pan-Arabistische partij, [die] Palestijnse Arabieren begon te mobiliseren rond een anti-Zionistisch en anti-imperialistisch programma’ (Tamari 2008: 6‒7).

Well-known representatives of this current were leaders of the Istiqlal party: ‘Awni ‘Abd al-Hadi (1889‒1970)30 and Muhammad Izzat Darwazh (1888–1984), who had been one of the leaders of the Palestinian Revival Society (al-Nahdah al-Filistiniyyah), a Palestinian nationalist organisation founded in Damascus in 1919. ‘Abd al-Hadi belonged to a landowning family in the Jenin (Nablus) area and Darwazah came from a middle class family of merchants from Nablus that had long been involved in textiles and had extensive trade relationships with the Arab merchants of Damascus and Beirut (Doumani 1995: 59‒61). Both ‘Abd al-Hadi and Darwazah had been educated in the Ottoman period and had been personally involved in radical pan-Arab political activities during the pre-Mandatory period. ‘Abd al-Hadi had been educated in Beirut, Istanbul and at the Sorbonne University in Paris and Darwazah, a self-taught intellectual (Muslih 1991: 178), had served in the local Ottoman administration as a clerk in the Department of Telegraphic and Postal Services in Nablus and later as Director of Postal Services in Beirut. In the early 1930s the Istiqlal party became ‘the only mass-based pan-Arabist party, [which] began to mobilize Palestinian Arabs around an anti-Zionist and anti-imperialist program’ (Tamari 2008: 6‒7).

Verder bleven zowel ‘Abd al-Hadi als Darwazah ‘geloven in de identiteit van Palestina als onderdeel van de grotere Syrische [Bilad al-Sham] thuisland’ (Tamari 2008: 7). De Istiqlal-partij streefde naar onafhankelijkheid voor Palestina binnen schema's voor Arabische eenheid – panarabische schema's die destijds werden gezien als een manier om de Palestijnse nationale strijd te versterken en het zionistische kolonisatie-project te weerstaan. De leiders van de Istiqlal-partij zagen in feite geen tegenspraak tussen het pleiten voor het panarabisme en hun actieve betrokkenheid bij de Palestijnse nationale bevrijdingsbeweging. Integendeel, voor hen vulden de twee doelen elkaar aan. Ook werden het verzet tegen de zionistische nationale aanspraken op Palestina en het verzet tegen het Mandaatsysteem (het koloniale systeem) in het Midden-Oosten, dat het belangrijkste obstakel vormde voor Arabische zelfbeschikking, als met elkaar verweven beschouwd: ‘Als het [Britse] Mandaat zou vallen, dan zou ook het zionistische project ineenstorten’ (Krämer 2011: 256).

Furthermore, both ‘Abd al-Hadi and Darwazah ‘continued to believe in Palestine’s identity as a component of the greater Syrian [Bilad al-Sham] homeland’ (Tamari 2008: 7). The Istiqlal party sought independence for Palestine within Arab unity schemes – pan-Arab schemes which at the time were conceived as a way of empowering the Palestinian national struggle and resisting Zionist settler-colonisation. In fact, the leaders of the Istiqlal party saw no contradiction between the advocacy of pan-Arabism and their active involvement in the Palestinian national liberation movement. On the contrary, for them the two objectives were complementary. Also, opposition to Zionist national claims to Palestine and opposition to the Mandatory (colonial) system in the Middle East, which was the main obstacle to Arab self-determination, were perceived as intertwined: ‘If the [British] Mandate fell, then the Zionist project would also collapse’ (Krämer 2011: 256).

‘Abd al-Hadi begreep destijds de nauwe samenhang tussen de lokale Palestijnse identiteit, het Arabisme en het verzet tegen de kolonisatie door kolonisten in Palestina. In zijn hartstochtelijke streven om de zionistische aanspraken op Palestina te weerleggen, legde ‘Abd al-Hadi in januari 1937 getuigenis af voor de Britse Peel-commissie, waarin hij het Britse beleid verwierp dat erop gericht was Palestina los te maken van de rest van al-Sham, in lijn met de verplichtingen van de Balfour-verklaring van 1917, waarin stond: ‘Zijne Majesteits regering ziet met welwillendheid de vestiging in Palestina van een nationaal tehuis voor het Joodse volk’.

‘Abd al-Hadi understood the close linkage at the time between local Palestinian identity, Arabism and opposition to settler-colonialism in Palestine. In his passionate quest to refute the Zionist claims to Palestine, ‘Abd al-Hadi testified before the British Peel Commission in January 1937, while rejecting British policies which sought to detach Palestine from the rest of al-Sham in line with the commitments of the Balfour Declaration of 1917, which stated: ‘His Majesty’s Government view with favour the establishment in Palestine of a national home for the Jewish people’.

‘Abd al-Hadi was tegelijkertijd een Palestijns-Arabische nationalist en een sleutelfiguur in de Palestijns-Arabische nationalistische beweging tijdens de Mandaatperiode, en een van haar belangrijkste woordvoerders. In 1928 was hij secretaris van het Uitvoerend Comité van het Palestijns-Arabisch Congres. Daarnaast werd hij benoemd tot algemeen secretaris van het Arabisch Hoog Comité, dat in april 1936 werd opgericht om de algemene staking onder de Palestijnen te coördineren.

‘Abd al-Hadi was, at the same time, a Palestinian Arab nationalist and a key figure in, and one of the chief spokesmen of, the Palestinian Arab nationalist movement during the Mandatory period. He served as secretary of the Executive Committee of the Palestine Arab Congress in 1928. He was also appointed general secretary of the Arab Higher Committee, which was formed in April 1936 to coordinate the general strike among Palestinians.

De Istiqlal-partij nam deel aan de Palestijnse opstand van 1936‒1939 en riep op tot een boycot van de Britten naar het voorbeeld van de Indian Congress Party (Khalidi, R.

The Istiqlal party took part in the Palestinian uprising in 1936‒1939 and called for an Indian Congress Party-style boycott of the British (Khalidi, R.

2001: 25). De Istiqlal-partij werd vervolgens door de Britten verboden.

2001: 25). The Istiqlal party was subsequently banned by the British.

Als een slimme tegenzet tegen de pan-Arabistische oriëntatie van de Istiqlal-partij vormden Haj Amin al-Husayni, de mufti van Jeruzalem en voorzitter van de Hoge Moslimraad, en zijn aanhangers de Palestijns-Arabische Partij (al-Hizb al-ʿArabi al-Filastini), waarin belangrijke Palestijnse moslim- en christelijke leiders zaten (Krämer 2011: 258). Deze partij, die het Palestijnse handelen in de nationale strijd in Palestina en de Palestijnse dimensies daarvan benadrukte en in de periode 1936‒1948 het Arabisch Hoog Comité domineerde, zou later de oprichting inspireren van de Palestijnse Nationale Bevrijdingsbeweging (Harakat al-Tahrir al-Watani al-Filastini of Fateh) in de periode na de Nakba.

As a shrewd countermove to the pan-Arabist orientation of the Istiqlal party, Haj Amin al-Husayni, the mufti of Jerusalem and head of the Supreme Muslim Council, and his supporters formed the Palestinian Arab Party (al-Hizb al-ʿArabi al-Filastini), which included key Palestinian Muslim and Christian leaders (Krämer 2011: 258). This party, which emphasised the Palestinian agency in, and Palestinian dimensions of, the national struggle in Palestine and dominated the Arab Higher Committee in the period 1936‒1948, would subsequently inspire the emergence of the Palestinian National Liberation Movement (Harakat al-Tahrir al-Watani al-Filastini or Fateh) in the post-Nakba period.

De collectieve handelingsbekwaamheid van de Palestijnse Arabieren en de Palestijns-Arabische nationale dimensies van de strijd in Palestina werden ook benadrukt door een andere partij die in de jaren 1930 werd opgericht: de Palestine Arab Reform Party (Hizb al-Islah al-ʿArabi al-Filastin), opgericht door leden van de familie Khalidi uit Jeruzalem in juni 1935 (Krämer 2011: 258).

The Palestinian Arab collective agency and Palestinian Arab national dimensions of the struggle in Palestine were also emphasised by another party created in the 1930s: the Palestine Arab Reform Party (Hizb al-Islah al-ʿArabi al-Filastin), established by members of the Khalidi family of Jerusalem in June 1935 (Krämer 2011: 258).

De Palestijnse opstand van 1936‒1939 had een grote invloed op de consolidatie van de afzonderlijke onderdelen van de Palestijnse nationale identiteit en de nationale strijd in Palestina. Dit wordt het best geïllustreerd en gesymboliseerd door het nationalistische gedicht Mawtini (‘Mijn vaderland’), misschien wel het beroemdste en meest invloedrijke Palestijnse gedicht aller tijden. Het werd in 1934 geschreven door Ibrahim Tuqan (1905–1941) en werd tijdens de grote opstand in de jaren 1930 een strijdkreet tegen het Britse kolonialisme en het zionisme in Palestina (Jayyusi en Tingley 1977). Tuqan behoorde tot een vooraanstaande familie uit Nablus die onder de Ottomanen gedurende een groot deel van de 18e en 19e eeuw de politiek van de stad had gedomineerd. Hij was van 1923 tot 1929 opgeleid in Nablus, Jeruzalem en aan de Amerikaanse Universiteit van Beiroet.

The Palestinian uprising of 1936‒1939 had a major impact on the consolidation of the particular components of Palestine’s national identity and national struggle in Palestine. This can be best illustrated and symbolised by the nationalist poem Mawtini (‘My Homeland’), perhaps the most famous and influential Palestinian poem of all time. It was written by Ibrahim Tuqan (1905–1941) in 1934 and became a rallying cry against British colonialism and Zionism in Palestine during the great uprising in the 1930s (Jayyusi and Tingley 1977). Tuqan belonged to a notable Nablus family that had, under the Ottomans, dominated the politics of the city for much of the 18th and 19th centuries. He had been educated in Nablus, Jerusalem and at the American University of Beirut from 1923 to 1929.

Hij werkte later als hoogleraar aan de American University in Beiroet en als adjunct-directeur van de in Jeruzalem gevestigde Palestine Broadcasting Service. Een fragment uit het gedicht, dat sindsdien die onbuigzame Palestijnse nationale strijd voor zelfbeschikking belichaamt, luidt als volgt:

He later worked as a professor at the American University in Beirut and a sub-director of the Jerusalem-based Palestine Broadcasting Service. An excerpt from the poem, which has since then embodied that indomitable Palestinian national struggle for self-determination, reads as follows:

Het zwaard en de pen.

The sword and the pen.

Niet praten of ruzie maken.

Not talking or quarrelling.

Dat zijn onze symbolen.

Are our symbols.

Onze glorie en ons verbond.

Our glory and covenant.

En een plicht om deze na te komen.

And a duty to fulfil it.

Schud ons.

Shake us.

Onze eer.

Our honour.

Is een eervolle zaak.

Is an honourable cause.

Een opgeheven vlag.

A raised flag.

O, uw schoonheid.

O, your beauty.

In uwe hoogheid.

In your eminence.

Zegevierend over je vijanden.

Victorious over your enemies.

Mijn vaderland.

My homeland.

Mijn vaderland.

My homeland.