Het Oude Testament is gebaseerd op verbeelding, literaire uitvinding en fictie uit de ballingschap en de periode na de ballingschap, niet op feiten. Zijn mythische verhalen moeten worden gelezen als fictie, theologie en literatuur, niet als bewezen feiten. De ‘Kanaänieten’ zijn in feite identiek aan de Feniciërs. Het alfabet van de Feniciërs uit de kustgebieden van Palestina en Libanon – conventioneel bekend als het proto-Kanaänitische alfabet – werd overgedragen aan het Grieks, Aramees, Arabisch en Hebreeuws. De termen ‘Kanaänieten’ en ‘Israëlieten’ in het Oude Testament, met betrekking tot Palestina, verwijzen echter niet noodzakelijkerwijs naar of beschrijven niet noodzakelijkerwijs twee afzonderlijke etniciteiten.

The Old Testament is based on exilic and post-exilic imagination, literary invention and fiction not facts. Its myth-narratives should be read as fiction, theology and literature, not proven facts. The ‘Cana’anites’ are in fact identical to the Phoenicians. The alphabet of the Phoenicians of the coastal regions of Palestine and Lebanon – conventionally known as the proto-Canaanite alphabet – was given to Greek, Aramaic, Arabic and Hebrew. However, the Old Testament terms ‘Canaanites’ and ‘Israelites’ in Palestine do not necessarily refer to or describe two distinct ethnicities.

Niels Peter Lemche, een Oudtestamentisch geleerde aan de Universiteit van Kopenhagen, wiens interesses onder meer de vroege Israëlieten en hun verhouding tot de geschiedenis, het Oude Testament en de archeologie omvatten, heeft gesuggereerd dat het Oudtestamentische verhaal over de 'Israëlieten' en 'Kanaänieten' gelezen moet worden als ideologische constructies van de ander (als de niet-joden) in plaats van als een verwijzing naar een werkelijke historische etnische groep: 'De Kanaänieten [van Palestina] wisten niet dat zij zelf Kanaänieten waren. Pas toen zij zogezegd hun oorspronkelijke thuisland hadden "verlaten" … erkenden zij dat zij Kanaänieten waren geweest' (Lemche 1999: 152).

Niels Peter Lemche, an Old Testament scholar at the University of Copenhagen, whose interests included early Israelites and their relationship with history, the Old Testament and archaeology, has suggested that the Old Testament narrative of the ‘Israelites’ and ‘Canaanites’ must be read as ideological constructs of the other (as the non-Jews) rather than as a reference to an actual historical ethnic group: ‘The Canaanites [of Palestine] did not know that they were themselves Canaanites. Only when they had so to speak “left” their original home … did they acknowledge that they had been Canaanites’ (Lemche 1999: 152).

Literaire verzinsel en het feit dat exilische auteurs van het Oude Testament de term ‘Kanaänieten’ op verbeeldingrijke wijze hebben bedacht – een religieus-ideologische constructie van deze auteurs – betekent niet noodzakelijkerwijs dat er een conflict bestond tussen historische Israëlieten en Kanaänieten in Palestina.

Literary invention and the fact that exilic Old Testament authors imaginatively coined the term ‘Canaanites’ – a religio-ideological construct by these authors – does not necessarily indicate that there was a conflict between historical Israelites and Canaanites in Palestine.

Echter, in het moderne tijdperk (vanaf het einde van de 19e eeuw)

However, in the modern era (beginning with the late 19th century)

Europese zionistische leiders eigenden zich de verhalen van het Oude Testament toe als historische verslagen en gebruikten ze instrumenteel om hun kolonistenproject en hun conflict met de inheemse bevolking van Palestina te rechtvaardigen. Desondanks is het Israëlisch-Palestijnse conflict een modern conflict en mag het niet worden verward met het echte, historische, oude Palestina of met latere religieus-ideologische constructies die voortkomen uit de verhalen van het Oude Testament.

European Zionist leaders appropriated the Old Testament narratives as historical accounts and used them instrumentally to justify their settler project and their conflict with the indigenous people of Palestine. Nevertheless, the Israeli‒Palestinian conflict is a modern conflict and should not be confused with the real, historical, ancient Palestine or any subsequent religio-ideological constructs of the Old Testament narratives.

Historisch gezien werd de naam Cana’an inderdaad gebruikt in de Late Bronstijd.

Historically the name Cana’an was indeed used in the Late Bronze Age.

Maar de naam betekende niet altijd het Cisjordaanse gebied van Gaza tot aan de Litani-rivier. Het was ook niet de enige term die in verband met dit gebied werd gebruikt. Andere namen, zoals Palestina, evenals oudere namen, zoals Retenu en Djahi, werden eveneens voor dit gebied gebruikt (soms ook voor de binnenlandse streken van West-Palestina en Transjordanië) op een zeker moment in de loop van de Late Bronstijd. Kanaän verwees naar een geografische regio van wisselende omvang, langs de Middellandse Zeekust van Libanon, Palestina en Syrië (en niet alleen Palestina). Soms omvatte dit ook binnenlandse gebieden. In het eerste millennium was echter Fenicië (het huidige Libanon) de meest gebruikelijke naam voor de noordelijke kuststreek, die eerder Kanaän werd genoemd, terwijl de van het Assyrische afgeleide naam Filistea aanvankelijk vooral voor de zuidelijke kust en later voor heel Palestina werd gebruikt. De naam Kanaän komt voor in oude Nabije-Oosterse inscripties, niet alleen met verwijzing naar het specifieke gebied van Palestina, maar vooral naar Syrië, van de 15e eeuw v.Chr. tot het begin van de 9e eeuw v.Chr. De eerste zekere verwijzing naar de naam Kanaän vindt men in spijkerschrift op het standbeeld van Idrimi uit Alalakh in Noord-Syrië (ca. 1500 v.Chr.), in de vorm Kinahhu.

But the name did not always refer to the Cisjordan area from Gaza to the Litani River. Nor was it the only term used in connection with this area (between the Wadi Gaza and the Litani). Other names such as Palestine, as well as earlier names, such as Retenu and Djahi, were also used for this area (including, at times, the inland regions of western Palestine and the Transjordan) at some point in the course of the Late Bronze Age. Cana’an referred to a geographical region of varying size, along the Mediterranean coast of Lebanon, Palestine and Syria (and not just Palestine). At times this included regions inland. In the first millennium, however, Phoenicia (modern Lebanon) was the most common name used for the northern coastal region, which had earlier been referred to as Cana’an, while the Assyrian-derived name of Philistia was most often used initially for the southern coast and later for Palestine as a whole. The name Cana’an is found in ancient Near Eastern inscriptions with reference not just to the specific area of Palestine but crucially to Syria from the 15th century BC to the early 9th century BC. The first certain reference to the name Cana’an is found in cuneiform on the statue of Idrimi from Alalakh in northern Syria (c. 1500 BC) in the form Kinahhu.

De naam Cana'an komt ook zestien keer voor in Egyptische teksten; daarvan stammen er twaalf uit het Nieuwe Rijk (Hasel 2009: 8–17). De naam wordt op enkele van de Amarna-tabletten gevonden in de vorm kn'ny – ongeveer dertig jaar uit het midden van de 14e eeuw v.Chr. In deze inscripties hoort de oude havenstad Ugarit zelf niet tot Cana'an, maar Qadesh wel. De naam komt ook in Egyptische inscripties voor in de vorm k3n'n' uit de 13e eeuw, uit Hattusa, en in inscripties van Ramses II en Merneptah (deze laatste uit ca. 1205 v.Chr.). Op de Merneptah-stele wordt de stad Gaza aangeduid als 'de mond van (dat wil zeggen "de opening naar") k3n'n''.

The name Cana’an is also found sixteen times in Egyptian texts; of these, twelve are from the New Kingdom (Hasel 2009: 8–17). The name is found on some of the Amarna tablets in the form kn’ny – about thirty years from the middle of the 14th century BC. In these inscriptions, the ancient port city of Ugarit itself does not belong to Cana’an, but Qadesh does. The name also occurs in Egyptian inscriptions in the form k3n‘n‘ from the 13th century Hattusa, Ramesses II and Merneptah inscriptions (this last from c. 1205 BC). On the Merneptah Stele, the town Gaza is referred to as ‘the mouth of (that is, “the opening to” k3n‘n‘’.