Hetzelfde bredere territoriale begrip van Palestina werd omarmd door klassieke Joodse schrijvers, vooral Flavius Josephus (37–ca. 100 n.Chr.; Hebreeuws: Yosef ben Matityahu), die in Jeruzalem werd geboren in een priesterlijke familie, en Philo van Alexandrië (ca. 25

The same wider territorial concept of Palestine was embraced by classical Jewish writers, especially Josephus (37–c. 100 AD; Hebrew: Yosef ben Matityahu), born in Jerusalem to a priestly family, and Philo of Alexandria (c. 25

BC–c. 50 n.Chr.; Hebreeuws: Yedidia HaCohen; ook bekend als Philo Judaeus), de joodse filosoof en tijdgenoot van Jezus die in de Romeinse provincie Egypte woonde en de belangrijkste vertegenwoordiger werd van het hellenistisch jodendom. Philo (wiens vader blijkbaar een prominente rol had gespeeld in Palestina voordat hij naar Alexandrië verhuisde8) schreef in Quod Omnis Probus Liber Sit9 dat ‘vierduizend’ Essenen10 – een joodse sekte die bloeide van de 2e eeuw v.Chr. tot de 1e eeuw n.Chr. en die in moderne tijden bekendheid kreeg als gevolg van de ontdekking van de Dode Zeerollen – in ‘Palestina en Syrië’ woonden.11

BC–c. 50 CE; Hebrew: Yedidia HaCohen; also called Philo Judaeus), the Jewish philosopher and a contemporary of Jesus who lived in the Roman province of Egypt and became the most important representative of Hellenistic Judaism. Philo (whose father had apparently played a prominent role in Palestine before moving to Alexandria8), wrote in Quod Omnis Probus Liber Sit9 that ‘four thousand’ Essenes10 – a Jewish sect that flourished from the 2nd century BC to the 1st century AD and who gained fame in modern times as a result of the discovery of the Dead Sea Scrolls – lived in ‘Palestine and Syria’.11

Hellenistisch-Griekssprekende Joodse auteurs zoals Philo en Josephus schreven in standaard Grieks voor de ontwikkelde Joodse klassen in de regio en voor Romeinse en Griekse lezers. Net als Griekse en Romeinse schrijvers en veel Joodse Romeinse burgers begrepen en gebruikten zowel Josephus als Philo de term Palestina voor 'Groot-Palestina', dat zich uitstrekte van het huidige Libanon tot Egypte (Robinson 1865: 15; Jacobson 1999), en niet alleen voor Philistea, de kustregio van Palestina, of het voormalige 'land der Filistijnen' van Gaza tot Tantur.

Hellenised Greek-speaking Jewish authors such as Philo and Josephus wrote in standard Greek for educated Jewish classes in the region and for Roman and Greek audiences. Like Greek and Roman writers and many Jewish Roman citizens, both Josephus and Philo understood and applied the term Palestine to ‘greater Palestine’ extending from modern Lebanon to Egypt (Robinson 1865: 15; Jacobson 1999), and not just to Philistia, the coastal region of Palestine, or the former ‘land of the Philistines’ from Gaza to Tantur.

De officiële Romeinse benaming van de provincie als Syria-Palaestina bestond al lang vóór de Joodse opstand van 66–69 n.Chr. Vespasianus – de beschermheer van Josephus – die persoonlijk betrokken was bij het neerslaan van de opstand in Judea, verruimde echter formeel de territoriale grenzen van Palestina en bestempelde het hele land officieel als 'Palestina', en dit blijkt uit Romeinse munten uit die periode. Het zou echter onjuist zijn te veronderstellen dat de Romeinse Provincia Palaestina Judea verdrong of verving.

The official Roman designation of the province as Syria-Palaestina existed long before the Jewish revolt of 66–69 AD. However, Vespasian – the patron of Josephus – who was personally involved in subduing the revolt in Judaea, formally widened the territorial boundaries of Palestine and officially designated the whole country as ‘Palestine’, and this is evident from Roman coins of the period. However, it would be wrong to assume that Roman Provincia Palaestina displaced or replaced Judaea.

Het laatste was eenvoudigweg en bleef één van de gebieden van Provincia Palaestina.

The latter simply was and remained one of the regions of Provincia Palaestina.

Judea werd altijd gezien als slechts een specifiek en klein onderdeel van dit groter geheel, terwijl Palaestina door klassieke Griekse en Joodse schrijvers en Romeinse politici werd beschouwd als representatief voor het hele land, vanaf Fenicië (grotendeels geassocieerd met het moderne Libanon).

Judaea was always seen as representing only a specific and small component of this greater whole, while Palaestina was viewed by classical Greek and Jewish writers and Roman politicians as representative of the whole country from Phoenicia (mostly associated with modern Lebanon)

naar Egypte.

to Egypt.

Aan het eind van de 1e eeuw schreef Josephus, die het Romeinse systeem van patroon en cliënt had omarmd, later zelf zijn geschiedkundige werken Antiquities of the Jews, The Jewish War en Against Apion in het Grieks; in deze geschiedwerken wordt Vespasianus door Josephus positief herinnerd. Josephus maakte een duidelijk onderscheid tussen Syrië en Palestina en onderschreef de weergave van Palestina door Herodotus uit de 5e eeuw v.Chr.

Writing in the late 1st century, Josephus embraced the Roman patron‒ protégé system and himself would later write his history works Antiquities of the Jews, The Jewish War and Against Apion in Greek; in these works of history Vespasian is positively remembered by Josephus. Josephus made a clear distinction between Syria and Palestine and endorsed Herodotus’ account of Palestine from the 5th century BC.

Josephus heeft Herodotus in hoge achting als de grondlegger van de historiografie, erkent zijn gezag op etnografisch gebied, prijst zijn vertrouwen op autopsie als basis voor kennis, gebruikt materiaal, woordenschat en thema's uit de Historiën, en gebruikt zelfs historische informatie om de Bijbel te 'corrigeren'. (Priestley and Zali 2016: 6)

Josephus holds Herodotus in high esteem as the founder of historiography, recognizes his authority on ethnographical matters, praises his reliance on autopsy as a basis for knowledge, uses material, vocabulary and themes from the Histories, and even uses historical information to ‘correct’ the Bible. (Priestley and Zali 2016: 6)

Hoewel Josephus af en toe naar Palaestina verwees in verband met Philistea en het 'land der Filistijnen', aanvaardde hij over het algemeen de bredere Romeinse opvatting van Palestina en gebruikte hij de naam binnen de bredere context van de officiële Romeinse benaming en toponymische voorstelling van het land (Flavius Josephus 1981, 2004, 2013).

Although occasionally Josephus would refer to Palaestina in connection with Philistia and the ‘land of the Philistines’, by and large he accepted the wider Roman conception of Palestine and used the name within the wider context of the official Roman designation and toponymic representation of the country (Flavius Josephus 1981, 2004, 2013).

Zoals bij de iconografie van de munten van Filistea uit de 5e en 4e eeuw v.Chr. (hierboven besproken), hadden Hellenistische en Athense intellectuele en artistieke scheppingen eeuwenlang aanzienlijke invloed op de cultuur van de kuststeden van Palestina, Askalon, Gaza en Asdod, en hun gehelleniseerde intellectuelen. De beroemdste Palestijnse academicus was Antiochus van Askalon (130‒68/67 v.Chr.), verreweg de meest vooraanstaande Palestijnse filosoof van de Romeinse tijd. Antiochus, geboren in de Palestijnse stad Askalon aan de Middellandse Zeekust, werd in zijn filosofische opleiding aanzienlijk beïnvloed door zijn landgenoot Sosus van Askalon, een stoïcijn (Sedley 2012: 11). Rond 110 v.Chr. reisde Antiochus naar Athene, toen het wereldcentrum van de filosofie, en werd daar een vooraanstaand platonistisch filosoof en een vriend van Cicero, Roms grootste politicus en redenaar; deze laatste was rond 78‒79 v.Chr. zijn leerling in Athene. Antiochus was een leerling van Philon van Larissa en volgde Philon op als hoofd van de Nieuwe Academie, die in Athene door Plato was gesticht. Na in Athene filosofie te hebben gedoceerd, reisde hij naar Alexandrië en stichtte later zijn eigen filosofische school, die ‘de mogelijkheid van kennis verdedigde en zo de sceptische traditie van de recente Academie omkeerde’ (Sedley 2012:

As with the iconography of the Coinage of Philistia of the 5th and 4th centuries BC (discussed above), for many centuries Hellenistic and Athenian intellectual and artistic creations had exercised considerable influence on the culture of the coastal Palestinian cities of Ascalon, Gaza and Ashdod and their Hellenised intellectuals. The most famous Palestinian academic was Antiochus of Ascalon (130‒68/67 BC), by far the most distinguished Palestinian philosopher of the Roman era. Born in the Palestinian city of Ascalon on the Mediterranean coast, Antiochus’ compatriot Sosus of Ascalon, a Stoic, played an important part in his philosophical education (Sedley 2012: 11). Antiochus travelled to Athens, at the time the world centre of philosophy, at around 110 BC and became an eminent Platonic philosopher and a friend of Cicero, Rome’s greatest politician and orator; the latter was his pupil in Athens in about 78‒79 BC. Antiochus was a pupil of Philon of Larisa and succeeded Philon as the head of the New Academy which had been founded in Athens by Plato. After teaching philosophy in Athens, he travelled to Alexandria and later founded his own school of philosophy which ‘advocated the possibility of knowledge, thus reversing the sceptical tradition of the recent Academy’ (Sedley 2012:

3). Hij probeerde ook de principes van de platonische kennisleer te verzoenen met die van de stoïcijnen, en in 87/86 ging hij op missie naar Alexandrië en de oostelijke provincies van het Romeinse Rijk om zijn ideeën te verspreiden (Gerson 2005: 42).

3). He also attempted to reconcile the principles of Platonic epistemology with those of the Stoics and in 87/86 he went on a mission to Alexandria and the Eastern provinces of the Roman Empire to spread his ideas (Gerson 2005: 42).

De filosofische school van Antiochus, vooral de Antiochische kennisleer en ethiek, had ‘een aanzienlijke invloed op de Romeinen van zijn tijd’, ook op Cicero (Sedley 2012: 4); ‘Antiochus’ invloed in Alexandrië was eveneens aanzienlijk’ (Sedley 2012: 5). Er is echter geen bewijs dat Antiochus ooit terugkeerde om in zijn geboortestad Ascalon les te geven. Toch zou, zoals we hieronder zullen zien, een half millennium nadat hij de platonische academies van Athene en Alexandrië had geleid, een andere Grieks sprekende Palestijnse stad aan de Middellandse Zeekust, slechts 20 kilometer ten zuiden van Ascalon, zowel Athene als Alexandrië vervangen als het belangrijkste centrum van klassiserende hellenistische filosofie in het Middellandse Zeegebied.

Antiochus’ school of philosophy, especially Antiochian epistemology and ethics, had ‘a considerable impact among the Romans of his day’, Cicero included (Sedley 2012: 4); ‘Antiochus’ influence at Alexandria was also considerable’ (Sedley 2012: 5). However, there is no evidence to suggest that Antiochus went back to teach in his native Ascalon. Nevertheless, as we shall see below, half a millennium after he led Platonic academies of Athens and Alexandria, another Greek-speaking Palestinian city on the Mediterranean coast, only 20 kilometres to the south of Ascalon, would replace both Athens and Alexandria as the most important centre of classicising Hellenistic philosophy in the Mediterranean region.