De Israëlische Communistische Partij ontstond in 1923 als een uitsluitend joodse Asjkenazische partij in Palestina. Aangezien het Jiddisch de historische en letterlijke 'moedertaal' (mame-loshn) van de Asjkenazische joden is en een taal is die door veel Oost-Europese joden wordt gesproken, werd de Communistische Partij in het Jiddisch genoemd: Palestinishe Komunistishe Partei. Toen het 'nieuwe Hebreeuws' in opkomst was, werd de partij uiteindelijk in Israël bekend onder haar Hebreeuwse naam: Ha-Miflaga Ha-Komunistit Ha-Yisraelit. In het Mandaatgebied Palestina was haar Arabische naam echter de Palestine Communist Party (al-Hizb al-Shuyu'i al-Filastini). In 1923 werd de PCP geboren als een coalitie van linkse zionistische kolonisten en niet-zionistische communisten onder de Oost-Europese joodse immigranten naar Palestina.

The Israeli Communist Party began as an exclusively Jewish Ashkenazi party in Palestine in 1923. With Yiddish being the historical and literally the ‘mother language’ (mame-loshn) of the Ashkenazi Jews and being a language spoken by many East European Jews, the Communist Party was called in Yiddish: Palestinishe Komunistishe Partei. With the ‘new Hebrew’ being in ascendancy, the party became eventually known in Israel by its Hebrew name: Ha-Miflaga Ha-Komunistit Ha-Yisraelit. In Mandatory Palestine, however, its Arabic name was the Palestine Communist Party (al-Hizb al-Shuyu’i al-Filastini). In 1923, the PCP was born as a coalition of left-wing Zionist settlers and non-Zionist communists among the East European Jewish immigrants to Palestine.

Bij de oprichting en in de eerste jaren bestond de partij overwegend uit Joden, en zij bleef klein maar grotendeels samengesteld uit Oost-Europese Joden gedurende een groot deel van het Mandaatgebied Palestina (Younis 2000: 117).

At its foundation and in its early years the party was predominantly Jewish and it remained small but overwhelmingly composed of East European Jews during much of Mandatory Palestine (Younis 2000: 117).

Gedurende een groot deel van de Mandaatperiode werd de partij gedomineerd door Stalinisten. In late 1947, na de steun van de Sovjet-Unie aan de VN-Deelingsresolutie, nam de partij een zionistische benaming voor het land aan, 'Eretz Yisrael' (in plaats van Palestina). Zij speelden ook een sleutelrol bij het veiligstellen van militaire steun uit Tsjechoslowakije voor de Staat Israël tijdens de zwaarste fasen van de oorlog van 1948.31 Eveneens in 1948 was de partijleider, Meir Vilner, een ondertekenaar van het Israëlische zionistische 'Onafhankelijkheidshandvest' (Megilat ha-ʿAtzmaut), dat het land herhaaldelijk aanduidde als het Land Israël (Hebreeuws: Eretz Yisrael). In de periode na de Nakba bevorderde de partij een collectief geheugen dat bijdroeg aan de israëlisering van de Palestijnse burgers van Israël, de zogenaamde 'Israëlische Arabieren'.