Britse joodse historicus Sir Lewis Bernstein Namier (1888–1960), die in 1907 naar het Verenigd Koninkrijk emigreerde, was een langdurig zionist en een hechte vriend en medewerker van Chaim Weizmann. Hij was ook politiek secretaris van het Joods Agentschap in Palestina (1929–1931). Namier werd geboren als Ludwik Niemirowski in het huidige Polen, en zijn toewijding aan het zionisme verhinderde niet dat zijn naam werd geanglicaniseerd. Naamswijziging onder Britse of Amerikaanse zionistische joden die uit Oost-Europa waren geëmigreerd, maakte deel uit van het proces van anglicisering of amerikanisering, terwijl naamswijziging onder zionistische kolonisten in Palestina begon tijdens de mandaatperiode en een integraal onderdeel werd van de hebraïsering en bijbelsering van de immigrerende kolonisten (Brisman 2000: 129). Het initiatief ging uit van Yitzhak ben-Tzvi, de tweede president van Israël, en van een richtlijn die Ben-Gurion aan legerofficieren schreef, waarin hij stelde dat het hun morele plicht was om hun namen te hebraïseren als voorbeeld. Als gevolg hiervan richtte het leger een Hebreeuwse Namencommissie op om Hebreeuwse namen voor te stellen aan officieren en soldaten in het leger. Een boekje werd samengesteld door Mordechai Nimtsa-Bi (1903‒1949), het hoofd van de Namencommissie. De samenstellers boden vier groepen voorgestelde Hebreeuwse namen aan: familienamen, namen van Taanim19 en Amoraim,20

British Jewish historian Sir Lewis Bernstein Namier (1888–1960), who immigrated to the UK in 1907, was a long-time Zionist and a close friend and associate of Chaim Weizmann. He also worked as political secretary for the Jewish Agency in Palestine (1929–1931). Namier was born Ludwik Niemirowski in what is now part of Poland, and his devotion to Zionism did not prevent the Anglicisation of his name. While name changing among British or American Zionist Jews who emigrated from Eastern Europe became part of the process of Anglicisation or Americanisation, name changing in Palestine among Zionist settlers began during the Mandatory period and became an integral part of the Hebrewisation and biblicisation of the immigrant settlers (Brisman 2000: 129). The initiative was begun by Yitzhak ben-Tzvi, the second President of Israel, and by a directive written by Ben-Gurion to army officers that it was their moral duty to Hebraicise their names as an example. As a result the Army set up a Hebrew Names Committee to propose Hebrew names to officers and soldiers in the Army. A booklet was compiled by Mordechai Nimtsa-Bi (1903‒1949), the head of the Names Committee. The compilers offered four groups of suggested Hebrew name: family names, names of Taanim19 and Amoraim,20

Bijbelse namen en Hebreeuwse persoonsnamen. Een soortgelijke lijst werd enkele jaren later samengesteld door Yaakov Arikha onder de titel Behar likha shem mishpaha ‘Ivri (Kies voor jezelf een Hebreeuwse familienaam). Het boekje, in 1954 gepubliceerd in Jeruzalem door de Israëlische Academie voor de Hebreeuwse Taal (die was opgevolgd door het Hebreeuwse taalcomité van Eliezer Ben-Yehuda, zie hieronder), bevatte adviezen over het veranderen van familienamen en lijsten met Hebreeuwse namen als voorbeeld (Brisman 2000: 129).