Dit werk situeert de multiculturele identiteit en gedeelde geschiedenissen van Palestina binnen een zeer lange geschiedenis van de hele regio. Het plaatst de Palestijnse geschiedenis in de oudheid, de klassieke periode, de postklassieke periode, de middeleeuwen en de vroegmoderne en moderne geschiedenis van het Nabije Oosten en het oostelijke Middellandse Zeegebied. Het doel is niet om een intellectueel afstandelijke vorm van geschiedschrijving te produceren, maar eerder een geschiedenis te bieden die sociaal, intellectueel, cultureel en politiek geïnformeerd en betrokken is. Terwijl het zich inspant om de enorme tijdspanne te bestrijken, verbindt dit werk vragen uit de geschiedenis van onderop, sociaal geheugen, culturele identiteit en politiek met elkaar.

This work locates the multicultural identity and shared histories of Palestine in a very long history of the whole region. It locates Palestinian history in the ancient, classical, post-classical, medieval, early and modern histories of the Near East and Eastern Mediterranean. The intention is not to produce an intellectually detached form of history but rather to offer a socially, intellectually, culturally and politically informed and engaged history. While attempting to cover the vast span of history, this work links questions of history from below, social memory, cultural identity and politics.

Dit is geen 'nationalistische geschiedenis' of een verhaal over de Bijbel tot het heden ten behoeve van een 'Palestijnse natie', hoewel ik me volledig bewust ben van de kracht van de geschiedenis om in het heden nationale/politieke legitimiteit te scheppen. 'Natie' en nationalisme zijn moderne uitvindingen en constructies, en ik ben sterk sceptisch over het nut van een politieke term als 'natie' over een grote reeks van de geschiedenis heen. Het proces van 'nationale uitvinding' en voorstelling is uiteraard niet beperkt tot het moderne Palestina of de Palestijnen. Het is gemeenschappelijk aan alle moderne nationale entiteiten en groeperingen, en het is een belangrijk ingrediënt, zowel in het nationalisme als in het ontstaan en voortbestaan van natiestaten. Natievorming en de uitvinding van traditie was een typische Europese praktijk waarbij collectief geheugen selectief werd gebruikt door bepaalde onderdelen van het nationale en religieuze verleden te manipuleren, andere te onderdrukken en weer andere te verheffen en te mobiliseren, op een volledig functionele wijze en voor politieke doeleinden; zo gemobiliseerd geheugen is niet noodzakelijk authentiek, maar eerder politiek bruikbaar (Said 1999: 6‒7). Concurrerende modi van moderne natievorming en nationalistische mythevorming hebben uitgebreide kritische herwaardering ontvangen in de werken van Benedict Anderson (1991: 6, 11‒12), Eric Hobsbawm (1990; Hobsbawm en Ranger 1996), Anthony Smith (1971, 1984, 1986) en Ernest Gellner (1983). Hobsbawms meest uitgebreide analyse van natievorming en mythevorming in Europa vindt men in *Nations and Nationalism since 1780*. Zijn werk, gepubliceerd in 1990 met de ondertitel *Programme, Myth, Reality*, gaat over de 'uitvinding van traditie', de creatie van nationale cultuur en de constructie van nationale identiteiten uit een mengsel van volksgeschiedenis en historische mythen (Hobsbawm 1990).

This is not a ‘nationalist history’ or a narrative about the Bible to the present for a ‘Palestinian nation’, although I am fully aware of history’s power to create national/political legitimacy in the present. ‘Nation’ and nationalism are modern inventions and constructions and I am highly sceptical about the utility of a political term such as ‘nation’ across a vast sweep of history. Of course, the process of ‘national invention’ and visualisation is not confined to modern Palestine or the Palestinians. It is common to all modern national entities and groupings, and it is an important ingredient both in nationalism and in the creation and maintenance of nation-states. Nation-building and the invention of tradition was a typical European practice of using collective memory selectively by manipulating certain bits of the national and religious past, suppressing others and elevating and mobilising others in an entirely functional way and for political purposes; thus mobilised memory is not necessarily authentic but rather useful politically (Said 1999: 6‒7). Competing modes of modern nation-building and nationalist myth-making have received extensive critical reappraisal in the works of Benedict Anderson (1991: 6, 11‒12), Eric Hobsbawm (1990; Hobsbawm and Ranger 1996), Anthony Smith (1971, 1984, 1986) and Ernest Gellner (1983). Hobsbawm’s most comprehensive analysis of nation-building and myth-making in Europe is found in Nations and Nationalism since 1780. Published in 1990 with the subtitle Programme, Myth, Reality, his work is about the ‘invention of tradition’, the creation of national culture, and the construction of national identities from a mixture of folk history and historical myths (Hobsbawm 1990).

In The Invention of Tradition onderzoeken Hobsbawm en Terence Ranger (1996: 1‒14, 263‒283) hoe sociale en politieke autoriteiten in het Europa van het midden van de negentiende eeuw zich ertoe zetten schijnbaar eeuwenoude tradities te scheppen, door uitgevonden herinneringen aan het verleden aan te bieden als middel om een nieuw gevoel van identiteit te creëren voor de heerser en de beheersten.

In The Invention of Tradition Hobsbawm and Terence Ranger (1996: 1‒14, 263‒283) explore the way social and political authorities in the Europe of the mid-19th century set about creating supposedly age-old traditions by providing invented memories of the past as a way of creating a new sense of identity for the ruler and ruled.

Vaak bekritiseren liberale Israëlische joodse geleerden (Sand 2009; Sternhell 1998; Piterberg 2001, 2008; Rabkin 2006, 2010; Ben-Zeev 2014; Greenstein 2014) de 'nationalistisch uitgevonden' tradities van het zionisme en de invloed van deze 'verbeelde traditie' op het joodse volk, in plaats van op de catastrofale gevolgen van het zionisme voor het belangrijkste slachtoffer, het inheemse volk van Palestina.

Often liberal Israeli Jewish scholars (Sand 2009; Sternhell 1998; Piterberg 2001, 2008; Rabkin 2006, 2010; Ben-Zeev 2014; Greenstein 2014) critique the ‘nationalist inventive’ traditions of Zionism and the impact of this ‘imagined tradition’ on the Jewish people, rather than on the catastrophic consequences of Zionism for its main victim, the indigenous people of Palestine.

Maar omdat deze Zionistische natievorming en de uitvinding van tradities typisch waren voor de Europese 'nationalistische' praktijken waarbij gebruik werd gemaakt van collectief geheugen, plaatst deze wetenschappelijke benadering het Zionisme onder de 'normale' Europese tradities van nationalistische uitvinding en mythevorming. In feite is deze 'normalisering' en 'nationalisering' van het Zionisme precies waar Zionistische ideologen altijd voor hebben gepleit. Bovendien zijn deze mythevormingsstrategieën van het Zionisme allesbehalve de ergste kanten ervan. Daarentegen plaatst het lezen van het Zionisme van onderaf, vanuit het standpunt van zijn voornaamste slachtoffer, de inheemse bevolking van Palestina, het Zionisme binnen een geheel andere traditie: onder de krachten van het moderne Europese kolonistenkolonialisme, etnische zuivering, geheugenmoord en culturele genocide (Masalha 1992, 2012; Pappe 2006; Rashed et al. 2014).

But since this Zionist nation-building and the invention of tradition was typical of European ‘nationalist’ practices of using collective memory, this scholarly approach places Zionism among the ‘normal’ European traditions of nationalist invention and myth-making. In effect this ‘normalisation’ and ‘nationalisation’ of Zionism is exactly what Zionist ideologues have always argued for. Also, these myth-making strategies of Zionism are hardly its worst aspects. By contrast, reading Zionism from below, from the viewpoint of its main victim, the indigenous people of Palestine, places Zionism within an altogether different tradition: among the forces of modern European settler-colonisation, ethnic cleansing memoricide and cultural genocide (Masalha 1992, 2012; Pappe 2006; Rashed et al. 2014).

Verder, zoals ik heb betoogd in *The Bible and Zionism: Invented Traditions, Archaeology and Post-Colonialism in Palestine-Israel* (2007) en *The Zionist Bible: Biblical Precedent, Colonialism and the Erasure of Memory* (2013), kan en moet de Palestijnse geschiedenis als geschiedenis van het volk worden geschreven, onafhankelijk van de verhalen uit het Oude Testament. Deze werken hebben ook besproken op welke manieren het zionisme geprobeerd heeft zijn koloniseringsprojecten en zijn eigen "historische aanspraken" te rechtvaardigen door uitgebreid gebruik en misbruik van de bijbelse tekst. Dit thema is ook onderzocht in het baanbrekende werk van Keith Whitelam, *The Invention of Ancient Israel: The Silencing of Palestinian History* (1996). Dit boek is er niet op gericht die lijn opnieuw te bewandelen of voort te bouwen op het uitstekende werk van Whitelam en zijn doeltreffende ontmanteling van een Bijbel-tot-onafhankelijkheid "historisch continuüm" voor Israël. Het wil juist vooruitgaan door een geschiedenis van Palestina te herstellen en te vertellen die volledig losstaat van de bijbelse debatten en de bijbelwetenschap. Hoewel wordt betoogd dat de complexe geschiedenis van Palestina diep geworteld is in het oude Nabije Oosten en het oostelijke Middellandse Zeegebied, wordt hier geen poging gedaan de zionistische aanspraken op een lange, "ononderbroken" en nette geschiedenis van Palestina na te bootsen.

Furthermore, as I have argued in The Bible and Zionism: Invented Traditions, Archaeology and Post-Colonialism in Palestine-Israel (2007) and The Zionist Bible: Biblical Precedent, Colonialism and the Erasure of Memory (2013), Palestinian history as people’s history can and should only be written independent of the Old Testament stories. These works have also addressed the ways in which Zionism attempted to validate its colonisation projects and its own ‘historical claims’ through extensive uses and abuses of the biblical text. This theme has also been explored in Keith Whitelam’s seminal work, The Invention of Ancient Israel: The Silencing of Palestinian History (1996). This book is not designed to revisit that ground or build on Whitelam’s excellent work and his effective dismantling of a Bible-to-independence ‘historical continuum’ for Israel. It rather seeks to move forward by recovering and narrating a history of Palestine completely independent of the biblical debates and the biblical scholarship. Furthermore, while arguing that the complex history of Palestine is deeply grounded in the ancient Near East and Eastern Mediterranean, there is no attempt here to mimic the Zionist claims of a long, ‘unbroken’ and neat history of Palestine.

Integendeel, zoals dit boekdeel zal aantonen, is de gelaagde erfenis van Palestina een geschiedenis van gemengde stijlen en tegenstrijdige tradities; een geschiedenis vol wendingen en keerpunten, van herinnering en vergeten, en van onderdrukking en herstel.

On the contrary, as this volume will demonstrate, the multi-layered heritage of Palestine is a history of mixed styles and contradictory traditions; a history full of twist and turns, of memory and forgetfulness, and of suppression and recovery.