Jeruzalem werd in december 1917 bezet door Britse troepen. De Volkenbond kende Groot-Brittannië in 1922 formeel het Mandaat over Palestina toe. Onder de Britten vormde Palestina voor het eerst in eeuwen weer een afzonderlijke politieke en bestuurlijke eenheid. Het besef van continuïteit tussen de oude, middeleeuwse en moderne politieke geografie en naamgevingstradities van Palestina kwam uiteindelijk tot uiting in de benaming van het Britse Mandaatbestuur van Palestina (1918‒1948). Deze 'officiële' benaming van het land als Palestina werd algemeen aanvaard door de Volkenbond, die in 1920 tot stand kwam, en door de Verenigde Naties, die in 1945 werd opgericht.

Jerusalem was occupied by British forces in December 1917. The League of Nations formally awarded Britain a Mandate over Palestine in 1922. Under the British, Palestine was once again a distinct political and administrative entity for the first time in centuries. The sense of continuity between the ancient, medieval and modern political geography and naming traditions of Palestine eventually came into play in the designation of the British Mandatory Government of Palestine (1918‒1948). This ‘official’ designation of the country as Palestine was universally accepted by the League of Nations, which came into existence in 1920, and by the United Nations which was founded in 1945.

Volgens het Palestine Exploration Fund namen de Britse mandaatautoriteiten na 1918 aan dat de Palestijnse Arabieren (moslims, christenen en Arabische joden) ook kennis hadden bewaard van de oude plaatsnamen die konden helpen bij het identificeren van archeologische vindplaatsen. Bovendien werd in de moderne tijd, en vooral tijdens het Britse mandaat over Palestina, de term 'Palestijns' gebruikt om alle mensen aan te duiden die in Palestina woonden, ongeacht religie of etniciteit, inclusief de Europese joodse kolonisten die door de Britse mandaatautoriteiten het staatsburgerschap hadden gekregen.

Following the Palestine Exploration Fund, the British Mandatory authorities after 1918 assumed that the Palestinian Arabs (Muslims, Christians and Arab Jews) had also preserved knowledge of the ancient place names which could help identify archaeological sites. Furthermore, in the modern era, and especially during the British Mandate of Palestine, the term ‘Palestinian’ was used to refer to all people residing in Palestine, regardless of religion or ethnicity, including those European Jewish settlers granted citizenship by the British Mandatory authorities.

Zich volledig bewust van de destabiliserende gevolgen van zijn pro-Zionistische verplichtingen en de noodzaak om de politieke stabiliteit in het land te handhaven, probeerden de Britse mandaatautoriteiten in Palestina in de jaren 1920 enkele van de continuïteiten van het late Ottomaanse Palestina binnen het mandaatsysteem te behouden. De Britse autoriteiten besloten niet alleen de lokale naam van het land, Filastin, te koppelen aan alle officiële instellingen, eenheden en documenten die door de Britse Mandaatregering van Palestina (1918‒1948) werden geproduceerd, maar ook enkele van de instellingen die zij in de jaren 1920 hadden helpen oprichten te koppelen aan de bestuurlijke structuur en districten van het late Ottomaanse Palestina. Tot deze officiële Palestijnse instellingen en documenten behoorden: