Conventionele wijsheden worden vaak verwoord door machtige elites; ze zijn niet altijd gebaseerd op feiten. De conventionele wijsheid is dat Palestina in zijn geschiedenis nooit zelfbestuur, politieke of culturele autonomie heeft gekend, laat staan praktische soevereiniteit en werkelijke staatkundigheid. Niets is verder van de waarheid. Zoals we in dit werk ruimschoots zullen aantonen, genoot Palestina over drie millennia, van de late Bronstijd tot de oprichting van de Israëlische staat in 1948, van een grote mate van sociale, politieke en economische autonomie, en beleefde het ook staatkundigheid op zes verschillende, zij het niet onderling uitsluitende, manieren – manieren die een diepgaande invloed hadden op de ontwikkeling van de ideeën over Palestina doorheen de millennia:

Conventional wisdoms are often articulated by powerful elites; they are not always based on facts. The conventional wisdom is that Palestine never in its history experienced self-government, political or cultural autonomy, not to mention practical sovereignty and actual statehood. Nothing is further from the truth. As we shall amply demonstrate in this work, over three millennia from the late Bronze Age and until the establishment of the Israeli state in 1948, Palestine enjoyed a great deal of social, political and economic autonomy and also experienced statehood through six distinct, though not mutually exclusive, ways – ways which had a profound impact on the evolution of the ideas of Palestine across the millennia:

• Autonome economische en monetaire systemen en de uitgifte van Palestijnse valuta: de instelling van onafhankelijk monetair beleid en het slaan van een afzonderlijke Palestijnse munt waren zichtbaar in de munt van Filistea of Filisto-Arabisch in de 6e tot 4e eeuw v.Chr. (besproken in hoofdstuk één) en in het slaan van Arabische munt ‘in Filastin’ gedurende de vroege islam (besproken in hoofdstuk zes).

• Autonomous economic and monetary systems and the issuing of Palestinian currency: the institution of independent monetary policies and the minting of distinct Palestinian currency were evident in the cases of the coinage of Philistia or Philisto-Arabian in the 6th‒4th centuries BC (discussed in chapter one) and the minting of Arab currency ‘in Filastin’ throughout early Islam (discussed in chapter six).

• Keizerlijke patroon-cliëntsystemen: de opbouw van patroon-cliëntsystemen en de opkomst van lokale en autonome regionale en stedelijke elites in Palestina, zoals het geval was met de ‘stedelijke notabelen’ van het Ottomaanse Palestina.

• Imperial patron‒protégé systems: the construction of patron‒client systems and the rise of local and autonomous regional and urban elites in Palestine, as was in the case of the ‘urban notables’ of Ottoman Palestine.