De christelijke Byzantijnen veranderden het stedelijke Palestina sociaal, religieus, economisch en architectonisch, en deze specifieke periode, van de 4e tot het begin van de 7e eeuw, onderstreepte het centrale belang van het christendom in de geschiedenis van Palestina. De snelle verspreiding van de nieuwe godsdienst naar alle landen die aan Palestina grensden maakte deze periode om een bijkomende reden belangrijk:

The Christian Byzantines transformed urban Palestine socially, religiously, economically and architecturally, and this particular period from the 4th to the early 7th century underscored the centrality of Christianity in Palestinian history. The fast spread of the new religion to all countries bordering Palestine made this period important for an additional reason:

Het was het centrum van een sterke, zelfverzekerde en groeiende religie die in het land was ontstaan, en die Palestina ook nadat de katholieke kerk in de hoofdstad van het Romeinse Rijk was gevestigd, als zijn geestelijk centrum bleef beschouwen.

it was the centre of a strong, confident and growing religion which was born in the country, and continued to consider Palestine as its spiritual centre even after placing the Catholic Church in the capital city of the Roman Empire.

De overblijfselen van de architectonische pracht van het stedelijke Palestina onder de Byzantijnen zijn vandaag de dag nog steeds te zien. Byzantijns Palestina bracht ook Julianus van Ascalon voort, een inwoner van de oude Palestijnse kuststad, die een beroemd Palestijns architect werd. Zijn werk over de groei- en planningsvraagstukken van de bebouwde omgeving en over bouw- en ontwerpregels in Palestina in de 6e eeuw beïnvloedde de stedenbouw van Istanbul en bleef meer dan 1400 jaar bestaan; zijn werk kan nog steeds relevant zijn voor de moderne milieugerichte stedenbouw (Hakim 2001).

The remnants of the architectural splendour of urban Palestine under the Byzantines can still be seen today. Byzantine Palestine also gave birth to Julian of Ascalon, a native of the ancient Palestinian coastal city, who became a renowned Palestinian architect and whose work on the growth and planning issues of the built environment and on construction and design rules in 6th century Palestine influenced Istanbul’s urban planning and endured for more than 1400 years; his work can still be relevant to modern environmental urban planning (Hakim 2001).

Nadat de christelijke Byzantijnen de Romeinen hadden opgevolgd, kenden Palaestina en zijn belangrijkste steden – Caesarea-Palaestina, Jeruzalem, Gaza, Neapolis (Nablus), Scythopolis (Beisan), Tiberias en Beit Jibrin (Eleutheropolis) – hun grootste groei en welvaart in de Oudheid. Gedurende de vroeg-christelijke en Byzantijnse periode, de 4e tot de 7e eeuw na Christus, bleef Palaestina de overheersende en algemeen gebruikte naam voor deze regio. De voormalige Romeinse provincies 'Syria Palaestina' werden door de christelijke Byzantijnen opgesplitst, die ook de bestuurlijke indeling van het land herzagen. Palaestina werd gereorganiseerd in drie onderdelen. De verspreiding van het Grieks- en Arameessprekende christendom in de oostelijke Middellandse Zee, het Nabije Oosten en de Romeinse provincie Arabia1, en de totstandkoming van een groter Palestina in de 4e eeuw na Christus, verruimden het vroege Romeinse concept van Palestina verder, evenals de benaming die de klassieke Griekse schrijvers, zoals Herodotus vanaf het midden van de 5e eeuw voor Christus, gebruikten. Dit grotere Palestina bestond uit Palaestina Prima (in het centrum van het land), Palaestina Secunda (een groot deel van de Galilea) en Palaestina Salutaris (in het zuiden en zuidoosten).