Al meer dan tweeduizend jaar is Palestina de bestemming geweest van de drie monotheïsmen. Terwijl sommige van deze mannen en vrouwen offers brachten, relikwieën verzamelden en baden, studeerden anderen, vochten, predikten, groeven op of veroverden zij. Als rijke graanschuur in de Vruchtbare Crescent is geen land zo sterk het middelpunt geweest van religieus toerisme en vroomheid, bedevaart en kolonisatie als Palestina. (Matar 2013: 913)

For over two millennia, Palestine has been the destination of the three monotheisms. While some of these men and women offered sacrifices, collected relics, and prayed, others studied fought, preached, excavated or conquered. A rich granary in the Fertile Crescent, no land has been as much the focus of religious tourism and piety, pilgrimage and colonization as Palestine. (Matar 2013: 913)

Moderne Europese reizigers, pelgrims, schrijvers, cartografen, geografen, bijbelse orientalisten en zoekers naar romantiek hadden geen historisch, geografisch of archeologisch bewijs en geen goede reden om het moderne Palestina als 'Kanaän' aan te duiden. Zij reproduceerden logischerwijs oude kaarten van Palaestina, kaarten afgeleid van meer dan anderhalf millennium klassieke oudheid en byzantijns christendom. Zij vertrouwden ook op het hellenistische, Romeinse, vroegchristelijke, byzantijnse en arabisch-islamitische toponymische geheugen en erfgoed van het land.

Modern European travellers, pilgrims, writers, cartographers, geographers, biblical Orientalists and romance seekers had no historical, geographic or archaeological evidence or good reason to refer to modern Palestine as ‘Cana’an’. They logically reproduced ancient maps of Palaestina, maps derived from more than a millennium and a half of Classical Antiquity and Byzantine Christianity. They also relied on the Hellenistic, Roman, early Christian, Byzantine and Arab Islamic toponymic memory and heritage of the country.

In de 17e en 18e eeuw nam de Europese romantische oriëntalistiek en 'bijbelse geografie' van Palestina enorm toe, en er begonnen niet alleen in het Latijn, maar ook in de volkstalen van Europa omvangrijke publicaties te verschijnen over de historische geografie van Palestina. Hiertoe behoorden de werken van Hadrianus Relandus (1676‒1718), een vooraanstaand Nederlands oriëntalist, cartograaf en filoloog, die een blijvende bijdrage leverde aan het onderzoek naar de bijbelse geografie van Palestina (Pailin 1984: 212). Zijn werk had voornamelijk een filologisch-theologisch karakter en omvatte Antiquitates Sacrae veterum Hebraeorum (1708) en Palaestina ex monumentis Veteris illustrata (1714), beide in het Latijn geschreven, waarin hij probeerde de geografie van het 'bijbelse Palestina' te beschrijven.

In the 17th and 18th centuries European romantic Orientalist and ‘biblical geography’ of Palestine increased phenomenally and voluminous publications on the historical geography of Palestine began to appear not only in Latin but in vernacular European languages. This included the works of Hadrianus Relandus (1676‒1718), a prominent Dutch Orientalist, cartographer and philologist who made a lasting contribution to research on the scriptural geography of Palestine (Pailin 1984: 212). His work was mainly philological-theological in character and included Antiquitates Sacrae veterum Hebraeorum (1708) and Palaestina ex monumentis Veteris illustrata (1714), written in Latin, in which he sought to describe the geography of ‘biblical Palestine’.