De historische geschriften over Palestina worden gedomineerd door imperiale chronologieën, koloniserende methodologieën en benaderingen van geschiedenis 'van buitenaf'.

The historical writing on Palestine is dominated by imperial chronologies and colonising methodologies and history ‘from without’ approaches.

Op een soortgelijke manier is gesuggereerd dat de term Palestina door plaatselijke Arabieren tijdens de late Mamelukse en vroege Ottomaanse periode volledig was vergeten en dat deze pas in de late Ottomaanse periode aan hen werd teruggebracht door plaatselijke Arabische christenen die contact hadden met Europa. In haar werk A History of Palestine: From the Ottoman Conquest to the Founding of the State of Israel merkt Gudrun Krämer, een Duitse geleerde van de islamitische geschiedenis, scherpzinnig op:

In a similar vein, it has been suggested that the term Palestine had been completely forgotten by local Arabs during the late Mamluk and early Ottoman periods and that it was only brought back to them in the late Ottoman period by local Arab Christians in touch with Europe. In her work A History of Palestine: From the Ottoman Conquest to the Founding of the State of Israel, Gudrun Krämer, a German scholar of Islamic history, astutely observes:

En toch kan de wijdverbreide opvatting niet langer standhouden dat de term ‘Palestina’ pas in de tijd van de Europese Renaissance weer tot leven werd gewekt, met een bewuste verwijzing naar de Griekse en Romeinse oudheid, dat hij nooit door joden werd gebruikt, dat hij door de lokale Arabieren volledig was vergeten, en dat hij hun door Arabische christenen die contact hadden met Europa weer werd bijgebracht. (Krämer 2011: 16)

And yet, the widespread view that the term ‘Palestine’ was only revived at the time of the European Renaissance with its conscious reference to Greek and Roman antiquity, that it was never used by Jews, that it had been entirely forgotten by local Arabs, and that it was brought back to them by Arab Christians in touch with Europe, can no longer be upheld. (Krämer 2011: 16)

In feite werd de herinnering aan het historische Palestina tijdens de Mamelukken- en Ottomaanse perioden levend gehouden door Palestijnse moslimschrijvers en rechtsgeleerden, evenals door Arabische en moslimreizigers die door Palestina trokken. In de veertiende eeuw, onder de Mamelukken, werd de naam Filastin genoemd door Arabische en moslimreizigers, vaak ook in verband met de stad al-Ramla, de vroegere hoofdstad van de provincie Jund Filastin, die enkele eeuwen onder de islam de hoofdstad was. Ibn Battuta, de beroemde moslimreiziger en geleerde uit Noord-Afrika, reisde door het grootste deel van de moslimwereld en bezocht Palestina in de zomer van 1326. Later schreef hij zijn verslag als de Rihlah ('Reis' of 'Reizen'):