De herinterpretatie van zowel het joodse verleden als het moderne joodse natiebesef in de zionistische geschiedschrijving, en de totstandkoming van een modern Hebreeuws nationalistisch bewustzijn, hebben al enige wetenschappelijke aandacht gekregen (Myers 1995; Ram 1995: 91–124; Piterberg 2001; Raz-Krakotzkin 1993, 1994). Toponymische en hertekeningsprojecten werden ook grootschalig en destructief ingezet door de Europese koloniale mogendheden en door Europese kolonisatiebewegingen van nederzetters. In Palestina waren de Hebreeuwse hernoemingsprojecten van het zionisme doorslaggevend voor de etnisering van de Europese joden en de nationalisering van de Hebreeuwse Bijbel.

The reinvention of both the Jewish past and modern Jewish nationhood in Zionist historiography and the creation of a modern Hebrew nationalist consciousness have received some scholarly attention (Myers 1995; Ram 1995: 91–124; Piterberg 2001; Raz-Krakotzkin 1993, 1994). Toponymic and remapping projects were also deployed extensively and destructively by the European colonial powers and European settler-colonial movements. In Palestine, the Zionist Hebrew renaming projects were critical to the ethnocisation of the European Jews and nationalisation of the Hebrew Bible.

Deze projecten waren geïnspireerd door en volgden nauw de Britse, Franse en Amerikaanse archeologische en geografische 'verkennings'expedities uit de tweede helft van de 19e en de eerste helft van de 20e eeuw. In lijn met de heruitvindingen van Europese etno-romantische nationalismen maakte de Zionistische ideologische archeologie en geografie aanspraak op het 'bezit' van een exclusieve 'nationale' erfenis in Palestina; het 'land Israël' werd uitgevonden en behandeld als een kwestie van exclusief eigendom. Dit proces van etno-nationalisering en heruitvinding van het verleden werd versterkt na de oprichting van de Israëlische staat in 1948, als onderdeel van de algemene poging om zowel joden als de Hebreeuwse Bijbel te etno-nationaliseren (Rabkin 2010: 130).

These projects were inspired by and followed closely British, French and American archaeological and geographical ‘exploration’ expeditions of the second half of the 19th and first half of the 20th centuries. In line with the reinventions of European ethno-romantic nationalisms, Zionist ideological archaeology and geography claimed to ‘own’ an exclusive ‘national’ inheritance in Palestine; the ‘land of Israel’ was invented and treated as a matter of exclusive ownership. This process of ethno-nationalisation and reinvention of the past intensified after the establishment of the Israeli state in 1948 as part of the general attempt to ethno-nationalise both Jews and the Hebrew Bible (Rabkin 2010: 130).

Sinds het opkomen van de zionistische kolonistenbeweging aan het eind van de negentiende eeuw, en vooral sinds de oprichting van Israël in 1948, is de strijd over toponymisch geheugen en de hernoeming van plaatsen uitgegroeid tot een integraal onderdeel van het politieke conflict in Palestina. De inheemse Palestijnen hebben aangedrongen op hun eigen samenhangende reeks Arabische plaatsnamen, waarin zij hun eigen sociale geheugen en hun diepe verankering in het land Palestina zien. Anderzijds zijn sinds de etnische zuivering van de Nakba van 1948 en de oprichting van de Israëlische staat een groot aantal Palestijnse Arabische plaatsnamen geJudaïseerd en gehebraïseerd. Inderdaad, sinds 1948 heeft de Israëlische

Since the rise of the Zionist settler movement in the late 19th century, and especially since the establishment of Israel in 1948, the struggle over toponymic memory and the renaming of sites has developed as an integral part of the political conflict in Palestine. The indigenous Palestinians have insisted on their own comprehensive set of Arabic place names through which they see their own social memory and deep-rootedness in the land of Palestine. On the other hand, since the ethnic cleansing of the 1948 Nakba and the creation of the Israeli state, a large number of Palestinian Arabic place names have been Judaised, Hebraicised. Indeed, since 1948 the Israeli PALESTINE: A FOUR THOUSAND YEAR HISTORY 320

Het leger en de Israëlische staat hebben stelselmatig geprobeerd Palestijnse Arabische plaatsnamen te vervangen, waarbij zij voorrang in de chronologie claimen en moderne archeologie, kaartmaking en plaatsnamen gebruiken als bewijs van joodse wortels in "het land Israël". In Israël ligt het belang van plaatsnamen in hun potentieel om de "historische claims" te legitimeren die door de zionistische kolonisatiebeweging worden geopperd.

army and Israeli state have sought systematically to replace Palestinian Arabic place names, claiming priority in chronology and using modern archaeology, map-making and place names as their proofs of Jewish roots in ‘the land of Israel’. In Israel, the significance of place names lies in their potential to legitimise ‘historical claims’ asserted by the Zionist settler-colonial movement.

In haar boek Bible and Sword: How the British came to Palestine (1982) laat Barbara Tuchman zien hoe de twee magneten, de Bijbel en het zwaard, talloze Britse pelgrims, kruisvaarders, zendelingen, bijbelarcheologen en veroveraars van Palestina hebben aangetrokken en uiteindelijk hebben geleid tot de Britse verovering van Palestina in 1918. Centraal in dit boek staat de bewering dat het landveroveringsverhaal van de Bijbel de sleuteltekst is die de Europese kolonisatie van Palestina door nederzetters rechtvaardigt. Buiten het Midden-Oosten heeft de Bijbel Europese rijken en het Europese kolonialisme van nederzetters gerechtvaardigd, de verovering van de aarde en zelfs het huidige Amerikaanse imperialisme. Als feit van macht is het gezag van het bijbelse verhaal ook centraal komen te staan in georganiseerde religie en collectief geheugen. Als georganiseerd geheugen werd het gezag van de Bijbel cruciaal voor de politieke theologieën van de middeleeuwse Latijnse kruisvaarders, de Spaanse conquistadores, in de strijd om koloniale macht in Latijns-Amerika van 1492 tot in de 20e eeuw, en een hele reeks kolonisatieprojecten van nederzetters. In de moderne tijd hebben talloze westerse koloniale ondernemingen van nederzetters de machtspolitiek van de bijbelse tekst en zijn 'beroemde' landveroveringsverhaal zeer doeltreffend ingezet, met verwoestende gevolgen voor inheemse volken. Het verhaal van de Exodus is op grote schaal ingezet als kader voor het Europese kolonialisme van nederzetters en de Europese mission civilisatrice, terwijl andere bijbelteksten zijn toegeëigend en gebruikt om morele autoriteit te verlenen aan Europese 'ontdekkingsreizen' in, en koloniale veroveringen door nederzetters van, Afrika, Azië, Australië en Amerika (Prior 1997, 1999).

In her book Bible and Sword: How the British came to Palestine (1982), Barbara Tuchman shows how the two magnets, the Bible and the sword, have drawn countless British pilgrims, crusaders, missionaries, biblical archaeologists and conquerors of Palestine and ultimately led to the British conquest of Palestine in 1918. Central to this book is the assertion that the land conquest narrative of the Bible has been the key text that redeems the European settler-colonisation of Palestine. Outside the Middle East the Bible has redeemed European empires and European settler-colonialism, the conquest of the earth and even current American imperialism. As a fact of power, the authority of the biblical narrative has also been central to organised religion and collective memory. As organised memory, the authority of the Bible became critical to the political theologies of the Medieval Latin crusaders, Spanish conquistadors, in the struggle for colonial power in Latin America from 1492 until the 20th century, and a whole variety of settler-colonist projects. In fact, in modern times a range of Western settler-colonial enterprises have deployed the power politics of the biblical text and its ‘famous’ land conquest narrative very effectively and with devastating consequences for indigenous peoples. The narrative of Exodus has been widely deployed as a framing narrative for European settler-colonialism and the European mission civilisatrice, while other biblical texts have been appropriated and used to provide moral authority for European ‘exploration’ in, and settler-colonial conquests of, Africa, Asia, Australia and the Americas (Prior 1997, 1999).