Vandaag zijn er in de Arabische wereld veel formeel soevereine staten, maar niet al deze zijn werkelijk soeverein of onafhankelijk op het gebied van buitenlandse politiek. Daarentegen was de staat van al-ʿUmar in Palestina soeverein in wezen en werkelijkheid, hoewel hij nominaal nog steeds deel uitmaakte van het Ottomaanse Rijk.

Today there are many formally sovereign states in the Arab world, but not all of them are genuinely sovereign or independent when it comes to foreign policy. By contrast, al-ʿUmar’s state in Palestine was sovereign in substance and reality, while nominally still part of the Ottoman Empire.

Echter, de staat van al-ʿUmar werd door de Ottomanen formeel erkend als een autonoom emiraat, en op zijn hoogtepunt in 1774 (een jaar voordat hij buiten Acre werd gedood) strekte zijn grondgebied zich uit van Zuid-Libanon langs de gehele Palestijnse kust tot Gaza en omvatte het enkele gebieden in Noord-Transjordanië.

However, al-ʿUmar’s state was formally recognised by the Ottomans as an autonomous Emirate and at its peak in 1774 (a year before he was killed outside Acre) its territory extended from south Lebanon along the entire Palestinian coast to Gaza and included some regions in northern Transjordan.

Hij belegerde de stad Nablus ook tweemaal (Doumani 1995: 42).

He also twice laid siege to the city of Nablus (Doumani 1995: 42).

Het hoofdkwartier van zijn bestuur verschoof westwaarts, van zijn eerste hoofdstad Tiberias naar ‘Araabah in centraal Galilea, vervolgens naar Nazareth, daarna naar Deir Hanna en uiteindelijk naar de havenstad Akko in 1746. Aan het begin van de 16e eeuw was Tiberias een toevluchtsoord geworden voor Andalusische Arabisch-Joodse overlevenden van de Spaanse Inquisitie. Deze bekwame Joodse migranten droegen uiteindelijk zowel bij aan de uitbreiding van de zijdeindustrie van de stad als aan de groei van de rol van Tiberias als handelscentrum tussen Damascus en de Hidjaz.

The headquarters of his administration shifted westwards, from his first capital in Tiberias to ‘Araabah in central Galilee, then to Nazareth, then to Deir Hanna and finally to the port city of Acre in 1746. In the early 16th century Tiberias had become a city of refuge for Andalusian Arab-Jewish survivors of the Spanish Inquisition. These skilled Jewish migrants eventually contributed both to the expansion of the town’s silk industry and the growth of Tiberias’ role as a trade centre between Damascus and the Hijaz.

Al-‘Umar breidde Tiberias verder uit en versterkte de stad, maar Akko was inmiddels de hoofdstad van Galilea en het centrum van zijn lucratieve internationale handel met Europa. Akko bleef bijna drie decennia lang het centrum van zijn regime en werd vervolgens de hoofdstad van een ander autonoom regime in Palestina, dat van Ahmad Pasha al-Jazzar (de ‘Slachter’), die twee decennia lang, van 1776 tot 1804, woonde in het paleis dat al-‘Umar had laten bouwen. Het regime van al-‘Umar toonde opnieuw de voortdurende onderlinge afhankelijkheid van stedelijke centra en hun landelijke omgeving in Palestina, een blijvend kenmerk van de geschiedenis van Palestina, in de oudheid, de middeleeuwen en de moderne tijd. Met zijn op Galilea gebaseerde emiraat, of dawlah qutriyyah, werd al-‘Umar in de 18e eeuw internationaal bekend als ‘Koning van Galilea’ (Nasrallah 2015: x).

Al-‘Umar expanded and fortified Tiberias further, but now Acre was the capital of the Galilee and the centre of his lucrative international trade with Europe. Acre remained the centre of his regime for nearly three decades and subsequently became the capital of another autonomous regime in Palestine, that of Ahmad Pasha al-Jazzar (the ‘Butcher’), who lived in the palace built by al-ʿUmar for another two decades from 1776 until 1804. Al-ʿUmar’s regime would demonstrate once again the continuing interdependence of urban centres with their rural contexts in Palestine – a continuing feature of the history of Palestine, ancient, medieval and modern. With his Galilee- based Emirate or dawlah qutriyyah, al-ʿUmar became internationally known in the 18th century as ‘King of Galilee’ (Nasrallah 2015: x).

Halverwege de achttiende eeuw moest het sterk verzwakte Ottomaanse regime zich schikken naar de nieuwe machtsverhoudingen in Palestina, een land dat slechts nominaal deel bleef uitmaken van het Ottomaanse Rijk. In 1768 werden de Ottomaanse autoriteiten gedwongen zich in een vernederende positie te plaatsen, namelijk die van het erkennen van het regime van al-ʿUmar in Palestina, op dezelfde manier als de Ottomanen een eeuw eerder hadden moeten erkennen het emiraat van de Libanonberg en het regime van emir Fakhr-al-Din II. De Ottomanen verleenden al-ʿUmar de titel van ‘Sjeik van Acre, emir van Nazareth, Tiberias, Safed, en sjeik van heel Galilea’ (Philipp 2015).

In the mid-18th century the deeply weakened Ottoman regime had to come to terms with the new power realities in Palestine, a country which remained only nominally part of the Ottoman Empire. In 1768 the Ottoman authorities were forced into a humiliating position of having to recognise al-ʿUmar’s regime in Palestine in the way the Ottomans had been forced to recognise the emirate of Mount Lebanon and the regime of Emir Fakhr-al-Din II a century earlier. The Ottomans granted al-ʿUmar the title of ‘Sheikh of Acre, Emir of Nazareth, Tiberias, Safed, and Sheikh of all Galilee’ (Philipp 2015).

Al-ʿUmars economische beleid, dat de Palestijnse boerenbevolking ten goede kwam, zijn militaire strategieën en regionale en internationale allianties (met de autonome Druzische emirs van de Libanonberg, het Mamelukse Egypte en Rusland) werden deels bepaald door zijn strijd met het Ottomaanse Rijk, en deels door zijn monopolisering van de bloeiende export van katoen en olijfolie naar Europa, in het bijzonder ruwe katoen naar Engeland na de Industriële Revolutie en de groeiende vraag van de Britse textielindustrie naar ruwe katoen uit Palestina en het Nabije Oosten. Al-ʿUmars opkomst tot macht in de achttiende eeuw werd vergemakkelijkt door de aanzienlijke groei van de katoenteelt in Palestina en de export van dit handelsgewas naar Frankrijk en Engeland. Het gebruik van katoen voor stof dateert naar bekend uit de prehistorie, en katoen werd verbouwd in het oude Egypte en Perzië; ook de Arabieren kenden het sinds de Oudheid. Gedurende vele eeuwen sinds de Middeleeuwen vormden Palestina en de Galilea een belangrijk gebied voor de katoenteelt (Quataert 2002: 27; Le Strange 1890: 16‒19; 2014: 18‒19; al-Maqdisi 1994). Reeds in de tiende eeuw n.Chr. merkte de Palestijnse historicus al-Maqdisi op dat katoen een van de belangrijkste landbouwproducten van Palestina was (geciteerd in Le Strange 2014: 18‒19; ook Le Strange 1890: 16‒19; al-Maqdisi 1994).

Al-ʿUmar’s economic policies, which benefited the Palestinian peasantry, his military strategies and regional and international alliances (with the autonomous Druze Emirs of Mount Lebanon, Mamluk Egypt and Russia) were partly dictated by his struggle with the Ottoman Empire and partly by his monopolisation of the flourishing cotton and olive oil exports to Europe, especially raw cotton to England following its Industrial Revolution and the expanding British textile industry’s demand for raw cotton from Palestine and the Near East. Al-ʿUmar’s rise to power in the 18th century was facilitated by the considerable growth of cotton cultivation in Palestine and the export of this cash crop to France and England. The use of cotton for fabric is known to date back to prehistoric times and cotton had been cultivated in ancient Egypt and Persia, and it was also known to the Arabs since Antiquity. For many centuries since the Middle Ages Palestine and the Galilee had been a major area of cotton cultivation (Quataert 2002: 27; Le Strange 1890: 16‒19; 2014: 18‒19; al-Maqdisi 1994). Already in the 10th century AD Palestinian historian al-Maqdisi commented on the fact that cotton was one of the key agricultural products of Palestine (cited in Le Strange 2014: 18‒19; also Le Strange 1890: 16‒19; al-Maqdisi 1994).

Gedurende de Mamluk-periode bleef de teelt van katoen op aanzienlijke schaal en de internationale handel met Palestina en al-Sham voortduren, maar in het late Ottomaanse Palestina, vooral in de 18e eeuw, bloeide deze op. Vandaag de dag is de Suq al-Qattanin (‘Markt van de katoenhandelaren’) – ook bekend als de Suq van Amir Tankaz al-Nasiri, de Mamluk-heerser van Palestina en Syrië – in de Oude Stad van Jeruzalem een monumentaal en toponymisch getuigenis van de lange geschiedenis en het belang van deze Palestijnse katoenindustrie. De Suq al-Qattanin ligt aan de westzijde van het Haram al-Sharif. De markt dateert uit 1336–1337 n.Chr. en bevat enkele van de meest exquise en rijkste islamitische architectuur in Jeruzalem. In het midden van de Suq bevindt zich de signatuur van een van de ambachtslieden die aan de bouw ervan hebben gewerkt. De inscriptie, geschreven in Arabisch naskhi-schrift, luidt: ‘Moge God hem genadig zijn, het werk van Muhammad bin Ahmad bin ‘Alish.’ De Suq heeft twee ingangen, één aan de westzijde en één aan de oostzijde, genaamd Bab al-Qattanin (‘Poort van de katoenhandelaren’), die uitkomt op de westzijde van het Haram. De Suq al-Qattanin wordt beschouwd als een van de meest complete en mooie middeleeuwse suqs, niet alleen in Palestina, maar in het hele Nabije Oosten (Burgoyne 1987; Burgoyne en Abu al-Hajj 1979: 128–129).3

Sizeable cotton cultivation and international trade with Palestine and al-Sham continued in the course of the Mamluk period but flourished in late Ottoman Palestine, especially in the 18th century. Today Suq al-Qattanin (‘Market of the Cotton Merchants’) – also known as Suq of Amir Tankaz al-Nasiri, the Mamluk ruler of Palestine and Syria – in the Old City of Jerusalem is a monumental and toponymic testament to the long history and significance of this Palestinian cotton industry. Suq al-Qattanin is located on the west side of the Haram al-Sharif. The market dates from 1336–1337 AD and contains some of the most exquisite and richest Islamic architecture in Jerusalem. In the middle of the Suq there is the signature of one of the craftsmen who worked on its construction. Written in Arabic naskhi script, the inscription reads: ‘May God have mercy on him, the work of Muhammad bin Ahmad bin ‘Alish. The Suq has two entrances, one to the west and the other to the east, called Bab al-Qattanin (‘Gate of the Cotton Merchants’), which opens on to the west side of the Haram. Suq al-Qattanin is considered to be one of the most complete and beautiful medieval suqs not only in Palestine, but in the whole of the Near East (Burgoyne 1987; Burgoyne and Abu al-Hajj 1979: 128–129).3

Vanaf de tijd van de kruistochten hadden de Levant en het noorden van Palestina zowel regionale als Europese textielmarkten bevoorraad via havensteden zoals Acre. De teelt van katoen in Palestina bleef gehandhaafd gedurende de Ottomaanse periode, maar groeide sterk in de 18e eeuw onder de effectieve leiding van al-ʿUmar, die zich bezighield met het op dat moment meest winstgevende handelsproduct ter wereld: katoen. De opkomst van al-ʿUmar viel samen met de groeiende Franse en Britse vraag naar ruwe katoen na de Industriële Revolutie in de 18e eeuw. Het Britse kapitalisme en de productiebedrijven van Lancashire maakten het mogelijk dat Groot-Brittannië uitgroeide tot de voornaamste exporteur van geproduceerde textiel. Vanaf het eind van de 18e eeuw kreeg de Britse stad Manchester de bijnaam ‘Cottonpolis’, vanwege de overheersende positie van de katoenindustrie in de stad en de rol van Manchester in het hart van de regionale en internationale katoenhandel. Het opnemen van Palestina in de moderne Europese markten en het op Brittannië gerichte wereldwijde kapitalistische systeem, en de invoer van textiel uit Lancashire naar Palestina, vormden uiteraard een grote uitdaging voor de lokaal geproduceerde textiel in Palestina (Doumani 1995).

From the time of the Crusades the Levant and north Palestine had supplied both regional and European textile markets via port cities such as Acre. The cultivation of cotton in Palestine was maintained throughout the Ottoman period but grew dramatically in the 18th century under the effective leadership of al-ʿUmar, who got involved in the world’s most profitable commodity at the time: cotton. Al-‘Umar’s rise coincided with the rise of French and British demand for raw cotton following the Industrial Revolution in the 18th century. British capitalism and the manufacturing industries of Lancashire enabled Britain to emerge as the leading exporter of manufactured textiles. From the late 18th century onwards, the British city of Manchester acquired the nickname ‘Cottonpolis’ due to the cotton industry’s predominance within the city, and Manchester’s role at the heart of the regional and international cotton trade. Of course, the incorporation of Palestine into the modern European markets and British-dominated global capitalist system and import of textiles from Lancashire to Palestine posed a major challenge to the locally produced textiles in Palestine (Doumani 1995).

Het bewind van al-ʿUmar was van moderne oorsprong. Zijn bestuur werd rijk door de export van katoen en olijfolie naar het buitenland, en zijn heerschappij consolideerde en breidde deze winstgevende handel met Europa uit, zodat tegen het midden van de 18e eeuw de regionale en wereldwijde handel in katoen en textiel zijn hoofdstad Acre en de Palestijnse stad Nablus tot de grootste en meest welvarende steden van het land maakte, en tot de grootste steden van al-Sham (Doumani 1995; Philipp 2001). Ondanks de enorme technologische ontwikkelingen in Europa in de 19e eeuw en de daaropvolgende achteruitgang van de katoeneconomie van de Galilea (Heyd 1942), schreef de Britse consul in Jeruzalem, James Finn, zelfs in het midden van de 19e eeuw in zijn herinneringen aan zijn reizen door centraal Palestina en de driehoek Nablus‒Jenin‒Tulkarem dat de katoenplantages die hij bezocht ‘prachtig schoon en ordelijk’ waren (Kamel 2015). Als gevolg van het beleid van al-ʿUmar bleef katoen tussen de jaren 1730 en 1860, meer dan een eeuw lang, het voornaamste exportproduct van Palestina naar Europa.

Al-ʿUmar’s rule was of modern creation. His administration grew rich on foreign export of cotton and olive oil and his rule consolidated and expanded this lucrative trade with Europe and by the mid-18th century regional and global trade in cotton and textiles made his capital city of Acre and the Palestinian city of Nablus the biggest and the most prosperous cities in the country and among the largest cities of al-Sham (Doumani 1995; Philipp 2001). Despite the massive technological developments in Europe in the 19th century and subsequent decline of the cotton economy of the Galilee (Heyd 1942), even in the mid-19th century the British Consul in Jerusalem James Finn would recall his journeys in central Palestine and the Nablus‒Jenin‒Tulkarem triangle, and note that the cotton plantations he visited were ‘beautifully clean and orderly’ (Kamel 2015). In fact, as a consequence of al-ʿUmar’s policies, for over a century between the 1730s and 1860s cotton would remain the main export from Palestine to Europe.

Vóór 1852 exporteerde Palestina zijn katoen voornamelijk naar het al-Sham-gebied, Italië, Frankrijk en, in mindere mate, Engeland. In 1859 werd door een Brits geografisch woordenboek gemeld dat tabak, linzen, olijven, katoen en zijde op grote schaal worden geproduceerd in dit pashalik [van Acre] [‘een deel van Palestina’] … De enige productie betreft zijde- en katoenstoffen. De ligging van dit district is zeer gunstig voor de handel. De uitvoer uit Acre en Beiroet, de belangrijkste havens, bestaat uit wol, katoen, zijde, tabak, gommen, gedroogd fruit, galnoten, meekrapwortel en huiden. De uitvoerhandel wordt voornamelijk gevoerd met Frankrijk en Italië … Dit pashalik is van recente oorsprong. In 1749 maakte het deel uit van het pashalik Saida of Sidon, toen Dhahir, de zoon van Omar, een Arabische sjeik, Acre binnenviel en erin slaagde het hele pashalik onder zijn gezag te brengen.4

Before 1852 Palestine exported its cotton mainly to the al-Sham region, Italy, France and, to a lesser extent, England. In 1859 it was reported by a British geographical gazetteer that Tobacco, lent[ils], olives, cotton and silk, are extensively produced in this pash.[lik of Acre] [‘a part of Palestine’] … The only manufactures are silk and cotton fabrics. The situation of this district is highly favourable to commerce. The exports from Acre and Beirut, its principal ports, are wool, cotton, silk, tobacco, gums, dried fruits, gallnuts, madder-root, and skins. The export trade is principally carried on with France and Italy … This pash.[lik] is of modern creation. In 1749 it formed part of the pash.[lik] of Saida or Sidon, when Dhahir, son of Omar, an Arab Sheikh, having invaded Acre, succeeded in subduing the whole pash.[lik] to his way.4

Echter, na 1870 verloor katoen zijn leidende rol als belangrijkste exportgewas naar Europa en werd het vervangen door de sinaasappelen van Palestina (de iconische Jaffa-sinaasappelen). Dankzij nieuwe landbouwinnovaties en nieuwe technieken voor het enten van bomen werd de Arabische citrusindustrie in Palestina gedurende het laatste kwart van de 19e eeuw het belangrijkste product dat naar Europa werd geëxporteerd (Lucas 2003: 21‒22). Tijdens de tweede helft van de 19e eeuw werden ook moderne katoenspinmachines naar Palestina geïmporteerd, en een kleinschalige katoenspinnerij bleef bestaan tot in de 20e eeuw.

However, after 1870 cotton lost its leading role as the key cash crop shipped to Europe, being replaced by the oranges of Palestine (the iconic Jaffa oranges). Benefiting from new agricultural innovations and new tree grafting techniques, the Palestine Arab citrus industry became the number one produce exported to Europe throughout the last quarter of the 19th century (Lucas 2003: 21‒22). During the second half of the 19th century modern cotton-spinning machinery was also imported into Palestine and a small-scale cotton-spinning industry continued into the 20th century.

Interessant genoeg leidde de hoge kwaliteit van Palestijnse en Levantijnse katoenzaden in de 18e eeuw ertoe dat het naar de bodems van de koloniën van Noord-Amerika werd overgebracht. Maar anders dan het kolonialisme van kolonistennederzettingen in Noord-Amerika, waarin het verbouwen en oogsten van katoen de voornaamste bezigheid van slaven werd, werden de Palestijnse katoenplantages verbouwd door gewone boeren.

Interestingly, in the 18th century the high quality of Palestinian and Levantine cotton seeds led to its transferral to the soils of the colonies of North America. But unlike the settler-colonialism of North America, in which cultivating and harvesting cotton became the leading occupation of slaves, the Palestine cotton plantations were cultivated by ordinary farmers.

Desondanks was de katoenproductie in de Levant tijdens de late achttiende eeuw bijna dertig keer zo groot als die in de Amerikaanse koloniën' (Quataert 2002: 27). De uitgebreide havenstad Acre werd in de 18e eeuw de eerste 'moderne' Palestijnse stad die rechtstreeks werd getroffen door de nieuwe buitenlandse handel, de Britse industriële revolutie en de Engelse vraag naar ruwe katoen.

Yet ‘still, canton production in the Levant during the late eighteenth century exceeded, by a factor of nearly thirty, that in the American colonies’ (Quataert 2002: 27). The expanded port city of Acre became the first ‘modern’ Palestinian city in the 18th century to be directly affected by the new foreign trade, the British Industrial Revolution and England’s demand for raw cotton.

Gedurende een eeuw, tussen 1730 en 1831, maakte de export van zeer winstgevende handelsgewassen – eerst katoen en daarna graan – van Acre het grootste handels- en politieke machtscentrum aan de Palestijns-Libanese kust. De stad begon ook in het laatste kwart van de 18e eeuw een rol te spelen in de internationale politiek (Philipp 2001: 3). Eerst onder al-ʿUmar en later onder al-Jazzar – de in Acre gevestigde heerser van 1776 tot aan zijn dood in 1804:

For a century between 1730 and 1831 the export of highly profitable cash crops – first cotton and then grain – made Acre the largest centre of trade and political power on the Palestinian/Lebanese coast. The city also began to play a role in international politics in the last quarter of the 18th century (Philipp 2001: 3). First under al-ʿUmar and later under al-Jazzar – the Acrebased ruler from 1776 until his death in 1804:

[Modern] Akko was de sleutel tot de eerste regio in de oostelijke Middellandse Zee die werd verbonden met de moderne economie ... een belangrijke versterkte stad van misschien 25.000 inwoners [die] nauw verbonden was met de steeds groeiende vraag naar katoen in Europa.

[Modern] Acre was the key to the first region in the eastern Mediterranean that was tied into modern economy ... an important fortified city of perhaps 25,000 inhabitants [which] was closely connected with the ever-rising demand for cotton in Europe.

(Philipp 2001: 1)

(Philipp 2001: 1)

Onder invloed van de internationale handel tijdens het bewind van zowel al-ʿUmar als al-Jazzar:

Under the impact of international trade during the rule of both al-ʿUmar and al-Jazzar:

[W]innen zeer korte tijd groeide [modern] Acre uit tot een stad met verschillende moskeeën ... karavanserais ... [openbare] badhuizen en markten. Ook beschikte de stad over versterkte muren en een aquaduct om de watervoorziening te waarborgen. De dorpen in [Galilea] verder landinwaarts ontwikkelden het grootste deel van wat de basis zou worden van de agrarische economie van Palestina.

[W]ithin a very short period of time, [modern] Acre bloomed into a city possessing several mosques ... caravansaries ... [public] baths and markets. It also boasted fortified walls and an aqueduct to ensure its water supply. The [Galilee] villages further inland developed most of what was to become the basis of Palestine’s agricultural economy.

(Rosen-Ayalon 1998: 520)

(Rosen-Ayalon 1998: 520)

Van moderne oorsprong, en wellicht het meest monumentale symbool van de cultuur van het vroegmoderne Palestina is de Witte Moskee van het moderne Akko, algemeen bekend als de al-Jazzar-moskee, die het krachtigste symbool werd van de moderne hoofdstad van Noord-Palestina. Gebouwd in 1781, achttien jaar vóór de Napoleontische invasie van Palestina, en architectonisch beïnvloed door de grote Ottomaanse moskeeën van Istanbul, riep de naamgever (de Witte Moskee) herinneringen op aan de beroemde Witte Moskee van al-Ramla, de hoofdstad van Jund Filastin, de provincie Palestina gedurende de vroege islam. Het complex van de Witte Moskee omvatte een islamitische theologische academie, het eerste college van zijn soort in Palestina. Het moskee-collegecomplex was gemodelleerd naar het al-Azhar-universiteitscollege van Caïro en week af van de traditionele middeleeuwse islamitische scholen (madrasa's) van Jeruzalem. Het bevatte studentenverblijven, een islamitisch gerechtshof en een grote openbare bibliotheek, allemaal bekostigd uit de lokale Palestijnse belastingen en uit de bloeiende regionale en internationale handel in katoen en andere handelsgewassen van Palestina. De al-Jazzar-moskee, die spectaculair uitkeek over de oostelijke Middellandse Zee, was tevens een uitdrukking van de heroriëntatie van modern Palestina op Europa, onder invloed van het internationale handelsbeleid en de monumentale bouwprogramma's van de twee machtige leiders, al-ʿUmar en al-Jazzar.

Of modern creation, and perhaps the most monumental symbol of the culture of early modern Palestine is the White Mosque of modern Acre, famously known as al-Jazzar Mosque, which became the most powerful symbol of the modern capital of northern Palestine. Constructed in 1781, eighteen years before the Napoleonic invasion of Palestine, and influenced architecturally by the grand Ottoman mosques of Istanbul, its namesake (the White Mosque) evoked memories of the famous White Mosque of al-Ramla, the capital of Jund Filastin, the province of Palestine throughout early Islam. The compound of the White Mosque included an Islamic theological academy, the first college of its kind in Palestine. Modelled on the al-Azhar university college of Cairo, and departing from the traditional medieval Islamic schools (madrasahs) of Jerusalem, the mosque/college compound contained student lodging, an Islamic court and a major public library, all paid for by Palestinian local taxes and by the flourishing regional and international trade in cotton and other cash crops of Palestine. Spectacularly overlooking the Eastern Mediterranean Sea, al-Jazzar Mosque was also a statement of the reorientation of modern Palestine towards Europe under the impact of the international trade policies and the monumental building programmes pursued by the two powerful leaders, al-ʿUmar and al-Jazzar.

De aanmoediging van buitenlandse handel, de bevordering van lokale landbouwinnovaties en de export van winstgevende handelsgewassen zoals katoen, graan en olijfolie naar Europa, wat begon onder al-ʿUmar in de jaren 1730, duurde tot 1830, en de nalatenschap van deze buitenlandse handel stimuleerde de ontwikkeling van de Shamouti-sinaasappel (die internationaal bekend werd als de Jaffa-sinaasappel). Ontwikkeld door Palestijnse boeren in het midden van de 19e eeuw, waren Shamouti-sinaasappelen een bijna pitloze variëteit sinaasappelen met een taaie schil, waardoor ze bijzonder geschikt waren voor internationale export (Issawi 2006: 127; Gerber 1982). Net als de export van Palestijns katoen en graan in de 18e en 19e eeuw werd een groot deel van de Shamouti-sinaasappeloogst vanaf het midden van de 19e eeuw naar Frankrijk en Engeland geëxporteerd.

The encouragement of foreign trade, promotion of local agricultural innovations and export of profitable cash crops such as cotton, grain and olive oil to Europe, which began under al-ʿUmar in the 1730s, continued until 1830 and the legacy of this foreign trade stimulated the development in the Shamouti orange (which became internationally known as the Jaffa orange). Developed by Palestinian farmers in the mid-19th century, Shamouti oranges were an almost seedless variety of oranges with a tough skin that made them particularly suitable for international export (Issawi 2006: 127; Gerber 1982). Like the export of Palestine cotton and grain in the 18th and 19th centuries, much of the Shamouti orange crop was exported to France and England from the mid-19th century onwards.

Al-ʿUmar’s krachtige staat luidde een nieuw, dynamisch tijdperk in Palestina in, na een lange periode van Ottomaanse verwaarlozing, stagnatie en wijdverbreide uitbuiting van de Palestijnse boerenbevolking, tijdens welke Palestina werd omgevormd tot een grensgebied en een keizerlijke achterwaterregio. In deze nieuwe dynastieke periode onder al-ʿUmar kenden de Galilea en grote delen van Palestina effectieve en eerlijke belastingheffing, stedelijke uitbreiding en economische ontwikkeling. Er werden veel openbare gebouwen, forten, versterkingen, pakhuizen, khans (karavanserais) gebouwd

Al-ʿUmar’s powerful state ushered in a new dynamic era in Palestine, after a long period of Ottoman neglect, stagnation and rampant exploitation of the Palestinian peasantry, during which Palestine was turned into a frontier country and an imperial backwater. In this new dynastic period under al-ʿUmar, the Galilee and large parts of Palestine experienced effective and fair taxation, urban expansion and economic development. Many public buildings, fortresses, fortifications, warehouses, khans (caravanserais)

– het meest spectaculaire daarvan is het prachtig gebouwde Khan al-Tujjar in Akko; vandaag staat de locatie centraal in het Israëlische beleid van judaïsering van de Arabische stad – en talrijke gebedshuizen werden gebouwd in zijn gebied. Veel van deze plaatsen en monumenten zijn vandaag nog steeds te zien in de hele Galilea. Al-ʿUmars staat voerde een religieus inclusief beleid en moedigde de betrokkenheid van religieuze minderheden (christenen, joden en sjiieten) aan in zijn bestuur, financiën en economie. Staatsvorming en vroegmoderniteit in 18e-eeuws Palestina waren met elkaar verweven:

– the most spectacular of which is the exquisitely-built Khan al-Tujjar of Acre; today the site is at the centre of Israeli Judaisation policies in the Arab city – and numerous places of worship were built throughout his domain. Many of these sites and monuments can still be seen today throughout the Galilee. Al-ʿUmar’s state pursued religiously inclusive policies and encouraged the involvement of religious minorities (Christians, Jews and Shi’ites) in his administration, finance and economy. Statehood and early modernities in 18th century Palestine were intertwined:

Onder het bewind van Dhaher al-ʿUmar al-Zaidani (1730‒75) ontstond in Noord-Palestina een krachtige en beschermende staat die de ontwikkeling bevorderde. De veiligheid van de landbouwproductie werd gewaarborgd, voornamelijk van tarwe en katoen voor export, in het bijzonder naar Frankrijk, wiens agenten in de Zaidanische hoofdstad en haven Acre gevestigd waren.

Under the leadership of Dhaher al-ʿUmar al-Zaidani (1730‒75), a powerful and protective state was formed in northern Palestine that fostered development. Security was ensured for agricultural production, mainly wheat and cotton for export, particularly to France whose agents resided in the Zaidani capital and port of Acre.

Boeren en religieuze minderheden werden beschermd en hadden daardoor een belang bij het succes van de staat. In 1764‒65 stichtte al-ʿUmar een nieuwe stad [Haifa] en beveiligde haar met muren. (Seikaly 2002b: 97)

Peasants and religious minorities were protected and thus had a stake in the success of the state. In 1764‒65, al-ʿUmar established a new town [Haifa] and secured it with walls. (Seikaly 2002b: 97)

De politieke stabiliteit en het effectieve en eerlijke belastingstelsel dat al-ʿUmar in Noord-Palestina bood, en de uitbreiding en transformatie van historische stadscentra zoals Acre, Tiberias en Safad, leidden ook tot de stichting van het 'moderne' Haifa en de transformatie van Nazareth van een klein dorp tot een belangrijke stad in Palestina. Het moderne Haifa, of het 'nieuwe Haifa' (Haifa al-Jadidah), werd in 1764‒1765 door al-ʿUmar gesticht. Dit gebeurde door de 250 lokale inwoners te verplaatsen naar het versterkte dorp Haifa, 2,4 kilometer ten oosten van het oude gehucht.5 Dit 'nieuwe/moderne' Palestijns-Arabische dorp vormde de kern van de moderne stad Haifa (Yazbak 1998), tegenwoordig de derde grootste stad van Israël. Het nieuwe dorp kreeg oorspronkelijk de Arabische naam al-ʿImarah al-Jadidah ('de Nieuwe Constructie'), een term die in de 18e eeuw werd gebruikt voor moderne gebouwen in Palestina. Lokale Palestijnen noemden het dorp eerst Nieuw Haifa en later eenvoudigweg Haifa. Dit nieuwe Arabische dorp groeide uit tot een Arabische stad, die zich in de 20e eeuw ontwikkelde tot de moderne stad Haifa (Seikaly 2002a, 2002b; Sharon 2013: 262; Mariti 1792: 318). Op vergelijkbare wijze symboliseerde het 'nieuwe' tijdperk van al-ʿUmars staat het begin van de moderne geschiedenis van Palestina.

The political stability and effective and fair taxation system provided by al-ʿUmar in northern Palestine and the expansion and transformation of historic urban centres such Acre, Tiberias and Safad also led to the founding of ‘modern’ Haifa’ and the transformation of Nazareth from a small village into a major town in Palestine. Modern Haifa, or the ‘new Haifa’ (Haifa al-Jadidah), was founded by al-ʿUmar in 1764‒1765. This was done by moving the 250 local inhabitants to the fortified village of Haifa 2.4 kilometres to the east of the old hamlet.5 This ‘new/modern’ Palestinian Arab village became the nucleus of the modern town of Haifa (Yazbak 1998), today the third largest city in Israel. The new village was originally named in Arabic al-ʿImarah al-Jadidah (‘the New Construction’), a term applied to modern buildings in Palestine in the 18th century. Local Palestinians first called the village New Haifa and later simply Haifa. This new Arab village grew into an Arab town which in the 20th century developed into the modern city of Haifa (Seikaly 2002a, 2002b; Sharon 2013: 262; Mariti 1792: 318). In a similar vein, the ‘new’ era of al-ʿUmar’s state symbolised the beginning of the modern history of Palestine.

De nieuwe landbouweconomie en buitenlandse handel van Palestina leidden ertoe dat Nazareth – in het Arabisch al-Nasirah, met behoud van de 'vrouwelijke' uitgangen die gebruikelijk zijn bij veel Palestijns-Arabische plaatsnamen in Galilea – door de staat van al-ʿUmar van een klein gehucht tot een grote stad werd, doordat er immigratie naar werd aangemoedigd. De 'nieuwe stad' Nazareth speelde onder het bewind van al-ʿUmar een belangrijke economische, religieuze en strategische rol.

The new agricultural economy and foreign trade of Palestine led to the transformation of Nazareth – al-Nasirah in Arabic, retaining the ‘feminine’ endings common to many Palestinian Arabic toponyms of Galilee – by al-ʿUmar’s state from a small hamlet into a large town by encouraging immigration to it. The ‘new town’ of Nazareth played important economic, religious and strategic roles under al-ʿUmar’s rule.

Al-ʿUmar’s vierde hoofdstad was Nazareth, en daarvoor liet hij de bouw van een nieuw regeringsgebouw optrekken, bekend als de Saraya (het ‘Paleis’). Dit historische gebouw werd omstreeks 1740 gebouwd en diende in de 19e eeuw als residentie van de plaatselijke Ottomaanse gouverneur van Nazareth en het bijbehorende subdistrict, en later als hoofdkwartier van de gemeente van de stad tot 1991. Terwijl hij Nazareth gebruikte om zijn controle te verzekeren over de uiterst vruchtbare landbouwgronden van centraal Galilea (Yazbak 1998: 15) en Marj Ibn ‘Amer, de rijke graanschuur van Palestina, moedigde al-ʿUmar religieuze verdraagzaamheid aan en beschermde hij de christelijke gemeenschappen in de stad, die hij ook gebruikte om zijn internationale banden met Frankrijk te versterken (Emmett 1995:

Al-ʿUmar’s fourth capital was Nazareth and for this purpose he commissioned the construction of a new government house known as the Saraya (the ‘Palace’). This historic building was constructed around 1740 and later in the 19th century served as the residence of the local Ottoman Governor of Nazareth and its subdistrict and subsequently as the city’s municipal headquarters until 1991. While using Nazareth to secure his control over the hugely fertile agricultural lands of central Galilee (Yazbak 1998: 15) and Marj Ibn ‘Amer, the rich granary of Palestine, al-ʿUmar encouraged religious toleration and protected the Christian communities in the town, which he also used to strengthen his international ties with France (Emmett 1995:

22). Al-ʿUmar moedigde de franciscanen ook aan om in 1730 grond te kopen en een kerk in Nazareth te bouwen, en hij maakte het de Grieks-orthodoxe gemeenschap mogelijk om in 1767 de Sint-Gabrielkerk te bouwen (Emmett 1995: 220).

22). Al-ʿUmar also encouraged the Franciscans to purchase land and build a church in Nazareth in 1730, and enabled the Greek Orthodox community to build St Gabriel Church in 1767 (Emmett 1995: 220).

Beginnend als marktstad voor het omliggende platteland onder Dhaher al-ʿUmar, is Nazareth vandaag de grootste Palestijnse stad in Israël en de hoofdstad van de Palestijnen binnen Israël. Vandaag leven de nakomelingen van al-ʿUmar nog steeds in Galilea en Nazareth en staan ze bekend als de ‘Dhawahri’, ter nagedachtenis aan Dhaher. Daarnaast zijn er de Fahoums, Zu’bis en ‘Onallas, de moslimfamilies die deel uitmaakten van de stedelijke traditionele moslimse grondbezittende elite van Nazareth. Deze elite kwam voor het eerst op onder het bewind van al-ʿUmar en bleef de politiek van de stad domineren gedurende de late Ottomaanse en Britse Mandaatperiode en onder Israël sinds 1948 (Srouji 2003: 187).

Beginning as a market town for the surrounding countryside under Dhaher al-ʿUmar, today Nazareth is the largest Palestinian city in Israel and the capital of the Palestinians inside Israel. Today the descendants of al-ʿUmar still live in Galilee and Nazareth and are known as the ‘Dhawahri’, in memory of Dhaher – along with the Fahoums, Zu’bis and ‘Onallas, the Muslim families which constituted part of Nazareth’s urban traditional Muslim land-owning elite which first rose under al-ʿUmar’s rule and continued to dominate the city’s politics throughout the late Ottoman and British Mandatory periods and under Israel since 1948 (Srouji 2003: 187).

Hedendaagse geopolitieke voorstellingen van Palestina worden vaak in de late Ottomaanse periode of in het Palestina van de 19e eeuw geplaatst, en de werkelijke historische verbanden tussen de Palestijnse "staatkundigheid" die door al-ʿUmar werd gevormd en de moderne opvattingen over Palestina zijn complex. In de geschiedenis is de grens tussen feit en fictie of tussen mythe en werkelijkheid echter vaak vaag. De praktisch onafhankelijke staatkundigheid in Palestina duurde bijna een halve eeuw, van eind jaren 1720 tot 1775, en was daarmee veel langer dan de Britse Mandaatperiode in Palestina.

Modern geo-political representations of Palestine are often located in the late Ottoman period or in 19th century Palestine and the actual historical links between the Palestinian ‘statehood’ created by al-ʿUmar and the modern conceptions of Palestine are complex. However, in history the line between fact and fiction or myth and reality is often blurred. The practically independent statehood in Palestine lasted nearly half a century from the late 1720s until 1775, far longer than the British Mandatory period in Palestine.