Yirminci yüzyılda komünizm, bir grup akademisyen Müslüman arasında çok popülerdi. Bu Müslümanlar için komünizm adaletin zirvesini temsil ediyordu. Dönemin SSCB'si yükselişte olduğu için dünyevi medeniyetin zirvesini de temsil ediyordu. Bu nedenle bu Müslüman akademisyenler, Müslümanların komünizmi benimsemesi gerektiğini ve gerçek İslam'ın özünde komünist olduğunu coşkuyla yazdılar. Kur'an'ı ve hadisi bu doğrultuda yorumladılar; zekât ve sadaka ile ilgili ayetleri özel mülkiyete karşı ilahi emirler olarak gösterdiler.

In the twentieth century, communism was very popular with a group of academic Muslims. For these Muslims, communism represented the peak of justice. It represented the peak of worldly civilization, as the USSR at that time was ascendant. So these Muslim academics wrote fervently about how Muslims needed to adopt communism and how true Islam was communist at its heart. They interpreted the Quran and hadith in that light, pointing to verses about zakat and sadaqa as divine directives against private property.

Elbette, İslam hukkuna ait pek çok kısım belirli mülkiyet ilişkilerini kabul edilmiş saymaktaydı; ancak bunlar komünizmle çeliştiği için Müslüman komünistler fıkhı saldırıya uğratarak onu geri kalmış, adaletsiz ve Tanrı'nın gerçek dininin kapitalist bir çarpıtmasından başka bir şey olmadığını öne sürdüler. Onlara göre klasik âlimler açıkça kendi mülk sahibi olarak çıkarlarına hizmet ediyorlardı; bu yüzden fıkhı, burjuva gündemlerini ilerletmek ve işçi sınıfını ezmek için oluşturmuşlardı.

Of course, there were many parts of Islamic law that take certain property relations for granted, but since these conflicted with communism, the Muslim communists attacked the fiqh, called it backwards, unjust, and nothing but a capitalistic distortion of God’s true religion. According to them, the classical ulama were obviously just serving their own interests as property owners, so they created fiqh to advance their bourgeois agenda and oppress the working class.

Diğer Müslümanlar o dönemde buna karşı çıktılar, argümanlarındaki açıkları ortaya koydular ve ulemayı çarpıtmalarından savundular. Hem entelektüel hem de toplumsal olarak geri çevrilen bu Müslümanlar, adım adım daha aşırı görüşlere kaymaya başladılar ve sonunda İslam'dan tamamen ayrılmaya karar verdiler. Marx din halkın afyonudur dememiş miydi? Bu geleneksel Müslümanlar, komünizmin açık adaletini ve tarihsel materyalizmin içgörülerini reddetmediler mi? Sorun herhalde İslam'ın kendisidir.

Other Muslims of the day pushed back against this, poked holes in their arguments, and defended the ulama from their smears. Having been rebuffed intellectually and communally, these Muslims became more extreme little by little until they decided to leave Islam entirely. Didn’t Marx say that religion was the opiate of the people? Didn’t these traditional Muslims reject the clear justice of communism and the insights of historical materialism? It must be Islam itself that is the problem.

Böylece onlar dinden dönerek İslam'ı, onu körü körüne izleyen Müslüman koyunlarla birlikte reddettiler. Bütün bunlara rağmen, yakın gelecekte komünizmin ışığının İslam geleneğinin karanlığını yeneceğine ve bütün Müslüman dünyanın aydınlanmaya doğru onları izleyeceğine dair büyük umutları vardı.

So they became apostates and denounced Islam along with the Muslim sheep who followed it blindly. Despite it all, they had high hopes that in the near future the light of communism would overcome the darkness of the Islamic tradition and the entire Muslim world would follow them into enlightenment.

Kısa süre sonra komünizm moda olmaktan çıktı. SSCB çöktü. Yirminci yüzyılın sonunda, bu insanların yazdıklarını ya da savunduklarını kimse hatırlamıyordu. Hareketleri tarih çöplüğüne atıldı.

Soon thereafter communism went out of vogue. The USSR fell. By the end of the twentieth century, no one remembered anything these people had written or advocated for. Their movement was flushed down the toilet of history.

Bugünün sosyal adalet savunucusu, liberal Müslümanlar — açıkça ve saldırgan bir şekilde fahişeliğe ve itaatsizliğe çağıran, âlimleri açıkça karalayan ve Müslümanların kalplerine şüphe tohumları eken — tam da aynı yolda ilerliyorlar. Allah onların akıbetini çabuklaştırsın!

Today’s social justice, liberal Muslims — openly, militantly calling people to fahisha and disobedience, brazenly slandering the ulama and sowing the seeds of confusion in Muslims’ hearts — are on the exact same path. May Allah expedite their fate!