Modern toplum, annelik değerini öyle bir noktaya kadar küçümsemiştir ki, anneler bile "sıradan bir ev hanımı" ya da "sadece evde oturan bir anne" olmanın düşüncesiyle ciddi güvensizlik ve depresyon yaşamaktadır. "Evde kalan anne" ifadesinin kendisi bile kötü bir sözcük gibidir ve güçsüzlük, uysallık, çekingenlik, mutlak bağımlılık ve mağduriyet çağrışımları taşır. Evde kalan bir anne olmak, ya bu yoksul duruma zorlandığınız ya da daha da kötüsü, bunu kendiniz seçtiğiniz anlamına gelir. Elbette, seçim sizin olduğu sürece bu sorun değildir; toplum bunu yalnızca seçme özgürlüğü uğruna hoş görür. Modern insanların gözünde bu kararın sahip olabileceği tek değer budur: özgürce verilmiş bir karar olması. Eğer hayatınızı önemsiz ve anlamsız bir şeye adamaya karar verseydiniz, bu da evde kalan bir anne olmayı seçmek kadar değerli sayılırdı.

Modern society has denigrated the importance of motherhood to such a degree that even mothers develop severe insecurities and depression at the thought of being a “mere housewife” or “just a stay-at-home mom.” The word “stay-at-home mom” itself is a dirty word, and bears connotations of powerlessness, meekness, timidness, abject dependence, and victim-hood. To be a stay-at-home mother means that you have either been coerced into such a destitute position or, even worse, you chose it for yourself. And sure, as long as it was your choice, that is fine — society will tolerate that purely for the sake of freedom of choice. That’s the only value that that decision could have in the eyes of modern people: that it was a decision freely made. If you decided to dedicate your life to something trivial and meaningless, that would be just as valuable as choosing to be a stay-at-home mom.

Ancak annelik, kendi başına, içinde bulunduğumuz çağda daha geniş bir anlam taşımamaktadır. Elbette insanlar, kişisel anlamda annesini sevmenin önemini kabul ediyor: "Beni bu dünyaya getiren kişiye tamamen kaba davranmamalıyım. Belki Anneler Günü'nde ona bir kart gönderirim." Ancak bunun ötesinde, annelerin gerçekte sahip olduğu ve sahip olması gereken önemin ve etkinin anlaşılması pek ileri gitmemektedir.

Motherhood in itself, however, has no larger significance in our day and age. Sure, people recognize the importance of loving your mom in the personal sense of “I guess I should not be a complete jerk to the person who brought me into this world. Maybe I will send her a card on Mother’s Day.” But beyond that, there is not much more of an understanding of the significance and influence mothers really have and ought to have.

The user's message appears to be a reference to a quote, but no quote text actually came through; only the introduction "Consider this quote from a Christian writer:" was included. Could you paste the English text you'd like translated into Turkish? Once I have it, I'll translate it faithfully.

Consider this quote from a Christian writer:

“Evet, karım sadece bir anne. SADECE. Evrene hayat getiriyor, bu hayatları şekillendiriyor, yoğuruyor ve büyütüyor. Evin işleyişini yönetiyor, düzenliyor ve sürdürüyor; her şey için ona muhtaç olan çocuklarına bakıyor. İkiz çocuklarımıza insan olmayı SADECE o öğretiyor ve büyüdükçe onlara ahlaktan görgüye, harflerden hijyene kadar her konuda SADECE o eğitim verecek. Benim manevi temelim ve ailemizin üzerine kurulduğu kaya SADECE o. Herkes için SADECE her şey. Ve karım ile diğer annelerin, yukarıda saydığım görevlerin herhangi birinde başarısız olması hâlinde toplum SADECE dağılıp gidecek. Evet, o sadece bir anne. Bu da biraz, gökyüzüne bakıp ‘Hey, o sadece güneş’ demeye benziyor.” Bu blog yazarı takdir duygusuyla konuşuyor; yani annelere değer verilmesi, bazılarının 9-5 mesaileri olmadığı için toplumsal katkılarının yok sayılmaması, tembel olarak görülmemeleri gerektiğini söylüyor. Takdir güzel bir mesaj, ancak bunun bir diğer yönü de annelerin muazzam etkisini anlamak. Sonuçta yeni nesil insanlığı, kendi uygun gördükleri biçimde onlar şekillendiriyor. Modernite ve feminizm bu doğal gücü neden tanımıyor? Toplumdaki bütün gücün kamusal alanda, yani iş dünyasında, siyasette ve benzeri alanlarda bulunduğu, bu alanların ataerkil toplumlarda erkeklerin hâkimiyetinde olduğu varsayılıyor. Ancak bu görüş, özel alanda gücün kullanılışını tamamen göz ardı ediyor (bu “kamusal” ve “özel” ayrımını gerçekten bu kadar net yapabilir miyiz, o da ayrı bir soru).

“Yes, my wife is JUST a mother. JUST. She JUST brings forth life into the universe, and she JUST shapes and molds and raises those lives. She JUST manages, directs and maintains the workings of the household, while caring for children who JUST rely on her for everything. She JUST teaches our twins how to be human beings, and, as they grow, she will JUST train them in all things, from morals, to manners, to the ABC’s, to hygiene, etc. She is JUST my spiritual foundation and the rock on which our family is built. She is JUST everything to everyone. And society would JUST fall apart at the seams if she, and her fellow moms, failed in any of the tasks I outlined. Yes, she is just a mother. Which is sort of like looking at the sky and saying, ‘Hey, it’s just the sun.’” This blogger is speaking in terms of appreciation, i.e., we should appreciate mothers and not think that just because some of them may not have 9 to 5 jobs, that doesn’t mean they are not contributing to society, are lazy, etc. Appreciation is a good message, but the other aspect of it is that we should understand the sheer influence of mothers. Ultimately, they are the ones molding the next generation of humanity as they see fit. Why do modernity and feminism not recognize the power inherent to that? Supposedly, all the power in society is found in the public sphere, in business, in politics, etc., and these are arenas dominated by men in patriarchal societies. But that view completely disregards the exercise of power in the private sphere (if we can even make such neat distinctions between “public” and “private”).

Bu bakış açısıyla, ev hanımı olmayı seçerek kadınlar toplumun tüm bireylerinin yetiştirilmesini derinden etkileme gücünü, dolayısıyla dünyanın kendisini şekillendirme gücünü geri alıyor olacaklardır; ekonomik, toplumsal ve siyasal gücün önemli bir kaynağını geri alıyor olacaklardır. Annelik düşüncesi karşısında güvensizlik ya da bunalım duymak yerine, bugünün kadınları bu fırsatı değerlendirmeli ve yaklaşımlarında girişimci olmalıdır. Zekâyı, adanmışlığı, vizyonu, becerikliliği ve azmi, bir girişimde ya da Fortune 500 şirketinde çalışmak gibi profesyonel kariyerlerle ilişkilendiririz. Oysa bu nitelikler annelik için de fazlasıyla geçerlidir. Öyleyse insanlar neden üniversiteye giden ya da hatta yüksek lisans veya doktora yapıp sonra anne olan kadınların yeteneklerini "israf ettiğini" ve "profesyonel fırsatlardan vazgeçtiğini" iddia ediyor? İnsanlar sefil bir biçimde kafa karışıklığı içinde.

From this perspective, by choosing to be stay-at-home moms, women would be taking back a major source of economic, social, and political power — the power to deeply influence the upbringing of all members of society and thus to shape the world itself. Rather than be insecure or depressed at the thought of motherhood, today’s women should seize the opportunity and be enterprising in their approach. We associate qualities like intelligence, dedication, vision, resourcefulness, and tenacity to professional careers, e.g., working for a start-up or a Fortune 500 company. But these qualities apply in spades to motherhood, so why do people insist that women who go to college or even get advanced degrees and then become mothers are “wasting” their talent and “throwing away professional opportunities”? People are miserably confused.