The user's message is a question, and per my role I should translate it into Turkish, not answer it. İslam, "eşcinseller" için eşitliği reddediyor mu? "Heteroseksüellere" haksız bir avantaj mı sağlıyor?

Does Islam deny equality for “homosexuals”? Does it provide an unfair benefit to “heterosexuals”?

Eşitlik gibi tanımı zor ve belirsiz bir kavramı nasıl anlamlandırdığınıza bağlı, bu.

Well, it depends on how you conceptualize that elusive, ambiguous concept known as equality.

Düşünün ki şöyle: İslam cinsel boşalmayı kesinlikle yasaklamaz. Herkesin (karşı cinsle) olası bir cinsel tatmin yolu vardır, çünkü sonuçta cinsel haz, az ya da çok, "mekanik" bir şeydir. Şimdi, bir dinleyin. Doğru organlar doğru şekillerde kullanıldığında, partnerin cinsiyeti ne olursa olsun, çoğu zaman istenen sonuca ulaşılır. Dolayısıyla herkes karşı cinsle evlenebilme ve bu tatmini yaşayabilme konusunda eşit bir imkâna sahiptir. Eşitliğin en güzel hali. Ortada hiçbir ayrımcılık yok.

Think of it like this. Islam certainly does not prohibit sexual release. Everyone has a possible sexual outlet (with the opposite sex) because, ultimately, sexual pleasure is something “mechanical” to a greater or lesser extent. Now, hear me out. If the right body parts are engaged in the right ways, that more often than not leads to the desired result, regardless of the gender of one’s partner. So, everyone is equally able to marry the opposite sex and experience that. Equality at its finest. No discrimination in sight.

Şimdi, buna karşı modern LGBT itirazı şudur: Hayır, gey ve lezbiyenler karşı cinsle cinsel doyuma ulaşamazlar. Ancak aynı cinsle ulaşabilirler.

Now, the modern LGBT objection to this is: No, gays and lesbians simply cannot experience sexual fulfillment with the opposite sex. They can only experience it with the same sex.

Peki, neden? Bu, prensip olarak böyle değil.

Well, why? This is not the case in principle.

Bir erkek, yalnızca süper modellerle cinsel doyuma ulaşabildiğini söylese? Ya da bir kadın, yalnızca milyonerlerle cinsel doyuma ulaşabildiğini söylese?

What if a man said he can only experience sexual fulfillment with supermodels? Or a lady said she can only experience sexual fulfillment with millionaires?

Bu adam ve bu kadın, sırasıyla bir süper model ya da bir milyoner bulamadan tüm hayatlarını yaşasalardı, cinsel açıdan temelden yoksun bırakılmış olduklarını düşünür müydük? Düşünmezsek, bunun nedeni onların cinsel doyum için neye ihtiyaç duyduklarına dair iddialarını ciddiye almaması mı? Eğer biz bunu ciddiye almıyorsak, kendilerini gey ve lezbiyen olarak tanımlayanların iddialarını neden ciddiye almalıyız?

Would we think that that man and that woman were being somehow fundamentally deprived sexually if they lived their whole lives without finding their supermodel(s) or millionaire(s) respectively? If not, why not? Is it because we don’t take their claims for what they need for sexual fulfillment seriously? Well, if we don’t, why should we take the claims of self-labeled gays and lesbians seriously?

Şimdi, benim örneklerimin saçma olduğunu söyleyebilirsiniz. Peki neden? Nüfusun yaklaşık yüzde 3'ünün kendini gey/lezbiyen olarak tanımlaması, ama göreceli olarak, yalnızca manken ve milyonerlerle cinsel doyuma ulaşabileceğini iddia eden pek çok insanın bulunmaması mı bunun sebebi?

Now, you might say that my examples are preposterous. But why? Is it because about 3% of the population considers itself to be gay/lesbian but, relatively, there just aren’t many people who claim they can only get sexual fulfillment through supermodels and millionaires?

Bu fark gerçekten de ilgili değil. Koşullanma ve toplumsal etki, insanların cinsel tatmin için neye ihtiyaç duyduklarına dair inançları üzerinde büyük bir etkiye sahip. "Cinsel tatmin" gerçekte nedir? Uydurma bir kavram gibi görünüyor. "Cinsel olarak tatmin olmak" için neye ihtiyacı olduğunu gerçekten kim bilebilir? Bunu önceden tahmin etmek mümkün mü? Ya cinsel tatmin için ihtiyacınız olan şey, tam olarak 5 yaş büyük, Avustralyalı bir ofis çalışanı ve hamburger sevgisi ile sahilde uzun yürüyüşler olsaydı? Ya hayatınız boyunca bunun ihtiyacınız olduğunu hiç fark etmediyseniz ve ihtiyacınız olan yalnızca bu olsaydı? Üzgünüm! Demek ki hiçbir zaman cinsel tatmin yaşayamayacaksınız! Cinsel olarak tatmin olduğunuzu yanlışlıkla varsayabilirsiniz, zavallı saf adam. Ama hayır! Bir şeyi kaçırıyorsunuz! Cinsel tatmin fikri, 20. yüzyıl psikolojisinden gelen tamamen modern bir kavram gibi görünüyor. Sanki kişinin tüm benlik duygusu ve iyi oluşu, yıldızların denk gelip bu kaypak tatmin noktasına ulaşıp ulaşmamasına bağlıymış gibi. Popüler psikolojide aşk kavramları da işin içine giriyor. Gerçekte bütün bunlar, yalnızca çok yakın zamanda yetişkinler arasındaki aynı cinsiyetler arası davranışları da kapsamaya başlayan, popüler kültürdeki kabul edilebilir cinsel davranış anlayışlarını meşrulaştırmak için yaratılmış, çağdaş metafizik saçmalıkların karmaşık bir yığınıdır.

Well, that’s not a relevant difference. Conditioning and social influence has a major effect on what people believe they need for sexual fulfillment. What is “sexual fulfillment” really? Seems like a made-up concept. Who can really know what he needs to be “sexually fulfilled”? Is it something you can anticipate beforehand? What if what you need to be “sexually fulfilled” is a very specific Australian office worker exactly 5 years your senior who has a predilection for hamburgers and long walks on the beach? What if this and only this is what you need and your whole life, you never knew it. Sorry! Guess you won’t ever experience sexual fulfillment! You might mistakenly assume that you are sexually fulfilled, you poor naive fellow. But nope! You are missing out! The idea of sexual fulfillment seems to be a wholly modern concept coming from 20th century psychology. It is as if one’s entire sense of self and well-being somehow depends on whether the stars align and one reaches this elusory point of fulfillment. In pop psychology, notions of love also come into the mix. In reality, this is all a hodge podge of contemporary metaphysical goop created to justify popular cultural notions of acceptable sexual behavior, which only very recently has come to include same-sex behavior between adults.

Bu kültürel yapılar aracılığıyla yapılan koşullandırma oldukça güçlüdür. İnsanların mutlu olmak için neye ihtiyaç duyduklarına dair beklentilerini belirler. Medya üzerinde yeterince kontrol olursa, halkın büyük bir kısmını cinsel doyum ve tatmin için gerçekten süper modellere ihtiyaç duyduklarına inandırmak mümkün olabilir. Hatta bu, pornografi sayesinde bir ölçüde zaten gerçekleşmiş durumda. Araştırmalar, genç erkeklerin pornografinin cinsel tatminin ne olduğuna dair beklentilerini tamamen çarpıttığı için "geleneksel" cinsel ilişkiden daha az memnun olduğunu gösteriyor. Çevrimiçi uyaranın etkisiyle beyinleri yeniden yapılandırılmış durumda.

Conditioning through these cultural structures is quite powerful. It sets up people’s expectations for what they need to be happy. With enough media control, you could condition a good portion of the population to think that they really do need supermodels to be sexually satisfied and fulfilled. In fact, this is something that has already occurred to some extent due to pornography. Studies show that young men are less satisfied with “conventional” sex because pornography has completely distorted their expectations for what sexual fulfillment consists of. Their brains have been rewired due to the influence of the online stimulus.

Ama kadınlar da bu sorumluluktan muaf değil. Kadınların ideal bir koca beklentileri de Disney filmlerindeki Prens Çarming, dergiler, romantik romanlar ve sosyal medyanın mutlu çiftleri mutlu anlarda seçerek öne çıkarma eğilimi gibi etkenlerle çarpıtılmıştır. Bütün bunların etkisi vardır. Araştırmalar, bunun kadınlarda evlilik memnuniyetsizliğini nasıl artırabildiğini göstermektedir. Ortalama bir erkek, bazı kadınların hayallerinde oluşturduğu gerçekçi olmayan, abartılmış romantik fantezi standartlarına ulaşmakta zorlanır. Bunun sonucunda kadınlar tatmin olamamaktadır.

But women are not off the hook. Women’s expectations of an ideal husband have also been distorted by things like Disney movies with Prince Charming, magazines, romance novels, the tendency of social media to selectively highlight happy couples doing happy things, etc. This all has an influence. Studies show how this can increase marital dissatisfaction on the part of women. The average man has a hard time living up to unrealistic, over-inflated standards of a romantic fantasy some women have built up in their imaginations. Women, as a result, are left unfulfilled.

Aslında, cinsel doyum, nüfusun giderek artan bir kesimi için ulaşılması zor bir şeydir (bu oran, yalnızca aynı cinsiyetten birinin kendilerine cinsel tatmin sağlayabileceğine inananların oranından çok daha yüksektir).

So, in reality, sexual fulfillment is elusive for an increasingly large percentage of the population (far greater than the percentage of those who believe that only the same sex can provide them sexual satisfaction).

Peki gerçekten insanlar mahrum mu bırakılıyor? Bu insanların hepsinin, bazılarının cinsel doyuma ulaşmasına izin veren, bazılarınınkini ise engelleyen zulmün ya da sistematik eşitsizliğin kurbanı olduğuna inanıyor muyuz? Gerçekten de kontrolden çıkmış bir ayrımcılık mı var?

But do we think people are truly being deprived? Do we believe that all these people are victims of oppression or systematic inequality that allows some people to experience sexual fulfillment but not others? Is there really discrimination run amok?

Elbette değil. İnsanların beklentilerinin yalnızca ayarlanması gerekiyor.

Of course not. People’s expectations just need to be adjusted.

Bu, İslami yasağın eşcinsel davranışı ayrımcı olmadan yasakladığını gösterir. İslami anlayışta insanların her türlü arzuya (şehvet, shahawat) sahip olabileceği kabul edilir. Ancak çoğu durumda bu arzular ya karşılanamaz ya da karşılanmamalıdır. Bu, eşcinsel arzuyu, mahremle cinsel arzuyu, hayvanlarla cinsel ilişkiyi vb. kapsar. Böylesine çeşitli arzular yelpazesi içinde, belirli bir arzuya ya da arzu grubuna takılıp yalnızca o arzu karşılandığında "cinsel olarak tatmin olunabileceğini" iddia etmek garip olurdu. Bunu kim söylüyor?

This is how the Islamic prohibition of same-sex behavior does not discriminate. In the Islamic conception, it is understood that people can experience all kinds of desires (shahawat). But in most cases, these desires cannot or should not be pursued or fulfilled. This includes same-sex desire, incestuous desire, beastiality, etc. In context of such a panoply of diverse desires, it would be strange to fixate on one particular desire or set of desires and claim that one can only be “sexually fulfilled” if that particular desire is met. Who says?

Bu arzunun model kadınlara ya da milyonerlere yönelik olması fark etmeksizin, beklenen şey kişinin o arzuyu kontrol altına alması gerektiğidir. Eğer arzu yerine getirilebilir ve yerine getirilmesi caiz bir arzu ise, o zaman sorun yoktur. Aksi takdirde kişinin sadece nefsine hakim olması gerekir. Nefse hakimiyet gerekliliği, ancak kişi önceden, bu arzunun yerine getirilmesinin "cinsel tatmin" için "temel bir ihtiyaç" olduğuna karar vermişse "zulüm" ve "ayrımcılık" olarak nitelendirilebilir, vb. vb. Peki bunu kim belirleyecek? Gördüğümüz gibi, böyle bir iddia çeşitli nedenlerle en iyimser ihtimalle zayıftır.

Whether that desire is for supermodels or millionaires, the expectation is that one must control that desire. If it can be fulfilled and it is a permissible desire to fulfill, then fine. If otherwise, then one must simply exercise self-control. This requirement for self-control is only “oppressive” and “discriminatory” if one has decided a priori that fulfilling said desire is a “fundamental necessity” for “sexual fulfillment,” etc., etc. Who gets to decide that? As we have seen, such a claim is tenuous at best, for numerous reasons.

Eşcinsel arzuları olan kişiler beklentilerini ve düşünce biçimlerini ayarlayabilir mi?

Can those with same-sex desires adjust their expectations and mindset?

Söylemek istediğim şu: Aynı cinsten cinsel arzuları olan kişiler, yalnızca aynı cinsten biriyle birlikte olarak "cinsel doyuma" ulaşabilecekleri beklentisinden kurtulabilir mi? Bu zor olabilir, ama imkânsız değildir. Aynı cinse yönelik çekimler her zaman ortadan kaldırılabilecek bir şey olmayabilir; fakat benim asıl noktam bu değil. Benim noktam şu: Allah'ın, nüfusun bir kesimini bu özel, hayatı zenginleştiren, hayatı değiştiren, öte yandan coşku verici "cinsel doyum" halinden kesin olarak mahrum bıraktığı bir dünya yarattığını düşünmemek, kişinin imanı açısından muhtemelen daha sağlıklıdır. Eğer bu şekilde düşünürseniz, Allah'ı adaletsiz ya da İslam'ı ayrımcı görmemek çok zorlaşır. Her şey, cinsel doyumun nasıl tanımlandığına ve sınırlarının nasıl çizildiğine geri döner.

What I mean by this is, can those with same-sex desires get rid of the expectation that they can only experience “sexual fulfillment” by being intimate with someone of the same sex? It might be difficult, but it is not impossible. The same-sex attractions might not always be something that can be eliminated — but that’s not my point. My point is, it is probably more healthy in terms of one’s iman not to think that Allah has created a world where a segment of the population is categorically barred from attaining this special, life-enriching, life-changing, euphoric state of “sexual fulfillment.” If you do think in those terms, then it becomes very difficult not to see God as unjust or Islam as not discriminatory. It all goes back to how sexual fulfillment is defined and delineated.

Sonuçta, bir ömür boyu süren koşullanmanın üstesinden gelmek zor bir iştir. Ancak bu konuda yardımcı olabilecek kaynaklar vardır. Nihayetinde, İslam belirli cinsel davranışları yasaklayarak insanları sistematik olarak ezmiyor. LGBT normalleştirmesi ise insanlara, kendilerini doyuma ulaştırmak için kendilerine zarar veren aynı cinsiyetten cinsel davranışlara girmeleri gerektiğine inandırarak ve hissettirerek onları eziyor.

Ultimately, a lifetime of conditioning is a difficult thing to counteract. But there are resources to help. At the end of the day, however, Islam is not systematically oppressing people by prohibiting certain sexual behaviors. LGBT normalization is oppressing people by making them believe and feel that they need to engage in self-destructive same-sex behaviors in order to be fulfilled.

Ne yazık ki, ABD Yüksek Mahkemesi'nin 2016'da eşcinsel evliliğe ilişkin kararında bu akıl yürütme hattını izlememiş olması büyük bir eksiklik. Obergefell davasındaki muhalif hakimler bile, eşcinsel evliliğin yasaklanmasının ayrımcılık ve dolayısıyla On Dördüncü Değişiklik'in ihlali olacağı yönündeki karşı tarafın iddiasını ciddi biçimde sorgulamadı. Teknik olarak bu bir ayrımcılıktır, ancak 16 yaşındakilere araba kullanma izni veren, 15 yaşındakilere ise bunu tanımayan yasalar da ayrımcılık içerir. Asıl soru şudur: Bu, bireylere ve topluma genel olarak daha büyük bir çıkar sağlamadan, gereksiz zarar veren ve insanları yıpratıcı biçimlerde dezavantajlı kılan türden bir ayrımcılık mı? Cevap, zararın ve faydanın nasıl kavramsallaştırıldığına açıkça bağlıdır. Ancak cinselliğe dair dini anlayışlar ışığında bakıldığında, bu meselelerin, sorunun cevabını kesin bir "Hayır" olarak gösterecek biçimde anlamak oldukça kolaydır.

By the way, it is a real shame that the US Supreme Court did not pursue this line of reasoning in their ruling on same-sex marriage in 2016. Even the dissenters in the Obergefell case did not seriously question the other side’s charge that prohibiting same-sex marriage would be discrimination and, hence, a violation of the Fourteenth Amendment. Technically it is discrimination, but so are laws that allow 16 year olds to drive but not 15 year olds. The question is, is this the kind of discrimination that causes unnecessary harm and disadvantages people in debilitating ways while not serving an overall greater interest for the individual and society overall? The answer to that obviously depends on how we are conceiving harms and benefits. But, in light of religious understandings of sexuality, it is fairly easy to understand these things in a way that makes the answer to the question a resounding, “No.”