Ayrıca yazar, devletlerin kamusal düzene katkıda bulunmak için dini kurumlara güvendiğini belirtmektedir. Kiliseler (ve İslam dünyasındaki vakıflar), zayıf devlet kurumlarına kıyasla yoksullara yardım etmek, eğitim sağlamak ve diğer kamu hizmetlerini yürütmek konusunda daha iyi bir konumda ve daha yetkindi. Dahası, bu dönemlerin yasaları ve toplumsal kuralları, herkese eşit biçimde uygulanan genel bir milliyetçi kimlik (ör. vatandaşlık) yerine dini kimliğe dayanıyordu. Bütün bunlar dini çeşitliliğe karşı daha az hoşgörüye yol açtı. Bu dünyada "dini özgürlük akla gelmezdi." Peki ne değişti?
Additionally, the author claims, states relied on the religious institutions to contribute to public order. Churches (and awqaf in the Islamic world) were better positioned and capable to help the poor, provide education, and conduct other public services relative to weak state institutions. Furthermore, laws and social rules of these times depended on religious identity as opposed to a general nationalistic identity (e.g., citizenship) that applied equally to all people. All this led to less tolerance for religious diversity. In this world, “religious freedom was inconceivable.” What changed?
Koyama'ya göre devlet kurumları daha fazla vergi almaya başladı ve daha güçlü hale geldi. Bu durum, onların Kilise ile karşılıklı yarar esasına dayanan düzenlemeden vazgeçmelerine olanak tanıdı. Artan güçle birlikte yasalar ve toplumsal kurallar, işlemek için dinsel kimliklere bağlı kalmadan daha geniş ölçüde uygulanabilir hale geldi. Devlet açısından Yahudi, Protestan ve Katolik, vergi kaynağı olarak eşit düzeydeydi; bu nedenle dinsel kimliğe göre ayrımcılık yapmak gereksiz ve bürokratik kaynakların israfı haline geldi. Sonuçta, "Devletler dinsel otoriteye daha az bel bağladıkça, dinsel uyumluluğu zorunlu kılmaya daha az değer vermeye başladı." Bunun sonucu ne oldu?
State institutions started taxing more and became more powerful, claims Koyama. This allowed them to forego a quid pro quo arrangement with the Church. With increased power, laws and social rules could be enforced more broadly without depending on religious identities to function. As far as the state was concerned, the Jew, Protestant, and Catholic were all equal sources for taxes, so it became unnecessary and a waste of bureaucratic resources to discriminate based on religious identity. Ultimately, “As they relied less on religious authority, states grew less inclined to value enforcing religious conformity.” The result?
Kolaylıktan doğan, ilkeden değil, dinî özgürlük. Yine de iyi bir şey, değil mi?
Religious freedom born of convenience rather than principle. Still a good thing, though, right?
Hayır, dürüst bakıldığında öyle değil. Baştan sona devletin amacı, halkı kendi iradesine göre eğmek ve onlardan servet çekmekti. Başlangıçta Kilise bunun için elverişli bir araçtı, ancak daha etkili yöntemler bulunup Kilise'yi gereksiz kıldı. Koyama'nın belirttiği gibi, devletin en korkutucu kurumu, bu tarihsel dönem boyunca güç, büyüklük ve teknolojik kapasite bakımından büyüyen ordu olmuştur. Bir devletin kendi nüfusunu kontrol etmesi için sert askeri güçten daha iyi bir araç ne olabilir? Devlet gücünü kullanmak için Tanrı'nın gazabı fikrini ele geçirmeye gerek yok. Sadece devletin askeri altyapısını kullanmak yeterli.
Well, not if you look at it honestly. From beginning to end, the aim of the state was to bend the people according to its will in order to draw wealth from them. At first, the Church was a convenient medium for this, but then, more effective means were found that made the Church obsolete. As Koyama notes, the most formidable state institution was the military, which grew in power, size, and technological ability throughout this historical era. What better tool for controlling one’s own population than sheer military force? No need to co-opt the idea of God’s wrath to exercise state might. Just use the state military infrastructure.
Bu gerçekten bir iyileşme mi? Dini kurumların zayıflaması, sıradan insan için daha fazla "özerklik" ve "özgürlük" anlamına mı geldi? Yoksa bu, bir otorite kaynağının bir başkasıyla yer değiştirmesinden mi ibaretti?
Is this really an improvement? Did the waning of religious institutions really lead to more “autonomy” and “freedom” for the average person? Or was this simply the replacement of one source of authority with another?
Yahudiler ve Hristiyanlar açısından, belki de zalim askeri devlet, zalim Kilise'den daha iyiliksever olmuştur. Dolayısıyla bu takas onlar için hâlâ net bir kazançtı ve "din özgürlüğü" fikrinin hiç cazip görünmesinin nedeni de budur.
Well, as far as Jews and Christians are concerned, maybe the brutal military-state was/is more benevolent than the brutal Church. So the trade was/is still a net positive for them, which is why “religious freedom” is appealing at all.
Ancak İslam Hukuku'nda durum böyle değildir. Tarihsel olarak, Müslüman dünyadaki dini kurumlardan, Avrupa kiliselerinde görülen türden bir zulüm, baskı ve insanlık dışı uygulamalar ortaya çıkmamıştır. Müslüman dünyadaki zulüm, baskı ve toplu şiddet genellikle İslam Hukuku'na ve din alimlerinin görüşüne doğrudan aykırı olarak gerçekleştirilmiştir. Yüzyıllar boyunca ortodoks İslam din otoritelerinin uğradığı uzun zulüm tarihine bakmak yeterlidir. Ulemanın yönetici seçkinler tarafından kendi safına çekilmeye direnme geleneği köklü biçimde yerleşmiştir. Ulema, Peygamber ﷺ'e atfedilen şu söze dayanarak iktidarla iç içe geçmekten büyük özen göstermiştir: “Kim yöneticinin kapısına giderse fitneye uğrar. Bir kul, yöneticiye yaklaştığı ölçüde Allah'tan uzaklaşır.” Bu ilke nedeniyle Müslüman dini ortodoksi tarihsel olarak yönetici otoriteyle huzursuz, hatta açıkça düşmanca bir ilişki içinde olmuştur ve çoğu zaman bu yöneticilerin Şeriat'a gösterdiği küçümseme yüzündendir. Şeriat, pek çok adaletin ve merhametin kaynağı olmuş ve olmaya devam etmektedir. Ancak zalimler onu ortadan kaldırmak ister.
But this is not the case with Islamic Law. Historically, we do not find the kind of brutality and oppression from religious institutions in the Muslim world that were seen from European Churches. Brutality, oppression, and mass violence in the Muslim world were usually undertaken in direct contradiction to Islamic Law and the opinion of religious scholars. Simply consider the long history of persecution of orthodox Islamic religious authorities over the centuries. The tradition of ulama resisting co-option by the ruling elite is well established. The ulama were very careful to avoid mixing with power based on the statement attributed to the Prophet صلى الله عليه وسلم:” Whoever goes to the gates of the ruler will be tried with fitna. A servant does not move closer to the ruler except that he moves further away from Allah.”6 Because of this principle, Muslim religious orthodoxy was historically in an uneasy, if not outright antagonistic, relationship with ruling authority, and it was often precisely because of the little regard many of these rulers had for the Sharia. The Sharia was and is the source of so much justice and mercy. Only tyrants want to do away with it.
Bugüne kadar.
Up until the present day.