Batı'da ensest hâlâ yasa dışıdır. Ancak ensest bir çift tutuklandığında sosyal medyadaki tepkiler, bu iğrenç eylemle ilgili tutumlarda bir değişimi yansıtmaktadır:

Incest is still illegal in the West. But whenever an incestuous couple is arrested, the reactions on social media represent a shift in attitudes on this descpicable act:

"Bunlar rızaları olan iki yetişkin! Birbirlerini seviyorlar ve tek önemli olan bu! Bizim için iğrenç olması, ahlaken yanlış, hele ki yasa dışı sayılması gerektiği anlamına gelmez! Kimseye zarar vermiyorlar!" Ama durup şunu soralım: Bir şeyin ahlaken caiz olması için neden kimseye zarar vermemesi gerekiyor? Başkalarına zarar vermenin ne kadar kötü olduğu nerede? Elbette, başkalarına zarar vermeyi düşündüğümüzde bu bizi kötü hissettirebilir, hatta iğrendirebilir. Öfkelenmemize de yol açabilir, ancak bu, onun ahlaksız olduğu anlamına gelmez.

“These are two consenting adults! They love each other and that’s all that matters! Just because it’s disgusting to us doesn’t mean it should be considered immoral, much less illegal! They are not harming anyone!” But let’s stop and ask: Why is not harming anyone required for something to be morally permissible? What’s so bad about harming others? Sure, if we think about harming others, that might make us feel bad or even disgusted. It might cause us anger, but that doesn’t mean that it is immoral.

Ahlak felsefesinde duyguculuk (emotivism) adında bir ahlak teorisi vardır. Duyguculuğa göre ahlaki yargılarımız yalnızca duygu ifadelerinden ibarettir. "X yanlıştır" dediğimizde, bunun gerçekte anlamı ve dolayısıyla asıl söylediğimiz şey, sadece "X beni kötü hissettiriyor!" demektir. Elbette duygular öznel şeylerdir; farklı insanlar X hakkında farklı şeyler hissedebilir ve hissederler. Bu nedenle, "X, bir gerçek meselesi olarak yanlıştır" gibi olgusal bir iddiada bulunmaya çalışan herkes, sanki bu durum evrensel ya da nesnel olarak geçerliymiş gibi, basitçe bir kategori hatası yapmaktadır. Bir benzetme yapacak olursak, örneğin hindistancevizinin tadını sevmiyor olmam, hindistancevizi yemenin yanlış olduğu anlamına gelmez.

In moral philosophy, there is a theory of morality called emotivism. Emotivism says that our moral judgments are nothing but expressions of emotion. When we say, “X is wrong,” what that really amounts to and, hence, what it really means is just, “X makes me feel bad!” Of course, feelings are subjective — different people can and will feel different things about X. As such, anyone who attempts to make a factual claim like, “X is wrong as a matter of fact,” as if that is universally or objectively the case is simply making a category error. As an analogy, just because I don’t like the taste of coconut, for example, that doesn’t mean that eating coconut is wrong.

Emotivizmin pek çok sorunu olduğu açık. Ama liberallerin emotivizmi kendi amaçları için nasıl kullandığı ve bunu seçici biçimde yaptığı ilginç. Kendilerinin onaylamadığı ahlaki yasaklara karşı liberaller hemen emotivizme başvuruyor; örneğin, "Ensest, insana iğrenç geldiği için yanlış değildir." Ama inandıkları ahlaki yasaklar söz konusu olduğunda emotivizm bir kenara bırakılıyor; örneğin, "Başkalarına zarar vermek ahlaksızlığın özüdür ve bunu yasanın gücüyle önlemek zorundayız." Basit soru şu: Neden bu seçicilik? Neden çizgiyi bu "zarar" kavramında çiziyorlar? (Bu kavram kendisi de gevşek biçimde tanımlanmış ve seçici biçimde uygulanıyor.)

There are obviously many problems with emotivism. But it is interesting how liberals use emotivism for their purposes and use it selectively. For those moral proscriptions they disagree with, liberals jump straight to emotivism, e.g., “Incest is not wrong just because it makes you feel icky.” But for those moral proscriptions that they believe in, emotivism goes out the window, e.g., “Harming others is the very essence of immorality and something that we have to use the force of law to prevent.” The simple question is, why the selectivity? Why draw the line at this notion of “harm” (which itself is loosely defined and selectively applied)?

Eğer liberalleri, zararın neden ahlaki açıdan yanlış olduğunu açıklamaya zorlarsanız, onlar da teistlere yönelttikleri meta-etik ve metafizik sorunlarla yüzleşmek zorunda kalır. Ya "sadece öyle olduğu için" yanlış olduğunda direnmek zorunda kalırlar ya da bu zorluğu kabullenip ahlakın bütünüyle reddederek bir tür nihilizmi benimserler. Buna kendi koşulları içinde karşılık verilebilir, ama bu olmasa bile, bir liberalin esasen nihilist olduğunu kabul ettirmek, onunla daha sonra tartışmada kullanılabilecek bir kazanımdır.

If you press liberals to explain why harming others is immoral, this forces them to get into the meta-ethical and metaphysical issues that they attack theists for. Either they have to dig in their heels and say it’s immoral because “it just is,” or they will just bite the bullet, reject the notion of morality in its entirety, and embrace what amounts to some form of nihilism. This can be responded to on its own terms but even absent that, to simply get a liberal to admit he is essentially a nihilist is itself a win that can be leveraged in further arguing against him.

Bu liberal hümanistlerle satranç böyle oynanır. Onları korkunç seçicilikleri konusunda yüzüstü bırakın ve mat çok yakında olacaktır.

This is how you play chess with these liberal humanists. Call them out for their atrocious selectivity and the checkmate will be close at hand.