İnsanlar bazen şakayla şöyle sorar: Araba kullanmak için ehliyet gerekiyor, ama ehliyetsiz ya da herhangi bir belgeye sahip olmadan çocuk sahibi olunabiliyor, bu nasıl oluyor? Bu genellikle hafif tonlu bir laf olur, ama üzerinde düşünülünce meşru bir soru olduğu görülür. Eğer araba kullanmak, okulda öğretmenlik yapmak, tıp veya hukuk mesleğini icra etmek, hatta tesisatçılık yapmak bile belgelendirme gerektiriyorsa, çok daha hassas ve çok daha önemli bir konu olan çocuk sahibi olmak ve onları yetiştirmek için ne denebilir? Sonuçta çocuklar geleceğimizdir ve toplumun genel durumu, çocukların nasıl yetiştirildiğine; ahlaklarına, sorumluluk duygularına, karakterlerine ve benzerlerine bağlıdır. Uygun ebeveyn etkisi olmadan büyüyen çocukların uyuşturucu ve suça karışma, işsiz kalma ve üretken, dürüst insanlar olamama ihtimalinin çok daha yüksek olduğu da bir sır değildir. Bu durum da hepimize, toplumun tüm üyelerine bir bedel ödetmektedir.

People sometimes jokingly ask, why is it that driving requires a license, but you can have children without a license or any kind of certification? It’s often a lighthearted remark, but, when you think about it, it’s a legitimate question. If driving or teaching at a school, practicing medicine or law, or even being a plumber requires certification, then what about something that is far more sensitive, far more significant like having children and raising them? After all, children are our future and the state of our society as a whole depends on how children are brought up — their morals, their sense of responsibility, their character, and so on. It’s no secret that children who grow up without proper parental influence are far more likely to become involved in drugs and crime, to face unemployment, to fail to become productive members of society and upright human beings. This, then, has a toll on all of us, on all members of society.

Bu kadar yüksek risk göz önüne alındığında, hiçbir medeni ulusun, tüm çocukların yetkin ebeveynlere sahip olmasını sağlamak için bir tür düzenleme olmaksızın insanlarının çocuk sahibi olmasına nasıl izin verebildiğini merak etmeden edemiyor insan. Çocuğun istikrarlı bir aile ortamına ve onu düzgün biçimde yetiştirebilecek yeterlilikteki ebeveynlere sahip olma hakkı yok mu? Toplumun üyeleri olarak aramızdaki yetersiz, sorumsuz insanların ihmal edecekleri çocuklar dünyaya getirmesini, yani o çocukların topluma yük olma ihtimalinin daha yüksek olmasını engellemek bizim hakkımız değil mi?

Given these high stakes, one has to wonder how any civilized nation could allow its people to have children without having some kind of regulations to ensure that all children have competent parents. Isn’t it a child’s right to have a stable household and parents who are capable of properly raising him? Isn’t it our right as members of society to make sure incompetent, irresponsible people in our midst aren’t having children that they will neglect, children who will be more likely to become burdens on society?

Elbette, İslam tam da böyle bir ruhsatı, yani nikahı gerektirir. Peygamber ﷺ'in rehberliğine uygun olarak yapıldığında nikah, bir çiftin geniş aile ve toplumun tam desteğiyle bir aile kurması için en uygun konumda olmasını sağlar.

Islam, of course, does require just such a license — a nikah. Properly done, according to Prophetic guidance, a nikah ensures that a couple is in the best position to raise a family, with the full support of the extended family and the community at large.

Yet, İslami cinsel ahlak, modernistler ve liberaller tarafından on yıllardır durmaksızın eleştirilmektedir; bu eleştirmenler, İslam hukukunun evlilik öncesi cinselliği yasaklayarak bireylerin cinsel özgürlüğünü ve özerkliğini engellediğini savunmaktadır. Oysa bu yasak, insanların özgürlüğünü ve özerkliğini korur; çünkü bekâr annelerden ve yeterince bakım sağlayacak durumda olmayan çiftlerden doğan çocukların sayısını etkili biçimde azaltır. Bu da çocukların menfaatine ve dolayısıyla genel olarak toplumun menfaatine hizmet eder. Dolayısıyla kişi dinî biri olmasa bile, evlilik öncesi cinselliği yasaklamanın akılcı faydaları apaçıktır. Ayrıca bütün sosyolojik kanıtlar bu görüşü desteklemektedir.

Yet, Islamic sexual ethics have been the target of unrelenting criticism from modernists and liberals for decades, who argue that Islamic law stifles the sexual freedom and autonomy of individuals by prohibiting premarital sex. To the contrary, this prohibition protects people’s freedom and autonomy because it effectively curbs the amount of children being born to single mothers and couples who are not in a position to take adequate care of them. This in turn benefits the interests of children and hence, the interests of society at large. So, even if one is not religious per se, the rational merits of prohibiting premarital sex are more than clear. And all the sociological evidence supports this.

Başka bir deyişle, evlilik öncesi cinsel ilişki, bazılarının sandığı gibi kurbansız bir suç değildir.45 Çoğu modern ulusun hızla yayılmasına izin verdiği büyük bir suçtur. Bu da suç oranını etkiler; sosyal yardım, işsizlik ödemeleri vb. yoluyla devlet yardımına muhtaç nüfusun yüzdesini etkiler. Sonuç olarak insanları devlete çok daha bağımlı hale getirir ve böylece devlet gücünü katlanarak artırır. Modern ulus devletlerinin, binlerce yıldır tüm dinlerin insan toplumlarının dayandığı cinsel ahlaka destek vermemesi şaşırtıcı değildir.

Put differently, premarital sex is not a victim-less crime, as some believe.45 It is a major crime that most modern nations have allowed to run rampant. This in turn affects the crime rate, it affects the percentage of the population that requires government assistance through welfare, unemployment benefits, etc. — in effect, it makes people far more dependent on the state, thus increasing state power exponentially. It is no wonder that modern nation states have shown no interest in upholding the sexual ethics that human societies of all religions have depended on for thousands of years.

Özetle, İslam'ın cinsel ahlakının seküler liberal alternatiften hem akli hem ahlaki açıdan üstün olduğuna dair çürütülemez bir savunma yapabiliriz. Dolayısıyla zina, flört, tek gecelik ilişki gibi şeylere karşı dini bir argüman ikna edici bulunmazsa, ahlaki savı kurmak için rasyonalist argüman yeterli olmalıdır. En azından, bir kişi bu akıl yürütmeye ulaşmasa bile, bunun makul olduğunu kabul edebilir. Bu da İslam'ın zina konusundaki cinsel ahlakını "gericilik", "dar görüşlülük", "geri kafalılık", "zalimlik" ve İslam hukukunu küçümsemek için kullanılan diğer ucuz sıfatlardan ziyade akılcı ve "prüdiş" olmayan bir şey olarak nitelendirmek için yeterlidir.

In sum, we can make an unimpeachable case for why Islamic sexual ethics are rationally and ethically superior to the secular liberal alternative. So, if a religious argument against things like dating, hooking up, etc., is not convincing, then the rationalistic argument should suffice to make the moral case. At the very least, even if someone does not ultimately agree with this reasoning, he can admit that it is reasonable. And that is enough to characterize Islam’s sexual ethics concerning zina as rational and not simply “prudish,” “close-minded,” “backwards,” “cruel,” and all the other cheap adjectives used to denigrate Islamic law.