Yeni Ufuklar (New Horizons) adlı NASA uzay aracının Plüton'un fotoğraflarını yayımlamasının ardından internette birçok kişi "BİLİMİ SEVİYORUM!" diyerek, bilimin ne kadar harika, hayranlık uyandırıcı ve övgüye değer olduğunu dile getirdi. Bilimi takdir etmekte, hatta onu sevmekte kendi başına yanlış bir şey yoktur. Ancak insanlar, bilimin Plüton'u yaratmadığını ve Plüton'un varlığıyla bilimin hiçbir ilgisi olmadığını fark ediyor mu?

When the NASA New Horizons pictures of Pluto were recently published, many people online reacted with declarations of: “I LOVE SCIENCE!” and of how amazing, awe-inspiring, and praiseworthy science is. There is nothing inherently wrong about appreciating science, loving it even. But, do people realize that science did not create Pluto? That science has nothing to do with the existence of Pluto?

Bu olguya, yani insanların bilime olan sevgilerini ilan etmesine, bunun şirkle hiçbir ilgisi olmadığını ve tamamen zararsız olduğunu düşünebilirsiniz. Ve birçok durumda buna katılırım. Ancak içinde bulunduğumuz kültürel koşullarda, insanların giderek dinden uzaklaştığı, agnostik ve ateist olduğu ve genel olarak Tanrı'nın ilgisini ve gücünü inkâr ettiği bir ortamda, bu ifadelerin derin bir anlamı olmadan değildir.

You might think that this phenomenon of people declaring their love of science has nothing to do with shirk and is absolutely harmless. And in many cases, I would agree. But in our cultural circumstance, where people are increasingly leaving religion, becoming agnostic and atheist, and generally denying the relevance and power of God, these statements are not without a deeper significance.

Doğada gözlemlediğimiz muhteşem harikalar karşısında insanın doğal tepkisi hayranlık duymak, doğal dünyanın görkemi karşısında şaşkınlığa düşmektir. Yine evrensel olarak insan, bu görkemin bir sebebi, bir failin bulunduğunu hisseder; bunun hiçbir şeyden kendiliğinden ortaya çıkmadığını, kendi kendini yaratmadığını düşünür ve ardından o faile hamd eder, onu takdir eder. Tanrı'ya inanmayanlar için bu istemsiz duygular bir yöne yöneltilmek zorundadır. Bu yüzden insanlar övgülerini bilime ya da “Ana Doğa” gibi kavramlara yöneltir. Açıktır ki bu insanlar Ana Doğa adında gerçek bir varlığa ya da tanrıya inanmazlar. Ayrıca bilimin doğal olguların yaratılmasından ya da korunmasından sorumlu olduğuna inanmazlar ve inanamazlar, çünkü bilimin fail olmadığı ve irade sahibi olmadığı ortadadır. Peki Plüton'un görüntüsü, insan yapımı akademik bir disiplin karşısında neden bu denli bir sevinç, coşku, hayranlık, heyecan ve sevgi uyandırmalıdır? Ya da başka bir deyişle, insanlar bilime, doğal dünya hakkında görüntü üretebilmesi ya da ayrıntılar keşfedebilmesi için bu kadar sevgi ve takdir gösteriyorsa, o ayrıntıların ve o görüntülerdeki nesnelerin Yaratıcısı'na karşı ne yapmaları gerekir?

The universal human response upon seeing the sublime wonders of nature is to be in awe, to be dumbfounded with the splendor that is the natural world. Also, universally it is human to feel that someone, some agent, is responsible for this splendor — that it did not just come from nothing, that it didn’t just create itself — and then to praise and appreciate that agent. For those who do not believe in God, these involuntary sentiments have to be directed somewhere. So people divert their declarations of adoration to science or “Mother Nature,” etc. Obviously, these people do not believe that there is an actual entity or deity of Mother Nature. And they do not and could not believe that science is responsible for the creation or preservation of natural phenomena (science does not have agency or will, after all). So in what sense should the sight of Pluto elicit that kind of glee, joy, adoration, excitement, and love toward a man-made academic discipline? Or put another way, if people show this much love and appreciation toward science for its ability to produce images of or to discover details about the natural world, then what about the Creator of those details and the objects of those images?

Doğa dünyasında gördüklerinden dolayı insanların bilimi övmesi, aslında kendi akıllarını övmek anlamına gelir; bu da, bir Yaratıcı'nın varlığı ihtimalini en azından kabul etmeden, hatta bu konuda bir kesinliğe sahip olmadan yapılıyorsa, ne kadar aptalca ve akılsızca bir şeydir! Doğaya hiçbir takdir göstermeyen bir insanı düşünebilirsiniz. Ona Plüton'un bu fotoğraflarını gösterseniz, en güzel gün batımına götürseniz vb., o, "Ee, ne olmuş? Bunların ne önemi var? Bunlar etkileyici değil." der. Bu, daha tutarlı bir entelektüel tutum olurdu. Ayrıca, Plüton'un kendisini övmek ve sevmek de daha tutarlı olurdu. Tarih boyunca doğa tapınmasının yaptığı da tam olarak budur. Güneş sistemimizdeki gezegenlerin hepsinin Yunan ve Roma tanrılarının adlarını taşıması tesadüf değildir. Ama modern materyalizme göre, uzaydaki cansız, bilinçsiz bir kayaya hayranlık duymak, onu sevmek veya ona bağlılık göstermek pek bir anlam ifade etmediğinden, bu seçenek de kapalıdır. Bu yüzden insanlar bunun yerine bilimi övüyor; sanki bunun bir anlamı varmış gibi.

How utterly stupid and senseless is it for humans to praise science for what they see in the natural world, in essence praising their own minds, without at least acknowledging, if not being certain about, the possibility of a Creator? You could imagine a person who does not show any appreciation for nature. You show him these pictures of Pluto, take him to see the most beautiful sunset, etc., and he says, “So what? What’s the big deal? These are not impressive.” That would be a more intellectually consistent attitude. Also, more intellectually consistent would be to praise and love Pluto itself. And that is what nature worship throughout history has been. It is no coincidence that all the planets in our solar system have the names of Greek and Roman gods. But since, according to modern materialism, it would make little sense to praise, love, or show devotion to a lifeless, unconscious rock in outer space, that option is also closed. So people praise science instead, as if that makes any sense.

Geri kalanımız ise şunu merak ediyor: Bir Yaratıcı'yı inkar edip bir yandan da bilimi övmek ne kadar akılsızca. Bilim en fazla bir mercektir. Bir yemek fotoğrafı blogunu ya da mimari tasarım blogunu okuyup orada gördüğünüz şeylerden etkilendiğinizde, fotoğrafçıya hayran olup aşçıyı ya da mimarı görmezden gelir miydiniz? Bu tamamen mantıksızlık olurdu. Eğer bir aşçı ya da mimar olmadığına, yemeğin ya da mimari harikanın kendi kendine oluştuğuna inanıyorsanız, o zaman yine de neden bir şeyi övesiniz? Fotoğrafçının ya da genel olarak fotoğrafçılığın, fotoğrafın konusuyla hiçbir ilgisi yoktur. Bu hayranlığa yol açan şey fotoğrafçılıksa, fotoğrafçılık üzerine bir kitap okuyun. Gerçekten övgüye değer olan bilimse, o zaman Newton'un Principia'sını okuyun. Uzay fotoğraflarına göz atıp bilimin ne kadar akıl almaz derecede harika olduğunu coşkuyla anlatmayın.

And the rest of us are left wondering, how idiotic to deny a Creator but also praise science. At most, science is a lens. If you were to read a food photo blog or architectural design blog and were particularly impressed with what you saw therein, you wouldn’t gush over the photographer and ignore the chef or the architect, would you? That would be completely illogical. And if you believe that there is no chef or architect, that the cuisine or the architectural marvel built itself, then, still, why praise anything? The photographer or photography in general has nothing to do with the object of the photograph. If photography is what is spurring this adoration, read a book on photography. If science is what is really praiseworthy, go read Newton’s Principia. Don’t browse space photos and spurt on about how mindblowingly amazing science is.