Bu, Charlie Hebdo saldırısından bir yıl önce "Je suis Charlie" sloganına verdiğim cevaptı. Charlie Hebdo, Fransız mizah dergisidir ve çoğu zaman Peygamber Muhammed ﷺ'i ve diğer peygamberleri aşağılayan ve alay eden karikatürler yayımlamaktadır.

This was my response to “je suis charlie” a year ago after the Charlie Hebdo shooting in France. Charlie Hebdo is the French satirical magazine that often publishes cartoons insulting and mocking the Prophet Muhammad صلى الله عليه وسلم as well as other prophets.

Bu “ifade özgürlüğü” ve “rahatsız etme özgürlüğü” çağrılarını çok içi boş ve ikiyüzlü buluyorum. Dinden uzak olan ya da dini bir azınlık olup laik düzenin dayatmalarına uymak zorunda hisseden ve bu yüzden küfür içeren karikatürlerin yayımlanmasını özlemle bekleyen bu insanların kaybedecek hiçbir şeyi yok. Gerçek anlamda “ifade özgürlüğü” savunucuları olsalardı, kolay hedefe yönelmek yerine, kendilerini gerçekten rahatsız eden, çağdaş liberal laik değerlere aykırı olan şeylerin yayılmasını savunurlardı.

I find these calls for “freedom of expression” and “freedom to offend” so hollow and hypocritical. All these people pining for blasphemous cartoons to be published have nothing to lose because they are either not religious or are a religious minority and feel the pressure to conform to the dictates of the secular establishment. If these people were real “freedom of expression” purists, instead of going for the easy target, they would advocate for the dissemination of something that really offends them, things that go against mainstream liberal secular values.

Din sonrası bu çağda gerçekten küfür sayılan nedir biliyor musun? Kadınları ya da zekâlarını aşağılayan karikatürler, engellileri alaya alan karikatürler, eşcinsellik karşıtı karikatürler, Başkanı ve diğer seçilmiş yetkilileri pedofil ve cinsel sapkın olarak gösteren karikatürler, askerleri korkak diye alay konusu yapan karikatürler, afet kurbanlarının anısını ve Holokost'u aşağılayan karikatürler vb. bunlar.

You want to know what is really blasphemous in this post-religious age? Let’s see cartoons that denigrate women or their intelligence, cartoons lampooning the disabled, anti-gay cartoons, cartoons that depict the President and other elected officials as pedophiles and sexual deviants, cartoons that mock military personnel as cowards, cartoons that insult the memory of disaster victims, the Holocaust, etc.

Bu tür karikatürlerin ana akım yayınlarda ve dünyanın dört bir yanında dağıtılan basılı ve dijital mecralarda ne kadar kabul gördüğü konusunda insanlar ne kadar istekli? Elbette böyle şeyleri savunmuyorum, çünkü tutarlı olmaya çalışıyorum ve içi boş liberal ideolojiyi, “ifade özgürlüğü” gibi boş sloganları reddediyorum. Ama benim söylemek istediğim şu: Kendi gözünde gerçekten iğrenç ve aşağılık bulduğun bir şeyin, senin, çocuklarının ve ailenin her yerde görmesi için sergilenmesine razı olmadığın sürece, bana “Je suis Charlie” ya da başka bir şey deme.

How willing are people to see these kinds of cartoons in their mainstream publications, distributed across the globe? Of course, I am not really advocating for such things because I am consistent and reject the hollow liberal ideology and empty slogans like “freedom to offend,” etc. But, my point is, until you are willing to see something that you find truly vulgar and utterly despicable plastered everywhere for you, your children, and your family to see, don’t tell me “je suis charlie” or whatever.