Bangladeş gibi ülkelerdeki "çocuk evliliği"ni, ortalama evlenme yaşı yirmili sonlar ve otuzlu başlar olan ABD ya da Batı Avrupa'daki evlilikle karşılaştırmak elma ile portakalı kıyaslamaktır. Batı medyası, Müslüman ülkelerdeki 14, 15 ve 16 yaşındaki kızları, istemleri dışında bir kuruma zorlanan masum küçük çocuklar gibi göstermek konusunda büyük çaba harcıyor. Asıl uygun karşılaştırma, koşullar nedeniyle akran baskısı, pop kültürü, moda, cinsellik eğitimi vb. yoluyla cinselleştirilen Batılı 14, 15 ve 16 yaşındaki gençlerle yapılmalıdır. "Sexting" kültürünün çocuklar üzerinde yarattığı baskıya ve internet ile cep telefonu teknolojisinin Batı'da gençlerin cinselliğini nasıl kökten değiştirdiğine bakın.

Comparing “child marriage” in countries like Bangladesh to marriage in the US or Western Europe — where the average age of marriage is in the late 20s and early 30s — is comparing apples and oranges. Western media is at pains to portray 14, 15, and 16 year olds in Muslim countries as innocent little children forced into an institution against their will. The pertinent comparison to make is with Western 14, 15, and 16 years olds, who, due to circumstance, are sexualized by peer pressure, the influence of pop culture, fashion, sex education, and so on. Look at the pressure “sexting” culture puts on children and how the internet and cell phone technology have dramatically changed youth sexuality in the West.

Batı'da artık 12 ve 13 yaşındaki çocukların cinsel olarak aktif olmaları çok yaygın hale geldi ve bu durum Batı'da bir sorun olarak görülmüyor. İffetli olmayı öğretmek yerine, eğitimciler ilkokul ve ortaokul çocuklarının "güvenli cinsellik" hakkında bilgi edinmeleri gerektiğine karar verdiler. Korunmalı olmak kaydıyla 18 yaşının altındaki iki gencin cinsel ilişkiye girmelerinde ya da yalnızca diğer gençlerin görmesi koşuluyla Snapchat üzerinden kendi çıplak fotoğraflarını birbirlerine göndermelerinde itiraz edilecek bir şey yoktur, vb.

It is now very common for 12 and 13 years olds to be sexually active, and that is not seen as a problem in the West. Rather than teach abstinence, educators have decided that elementary and middle school children need to learn about “safe sex.” There is nothing objectionable for two teens under 18 to have sex (with “protection”), to pass around naked pictures of themselves through snapchat (as long as it’s only other teens seeing the pictures), etc.

Aslında bu durum sağlıklı, güçlendirici bir şeydir ve ebeveynler, okullar ve toplumun geneli tarafından adeta teşvik edilmektedir. Ama Bangladeş'te 15 yaşındaki bir kızın evlendirilmesi, "yürek parçalayıcı" ve "öfke verici" bir kız çocuğunun onuruna saygısızlık olarak nitelendirilmektedir.

In fact, it’s healthy, empowering, and all but encouraged by parents, schools, and society at large. But if a 15-year old gets married in Bangladesh, that is a “heartbreaking,” “infuriating” violation of a girl’s dignity.

Demek ki sorun, genç gelinlerin "cinselleştirilmesi" olamaz. Eğer sorun, erken yaşta evliliğin bir gencin eğitimini engellemesiyse, bu durum Batı'daki cinsel açıdan aktif gençler için de söylenebilir. Çocuklarımızın tüm bu kültürel uygulamalara (çıkma, birlikte olma, mesajlaşarak cinsel içerikli yazışma, balo ve daha niceleri) katılmasına ne kadar zaman, zihinsel enerji ve kaynak harcanıyor? Yine de hiç kimse bunları eğitim açısından bir fırsat maliyeti olarak düşünmüyor.

So the problem can’t be that teen brides are “sexualized.” If the problem is that getting married at a young age hinders a teen’s education, that is also something that can be said about sexually active teens here in the West. How much time, mental energy, and resources are spent by our children participating in all these cultural practices revolving around dating, hooking up, sexting, prom, and on and on? Again, no one thinks of any of that in terms of opportunity cost vis-a-vis education.

Sonunda, mesele zorlama ve rıza meselesiyse, zorlamanın bağlama bağlı bir kavram olduğunu savunurum. Bangladeş gibi ülkelerde 15 yaşında evlendirilmek zorunda kalan birçok gelinin gerçekten mutsuz ve zorlanmış hissettiğinden eminim. Ama bu duygular boşlukta ortaya çıkmaz. Uydu televizyonları ve internet aracılığıyla, gençliği casual flörtleşme, erkek arkadaş ve kız arkadaş ilişkileri gibi şeylerin olduğu bir dönem olarak gösteren Batılı kültürel normları benimsemiş bir toplumun içinde ortaya çıkarlar. Böyle büyüyüp bunun normal, özgür ve özgürleşmiş olmak anlamına geldiğini düşünürsen, bu modelden ayrılan bir yolu izlemek için elbette zorlanmış hissedersin. Ama bu bağlam yoksa, genç yaşta evlenmenin özünde ne yanlışı var? Çağdaş Batı normlarını üstün kılan tam olarak nedir? İronik olan şu ki, aileleri kızlarını ve özellikle de kızlarını genç yaşta evlendirmek istemeye iten tam da Batı kaynaklı casual sex bağlamının yaygınlaşmasıdır; oysa daha önce eğitime daha fazla izin verilen bir durum olabilirdi.

Finally, if the problem is about coercion and consent and that these teen brides really don’t want to get married, I would simply argue that coercion is a context-dependent concept. I am sure that nowadays there are many brides in countries like Bangladesh that truly do feel miserable and coerced to have to get married at 15. But these feelings do not arise in a vacuum. They arise in context of a society that has, through the influence of satellite TV and internet, adopted Western cultural norms, norms that portray being a teenager as a time for casual dating, boyfriend/girlfriend relations, and so on. If you grow up thinking that that is what it means to be normal, free, and liberated, then of course you will have to be coerced to follow a path that diverges from that model. But if that context is absent, what is inherently wrong with getting married young? What exactly is it that makes contemporary Western norms superior? Ironically, it is precisely that context of casual sex being imported from Western sources that is scaring traditional families into wanting their children, and especially their daughters, married at a young age, whereas before, there may have been more of an allowance for education.

Asıl nokta şu: Bu konu karmaşık bir mesele, ama Batı medyası son derece etnosentrik, basitleştirilmiş bir anlatıyı tercih ediyor; bunu, "üzgün" gelinlerin manipülatif fotoğraflarıyla süslüyor. Çoğu zaman haberlerde gelinlerin kendi gerçek sözlerine yer verilmiyor. Elimize ulaşan her şey, Batılı muhabirin bakış açısından ve ideolojik önyargısından süzülmüş oluyor.

Point being, this is a complex issue but Western media prefers to push a highly ethnocentric, simplistic narrative punctuated with manipulative pictures of “sad” brides. Usually the media reporting does not include actual quotes from the brides themselves. Everything we get is filtered through the perspective and ideological bias of the Western reporter.

Açıkça belirtmek isterim ki, Bangladeş'te veya başka yerlerde evlilik çevresindeki kültürel uygulamaların hepsini savunmuyorum. Benim amacım, Batılı medyanın kendilerince aşağı görülen kültürleri tasvir ederken ortaya koyduğu bazı çifte standartları ve haksız karikatürize etme biçimlerini vurgulamaktır.

Also, to be perfectly clear, I am not defending all the cultural practices surrounding marriage in Bangladesh or wherever else. My point is to highlight some of the double standards and unfair caricaturing Western media engages in in their portrayal of cultures they believe to be inferior.