Biz yöneticileri ve devlet kurumlarını, eylemleriyle ve bu eylemlerin Allah'ın belirlediği adalete uygun olup olmadığıyla değerlendiririz. İnançlarımızı, gereksiz ve sonuçta anlamsız olan "demokratik" ya da "demokratik değil" etiketlerinin ardına gizlemeyiz. Bu terimlerin bir anlamı olup olmadığına dair herhangi bir şüphe kalmışsa, 2016'da Türkiye'deki darbeye Batı'nın verdiği tepkiyle 2013'te Mısır'daki darbeye verdiği tepki bu konuyu kesin olarak çözmüş olmalıdır. İki ülkede iki darbe: Mısır ve Türkiye. Kişinin kendi şahsi bağlılıklarına ve dini yönelimine bağlı olarak, bir darbe "kesinlikle" demokratikti, diğeri ise "açıkça" demokratik değildi. Neden? Çünkü bir darbe "açıkça" halkın iradesini temsil ediyordu, diğeri ise "şüphesiz" etmiyordu. Her iki darbede öldürülen insanlar, kime sorduğunuza ve hangi darbeden söz ettiğinize bağlı olarak "şehit" ya da "hain" oldu.

We judge rulers and governmental institutions by their actions and whether those actions conform with justice as delineated by Allah. We do not hide our beliefs behind superfluous and ultimately meaningless designations of “democratic” or “undemocratic.” If there were any doubt left about whether these terms have any meaning, the Western reaction to the 2016 coup in Turkey versus the reaction to the 2013 coup in Egypt should have settled the issue conclusively. Two coups, in two countries: Egypt and Turkey. Depending on one’s personal commitments and religious orientation, one coup was “certainly” democratic and the other was “clearly” undemocratic. Why? Because one coup “obviously” represented the will of the people and the other “undoubtedly” did not. The people killed in each coup were “martyrs” or “traitors” depending on who you ask, depending on which coup you are talking about.

Yani demokratiklik üzerine mavi suratlar oluncaya kadar tartışabiliriz, ama hiçbir yere varamayız, çünkü bu boş ve umutsuzca öznel bir kavram; herhangi bir siyasi eylem ya da yönetim yapısına yansıtılabilir.

So we can debate democratic-ness till we are blue in the face, but we will never get anywhere because this is an empty, hopelessly subjective concept that can be projected onto any political act or governmental structure.

Bu liberal söylem ve "demokrasi" gibi boş kavramlar aracılığıyla görüşlerimizi ifade etmemiz, aslında gerçek bir tartışmayı erteliyor anlamına geliyor. Gerçek tartışma şudur: Nihayetinde, bir yönetici otorite halkına neye borçludur ve halk ona neye borçludur ve daha da önemlisi, doğru cevabın ne olduğunu nasıl bileceğiz? Doğru bir cevabın olmadığına inanan nihilistler miyiz? Yoksa doğru bir cevap olduğuna inanıyor muyuz; öyleyse, onu nasıl belirleriz?

By wrapping our language in this liberal veneer and employing empty concepts like “democracy” to convey our opinions, what we are really doing is postponing a real discussion. The real discussion is: At the end of the day, what does a governing authority owe its people and what do the people owe it and, more importantly, how do we know what is the right answer? Are we nihilists who do not believe there is a right answer? Or do we believe that there is a right answer, in which case, how do we determine it?

Bu tür sorular, insanın amacı ve varoluşunun doğası, ve Yaratıcısıyla olan ilişkisi üzerine düşünmemizi sağlar. Ancak liberal laiklik, bizim bu düzeyde bir sohbet yapmamızı istemez. Liberal laiklik, insanların bu düzeyde düşünmesini, Allah'ı akla getirmesini istemez. Bu yüzden Allah'ın önemsiz olduğunu söyler. Derin metafizik sorular önemsizdir. Varoluşunuzun anlamı önemsizdir. Kendinizi bu yapay terimlerle meşgul edin. Bu veya şu rejimin hangi boş etiketlere uyduğu konusunda tartışın. Tasarımı gereği verimli bir sonu olmayan bir tartışmaya gömülün. Allah hakkında konuşmak çok rahatsız edici, çok çocukça görülür. Noel Baba veya Paskalya Tavşanı hakkında tartışmak kadar anlamsızdır. Bunun yerine seküler entelijansiyanın saflarına katılın ve demokratik temsil, seküler leşme vb. hakkında "ciddi" ve "entelektüel" bir sohbet yapın.

These are the kinds of questions that make us think about human purpose and the nature of our existence and our relationship to our Maker. But liberal secularism does not want us to have a conversation on that level. Liberal secularism does not want people to think on that level, to bring God to mind. So it tells us that God is irrelevant. Deeper metaphysical questions are irrelevant. The meaning of your existence is irrelevant. Just busy yourself with these artificial terms. Just bicker about what empty labels are applicable to this or that regime. Submerge yourself in a debate that, by design, has no fruitful end. Talking about God is too uncomfortable, too childish. You might as well argue about Santa Claus or the Easter Bunny. Instead, join the ranks of the secular intelligentsia and have a “serious,” “intellectual” conversation about democratic representation, secularization, etc