Kendimize bir soru soralım: Bazı ülkeler KKK kıyafetlerini, Nazi üniformalarını veya Konfederasyon bayraklarını kamuya açık yerlerde giymeyi yasaklıyor. Bunda bir sorun var mı? Umarım yoktur. Peki ya Fransa'daki insanlar başörtüsüne, bizim KKK, Nazi ve Konfederasyon kıyafetlerine duyduğumuz gibi bakıyorsa?

Do we have a problem with countries that ban people from wearing KKK garb or Nazi uniforms or Confederate flags in public? Hopefully not. But what if the people of a country — like France — feel about the hijab how we feel about KKK, Nazi, and Confederate dress?

Bu spekülasyon değil. Fransa, Almanya ve başka yerlerdeki laikçilerin az çok savunduğu görüş de bu: Onlara göre tesettür, en kötü türden bir baskıyı temsil ediyor ve Müslümanların tesettürün ne anlama geldiğini söylemesinin, neo-Naziler'in gamalı haçın ne anlama geldiğini söylemesinden daha fazla bir önemi yok. Önemli olan tek şey, tesettürün kendilerine ve genel olarak toplumlarına neyi sembolize ettiği.

This is not speculation. This is more or less what secularists in France, Germany, and elsewhere argue, namely that the hijab represents to them the worst kind of oppression and it doesn’t matter what Muslims say the hijab means any more than what neo-Nazis say the swastika means. All that matters is what the hijab symbolizes to them, and to their society at large.

Müslümanlar bu nitelendirmeye itiraz etmelidir. Ancak bunun, "İstediğimi giyme özgürlüğüne sahip olmalıyım" demekten daha esaslı bir şeyi içermesi gerekir. Böyle bir argüman kimseyi ikna etmeyecek, sekülaristleri hicabın aleyhindeki olumsuz tutumlarından vazgeçirmeye ise hiç yetmeyecektir.

Muslims should contest that characterization. But that would have to involve something more substantive than “I should have the freedom to wear whatever I want.” That argument is certainly not going to move anyone, much less disabuse the secularists of their negative attitudes toward the hijab.

Laik çevrelerin buna karşı çıkmadığı ve tesettürün bir tercih olduğu iddiasının da aynı ölçüde etkisiz olduğu söylenemez; zira onlar başörtüsünü, kadınların ezilmesini sağlayan daha geniş bir ataerkil baskı sisteminin parçası olarak görmektedirler. Onlara göre Müslüman kadınlar bu sisteme o kadar derinden bağlıdır ki, bilinçli olarak örtünmeyi seçmelerine rağmen, peçe aracılığıyla nasıl boyun eğdirildiklerinin farkında bile değillerdir.

Insisting that the “hijab is a choice” is equally ineffective since the secularists don’t really disagree: they believe the hijab is part of a larger system of patriarchal oppression and that Muslim women are so steeped in that system that they don’t even realize that they are being subjugated by means of veil despite their conscious choice to wear it.

Müslümanlar, hicap konusunda Hristiyanlarla verimli bir diyaloğa başka nasıl girebilir? Hristiyanlarla konuşurken Meryem'i örnek vermek açık bir tercih.

So how else could Muslims engage in a productive dialogue with non-Muslims about the hijab? Using the example of the Virgin Mary when speaking to Christians is an obvious choice.

Modern, revealing dress is, after all, a recent aberration. We should draw on other historical examples. We should discuss the effects of nudity and the sexualization of public spaces on people's behavior and their psychologies (that is, their hearts and minds).

We should draw on other historical examples. Modern bare-all dress, after all, is a recent aberration. We should discuss the effects of nudity and the sexualization of public spaces on people’s behavior and their psychologies (i.e., their hearts and minds).

Örtünmenin ve kumaşla süslenmenin insana özgü bir anlamı hakkında ne dersiniz? Müslümanlar elbette Adem ve Havva'ya dair bilgimizden yararlanırız, ama seküler düşünürler bile hayvanların aynı şekilde örtünmediğini kabul etmek zorundadır. Hayvanlar vücudu gizlemek ve hatlarını belirsizleştirmek için kumaş kullanmaz. Seküler düşünürler insan aklını elbette yüceltir; bu da insanı hayvanlar aleminden ayıran bir başka ayırt edici özelliktir. Bedeni örtmek de benzer biçimde, insanlığın bir işareti olarak anlaşılmalıdır.

What about the significance of covering up and adorning oneself with fabric being uniquely human? Muslims of course draw on our knowledge of Adam and Eve, but even secularists have to admit that animals don’t cover in the same way. Animals don’t use fabric to hide the body and obfuscate its contours. Secularists certainly celebrate human reason, which is another distinguishing factor that sets humanity apart from the animal kingdom. Covering the body ought to be understood similarly, as a mark of humanity.

Ama laikçilerin doğallığa başvurup "çıplaklık daha doğaldır" iddiasında bulunmaları hâlinde bile, hayvanlar aleminin gösterdiği tablonun tam olarak böyle olmadığını da göz önünde bulundurmalıyız. Çiftleşme ritüellerine bakın: erkekler ve dişiler kendilerini süsler, karşı tarafı çekmek için karmaşık danslar ve hareketler sergilerler. Hayvanlar için bile çiftleşme, iki çıplak bedenin birbirine değip çiftleşmesinden ibaret kaba bir olay değildir. Hayvanlar da "giysilerine" çok ciddi önem verir: renk, kürkün kalınlığı, pigmentasyon desenlerinin karmaşıklığı ve benzeri. Hayvanlar dış görünüşe ve forma kasıtlı, hatta incelikli bir biçimde özen gösterir. Üstelik dişinin erkeklerden kendini saklayıp ortadan kaybolduğu, böylece erkeklerin eşini kazanmak için "kendini kanıtlamak" zorunda kaldığı birçok tür vardır. Buna rağmen bazı insanlar, derilerini sıyırmanın, bedenlerini başka yollarla açığa çıkarmanın, bu bedenlerin fotoğraflarını çekmenin ve bir akıllı telefon randevu uygulamasında "eşleşmenin" yakınlığın tüm kırılganlıklarına kendini açmadan önce yeterli ve arzu edilir olduğunu düşünüyor.

But even if secularists want to invoke naturalism and claim that “nudity is more natural” as demonstrated by the animals kingdom, we should consider how even that is not exactly the case. Look at mating rituals and how males and females will adorn themselves and will participate in intricate dances and movements to attract the other. Even for animals, mating is not some brute affair of two naked bodies coming in contact and copulating. No, even animals take each other’s “clothes” very seriously: coloration, thickness of fur, intricacy of pigmentation pattern, etc. Even animals are concerned with externalities and form in a deliberate and even sophisticated way. And there are more than a few species where the female in particular will hide herself from males and make herself scarce so that the males have to work extra hard to “prove themselves” in order to win over their better half. But apparently, some humans think that stripping down to their skin or baring their bodies in other ways, taking pictures of said bodies, and “matching” on a smart phone dating app is all that is necessary and desirable before exposing themselves to intimacy and all its vulnerabilities.

Peki ya fütürizm? Deneysel moda akımlarının sınırına baktığınızda, hicabı andıran pek çok şey görürsünüz. Kadınların yüzlerini ve saçlarını örtmesi, bu modalardan bazılarının da bir parçasıdır. Batı kültürü ve toplumu sürekli ilerliyorsa, bugünün stillerinin yarın modası geçmiş olacağı kuşkusuzdur. "İlerleme"nin bitmeyen yürüyüşü böyledir, bize öyle anlatılır. Bugün kadınlar daha dar kıyafetlere ve saçlarını teşhir etmeye yönelmişse, tercihlerin değişeceği ve akımın tersine döneceği düşünülebilir. Bu durumda, Müslüman giyimi bu daha geniş bağlamda hiç de yersiz kalmaz.

And what about futurism? If you look at the cusp of experimental fashion, you will see much that is reminiscent of the hijab. Certainly women covering the face and hair is a part of some of these fashions. If Western culture and society is continuously advancing, undoubtedly the styles of today will be obsolete tomorrow. Such is the endless march of “progress,” we are told. If women today are inclined to skimpier outfits and brandishing their hair, it serves to reason that preferences will shift and the trend will reverse. In which case, Muslim dress is hardly out of place in that wider context.

Bunlar sadece kısa örnekler, ama her biri elbisenin anlamı ve önemi hakkında düşündürücü tartışmalara yol açma potansiyeline sahip. Ve sürekli söylediğim gibi, tartışmanın yapılması gereken düzey budur: anlam ve değerler düzeyinde. "Seçme özgürlüğü" gibi boş kavramlara başvurmak bu tartışmayı önler, sabote eder ve Müslümanları kaybeden bir konuma sokar. Stratejimizi değiştirmenin zamanı geldi.

These are just brief examples, but each one has the potential to lead to thought-provoking discussions about the significance and meaning of dress, and as I keep saying, that’s the level of discussion that needs to happen: on the level of meaning and values. Invoking empty notions like “freedom of choice” forestalls that discussion, sabotages it, and puts Muslims in a losing position. Time to change our strategy.