“Tam da bu dönemde, sözde Terör Dönemi'nde, Fransızca ‘terrorisme’ kelimesinden türeyen modern İngilizce ‘terrorism’ (terörizm) kelimesinin kökleri yatar. ‘Terör, hızlı, sert ve esnemez adalettir; dolayısıyla erdemin bir yansımasıdır,’ diye savundu Robespierre; bugün ise bu sözler DEAŞ'ın sahte bir basın bildirisini andırıyor. Vendée'de ise yüzyıllardır süregelen inancına sadık kalanlar, tarihçi Mark Levene'in ‘modern soykırımın bir arketipi’ dediği bir katliamla yok edildi. Fransa'nın sistematik biçimde Hristiyanlıktan uzaklaştırılması, çürümüş bir dinin doğal ve kaçınılmaz çöküşü ile Aydınlanma aklının doğal ve kaçınılmaz yükselişinin sonucu değildi. Devlet destekli, kanlı bir baskıydı.” Laikliğin, belirli metafizik inançlara dayanan ahlaki kurallarını kamuya dayatmakta teokrasi kadar baskıcı olduğunun harika bir örneği Belçika'dan gelmektedir.
“It is in this period, the so-called Reign of Terror, that the modern English word terrorism – deriving from the French, ‘terrorisme’ – has its origins. ‘Terror is nothing but prompt, severe, inflexible justice; it is therefore an emanation of virtue,’ argued Robespierre, in what now sounds like a sick press release from ISIS. Over in the Vendée, those who remained loyal to their centuries-old faith were massacred in what historian Mark Levene has called ‘an archetype of modern genocide.’ The systematic de-Christianisation of France was not the natural and inevitable collapse of sclerotic religion and the natural and inevitable rise of Enlightenment rationality. It was murderous, state-sponsored suppression.” A great example of how secularism is just as imposing as theocracy in enforcing its moral prescriptions on the public based on specific metaphysical beliefs comes from Belgium.
2017'de Belçika'nın Valon bölgesi, sersemletilmemiş hayvanların kesimini yasaklayarak koşer ve helal etin satışını yasaklamak için oy kullandı. Bugün itibarıyla yedi Avrupa ülkesi koşer ve helal kesimi yasakladı: Norveç, İsveç, Danimarka, Slovenya, Avusturya, İzlanda ve Belçika.1
In 2017, Belgium’s Wallooon region voted to ban kosher and halal meat by outlawing the slaughter of unstunned animals. As of today, seven European countries have banned kosher and halal slaughter: Norway, Sweden, Denmark, Slovenia, Austria, Iceland, and Belgium.1
Yasağın gerekçesi, sersemletilmeden kesilen hayvanların acı çektiği ve bunun insanlık dışı olduğudur; bu nedenle sersemletmeden kesim yasaklanmaktadır. Peki bütün bunları nereden biliyoruz? Hiçbir hayvan iç durumunu bize anlatamaz. Hiçbir hayvan "Hey! Bu gerçekten acıtıyor, lütfen dur!" diyemez. Kesim sürecinde bir hayvanın neler yaşayabileceği hakkında yalnızca varsayımlarda bulunabiliriz. Kafatasına saplanan bir cıvatanın ya da elektrik şokunun, boğazın kesilmesinden daha az acı verdiğini göstermek hiç de açık değildir. Aksine, birincisi çok daha ıstırap verici görünüyor. Ama bunu anlamanın bir yolu yoktur.
The justification for the ban is that animals that are not stunned suffer and that that is inhumane, therefore slaughter without stunning is banned. But how do we know any of that? No animal can testify to its internal state. No animal can tell us, “Hey! This really hurts, please stop!” We can only make assumptions about what an animal may experience in the slaughter process. It is far from clear how a bolt blast to the skull or electric shock is less painful than a slit throat. If anything, the former seem much more agonizing. But there is no way to tell.
Yine de bu ülkelerdeki yasa koyucular, kendi ahlaki açıdan doğru bulduklarına dayanarak karar verdiler ve başkalarını bu inançlara uymaya zorladılar. Bundan kaçınılması mümkün değildir. Bu, ister laik ister teokratik bir devlette olsun, yasanın doğasıdır. Fakat İslami devletler, ahlaki görüşlerini ve inançlarını, yani İslam'ı, yasaya yön vermesine izin verdiklerinde, "din özgürlüğü"nü gözetmemekle suçlanmaktadır. "Yasaların İslam'a ve Şeriat'a dayandırılması barbarca bir teokrasidir!" diye bağırıyorlar. "Ama bizim yasalarımızın kendi liberal materyalist inançlarımıza dayanması adil ve tarafsızdır." Bu ikiyüzlülük açıktır.
Nonetheless, the legislators in these countries made a decision based on what they believe to be morally correct and then forced others to abide by those beliefs. This is not something avoidable. This is the nature of law, whether in a secular or a theocratic state. But Islamic states are singled out for not upholding “religious freedom” when they allow their moral positions and beliefs, viz., Islam, to inform the law. “For legislation to be based on Islam and the Sharia is barbaric theocracy!” they shout. “But for our legislation to be based on our liberal materialist beliefs, that’s fair and neutral.” The hypocrisy is clear.
Bu nedenle, bu helal yasağına karşı "ırkçı", "önyargılı", "Müslüman karşıtı", "İslamofobik" vb. diyerek itiraz etmenin etkisiz olduğu söylenebilir; bu önyargıların yasakta rol oynamış olması muhtemel olsa da. Etkisizdir, çünkü laik yasama organları, kendilerini zararı, acıyı vb. azaltmak ilkesine dayanarak yasa çıkarmakla savunacaklardır.
So, it is ineffective to argue against this halal ban by saying it is “racist,” “bigoted,” “anti-Muslim,” “islamophobic,” etc., though these biases probably did factor into the bans. It is ineffective because the secular legislators will simply defend themselves by claiming to be legislating on the basis of reducing harm, pain, etc.
Daha etkili bir argüman hattı şu olurdu:
A more effective line of argument would be this:
Bir düzeyde, Belçikalıların en derin doğru ve yanlış inançlarına göre yasa çıkarmalarını kusurlu bulamayız. Ancak bu inançların kendisini eleştirebiliriz. Şöyle diyebiliriz: "Bu konuda yanılıyorsunuz, biz haklıyız." Şöyle de diyebiliriz: "Bu konudaki inançlarımız inekleri, koyunları, tavukları ve sizi de bizi de yaratan Yaratıcı'dan gelir; sizin inançlarınız ise boş bir hevesten başka bir şeye dayanmaz." Bu, gelişebilecek ve özü olan anlamlı bir tartışma olurdu. Ne yazık ki günümüzde insanların gündeminde özlü bir tartışma yok. Bugün birçok insanın ahlaki düşüncesini harekete geçiren tek kıvılcım, anlayabildikleri tek ahlaki argüman şudur: "Bu bir bağnazlık!" Bu arada laikliğin aldatmacası fark edilmeden ilerlemeye devam ediyor.
On one level, we cannot fault Belgians for legislating according to their deepest beliefs about right and wrong. We can, however, criticize the beliefs themselves. We can say, “You are wrong on this, and we are right.” We can say, “Our beliefs on the matter come from the Creator of the cows, sheep, chickens, and you and me, whereas your beliefs are based on nothing but hot air.” That would be a meaningful dialectic that could develop and be substantive. Sadly, substantive dialect is not on people’s radars nowadays. Nowadays, the only spark that starts the engines of many people’s moral reasoning, the only moral argument that they can wrap their heads around, is: “That’s bigotry!” Meanwhile, the deception of secularism proceeds undetected.