11.2 Batı Dünyasının Cinsel Sefaleti - Modernist Tehdidi İslam'a Karşı | Quran Course

11.2 Batı Dünyasının Cinsel Sefaleti - Modernist Tehdidi İslam'a Karşı | Quran Course

0% read · 3 min left

Modernist Tehdidi İslam'a Karşı Bookmark

This chapter was translated automatically from English and may contain mistakes. Read the original

Show original

11.2 Batı Dünyasının Cinsel Sefaleti

11.2 The Sexual Misery Of The Western World

by Daniel Haqiqatjou3 min readViewed 98 times

Woodstock'tan sonra kampüs cinsel saldırı anketleri geldi. Sütyen yakma eyleminden sonra ise tanışma randevusunda tecavüz (date rape) geldi. 1960'ların cinsel devrimi başta heyecan uyandırdı, ancak o tutkular o zamandan beri sönmüş durumda. Bu hareketler artık kusurlu, hatta çirkin görünüyor: Bir yandan, anlam, amaç ve tatmin konusunda, özellikle de cinselliğe ilişkin tatminde yetersiz kaldılar. Devrim, ilerleme anlamına gelmez.

After Woodstock came campus surveys on sexual assault. After bra-burning came date rape. The Sexual revolution of the 1960s aroused enthusiasm at first, but passions have since waned. Those movements have come to look imperfect, even ugly: For one thing, they have failed to touch meaning, purpose, or fulfillment, especially the fulfillment relating to sex. Revolution doesn’t mean progress.

Batıdaki son bir araştırmanın, Batılı üniversite öğrencisi kadınların 4'te 1'inin Batılı erkekler tarafından cinsel saldırıya uğradığını ortaya koyması, Batılı kadınların hayatlarının bir noktasında aile içi şiddete maruz kalma oranının da 4'te 1 olmasıyla ürkütücü bir paralellik gösteriyor. Bu acı istatistikler, Batı'da ve daha genel olarak liberal laik dünyada yaşanan büyük sıkıntılardan birinin, kadınlar ve kız çocuklarıyla kurulan hastalıklı ilişki olduğunun farkına varılmasına yol açtı. Kadınlar beş yaşında güzellik yarışmalarında sergilenmiyorsa ya da seks yanlısı feministler tarafından "içindeki seks tanrıçasını" kucaklamadıkları için azarlanmıyorsa, Batılı kadınların önünde en iyi ihtimalle kronik klinik depresyon ve yalnızlıkla geçen bir hayat, hatta açık aile içi istismar ve cinsel şiddet bekliyor. Bu ikincisine çare olmak için hem Batı üniversiteleri hem de iş yerleri, erkek öğrencilerin ve erkek çalışanların olağanüstü bir eğilimle randevu tecavüzüne ve kadın meslektaşlarına cinsel taciz uygulamalarına karşı, kapsamlı davranış kılavuzları hazırlamaya başladı.

Seks, ticarileştirilmiş karmaşık bir meta olarak; New York, Londra, Paris veya Amsterdam gibi yerlerde, liberalizmin aşırı cinselleştirilmiş kültürü, sosyal medyanın röntgenci baskıları ve reklamlarla doymuş Batı'da kadınların (ya da vücut parçalarının) pornografik imgeleri aracılığıyla ticarileştirilmektedir. Bunlar bir araya gelerek aşırı maruz kalma ve duyarsızlaşma ortamı yaratmaktadır; bu ortamda insanlar, tıpkı daha güçlü bir uyarılma arayan uyuşturucu bağımlıları gibi, aynı heyecanı elde edebilmek için giderek daha aşırı cinsel eylemlere ve fetişlere yönelmek zorunda kalmaktadır. Şaşırtıcı değil ki bu tırmanış, hayvanseverlikten çocuk istismarına uzanan bir sapkınlık ve cinsel anormallik salgınına yol açmıştır; her sapkınlığın kendi grubu, kendi toplumsal hareketi ve kabulü ile kutlanmasını savunan özel Sosyal Adalet Savaşçıları vardır.

Sex is a complex commodity, commercialized — in places like New York, London, Paris, or Amsterdam — by way of liberalism’s hypersexualized culture, the voyeuristic pressures of social media, and the pornographic images of women (or their body parts) in the advertising-saturated West. These together create a potent environment of overexposure and desensitization, where people, like drug addicts looking for a stronger high, must increasingly resort to more extreme sexual acts and fetishes in order to generate the same arousal. Not surprisingly, this escalation has led to an epidemic of perversion and sexual abnormalities ranging from zoo- to pedo-philia, each deviance with its own group and its own social movement and dedicated Social Justice Warriors advocating for acceptance and celebration.

Bugün birçok Batı ülkesinde cinsellik büyük bir çelişkidir: İnsanlar sanki her şey yalnızca cinselliktenmiş gibi davranıyor, oysa bunun hiçbir anlamı yokmuş gibi. Tinder'ın körüklediği bir sarhoşlukla rastgele birliktelikler içinde aşırıya kaçılıyor ve bu boşluğun kendisi zihni yüklü bir ağırlık gibi bastırıyor. Batılı kadınlar, sık sık bir lise futbolcusunun ve saygın bir Kongre üyesinin istenmeden gönderdiği cinsel içerikli mesajlarla karşılaşırken, bir yandan da Instagram ve Snapchat'te "değerlerini" sergilemeye teşvik ediliyor; sosyal medya akışı ise aynı anda hem narsist hem de çaresiz bir onay arayışının çığlıklarıyla dolu.

Today sex is a great paradox in many countries of the Western world: One acts as though it’s all that exists, and yet it means absolutely nothing. Overindulged in a Tinder-induced stupor of casual copulation, it weighs on the mind by its very vacuousness. Although Western females are regularly accosted by the unsolicited genitalia of sexting grade school football players as well as respected Congressmen, they are encouraged to bare their own “assets” on Instagram and Snapchat, in a social media stream of simultaneously narcissistic and desperate cries for validation.

Kadınlar, gündelik söylemde sık sık ele alınan bir konudur; çünkü onların temsil ettiği meseleler — Batı üstünlüğü, ilerleme ve dışlayıcılık mitleri açısından — çok büyük önem taşır. Bazı ülkelerde kadınların kamusal alana katılmasına yalnızca doğurganlıklarından vazgeçmeleri koşuluyla izin verilmektedir: Kadınların anne olarak ve "sadece ev hanımı" olarak yaşamasıyla yetinmek, feministlerin ve ilerlemeci kesimlerin umutsuzca inkâr etmek zorunda olduğu paradoksu ortaya çıkarırdı: Belki de Batılı kadınlar her şeye sahip olamaz. Anneler bir istikrarsızlık kaynağı olarak görülür — uzun doğum izinlerinin kâr kaybına yol açtığını söyleyenler de vardır — ve ancak bir kurumsal ilişki içinde tanımlandıklarında saygı görürler; örneğin "X'in Kıdemli Başkan Yardımcısı" ya da "Y'nin yükselen yöneticisi" olarak.

Women are a recurrent theme in daily discourse, because the stakes they personify — for myths of Western superiority, progress, and exclusivism — are great. In some countries, they are allowed access to the public sphere only if they renounce their wombs: To be satisfied with women living as mothers and “mere homemakers” would be to uncover the paradox that feminists and progressives desperately need to deny: Maybe Western women can’t have it all. Mothers are seen as a source of destabilization — extended maternity leaves trigger profit loss, some say — and are respected only when defined by a corporate relationship, as the Senior VP of X or Up-and-Coming Manager of Y.

Bu çelişkiler dayanılmaz gerilimler yaratıyor. Kadınlık bir çıkış yolu, bir sonuç bulamıyor; aile kurmak artık destek, sevgi ve tatmin için bir araç değil, mümkün olduğunca ertelenmesi gereken bir yük haline geliyor. Ortaya çıkan cinsel ve psikolojik sefalet, saçmalığa ve histeriye varabiliyor. Burada da insan aile sevgisini yaşamayı umuyor, ama bu sevgiye giden mekanizmalar — evlilik, çocuk yetiştirme, ailenin istikrarı — engelleniyor: Batı'da doğan çocukların yarısı bekâr annelerden doğuyor. Tek ebeveynli evler ile suç oranları arasında doğrudan ve inkâr edilemez bir ilişki bulunduğu düşünüldüğünde bu durum endişe vericidir; bazı Batı ülkelerinin dünyada en yüksek cinayet ve şiddet suçu oranlarına sahip olmasını bu kısmen açıklayabilir. Evli olan az sayıdaki Batılı için ise aldatma hayaleti büyük ölçüde üzerinde durmaktadır; öyle ki zina bile ticarileştirilmiş durumda. AshleyMadison gibi aldatma web siteleri on milyonlarca kayıtlı kullanıcıya hizmet veriyor.

These contradictions create unbearable tensions. Womanhood has no outlet, no outcome; starting a family is no longer a means for support, love, and fulfillment, but a burden to be put off for as long as possible. The sexual and psychological misery that results can descend into absurdity and hysteria. Here, too, one hopes to experience familial love, but the mechanisms for that love — marriage, child-rearing, familial stability — are prevented: Half of all children born in the West are born to single mothers, which is disturbing given that there is a direct, undeniable correlation between single-family homes and crime rates — though this might partially explain why some Western countries have the highest rates of homicide and violent crime in the world. And for the few Westerners that are married, the spectre of infidelity looms large, as even adultery has been commercialized, where cheating websites like AshleyMadison cater to tens of millions of registered users.

Bazı Batılı ülkelerde kadınlara yönelik bu savaş, adeta bir tiyatro komedisi havası taşıyor. Batılı kadınlar her yıl kozmetik ve parfüme 20 milyar doların üzerinde, kozmetik cerrahiye ise bir 12 milyar dolar harcıyor (oysa dünyanın yoksullarını besleyip giydirmek ve temel sağlık hizmetini sağlamak için yalnızca 22 milyar dolara ihtiyaç var). Bütün bu harcamalar, Batılı kadının seksi görünme ihtiyacından kâr eden şirket devlerinin koyduğu yapay moda ve güzellik standartlarına uymak içindir. Elbette bu ihtiyaç, kadınların bedenlerinin her ayrıntısına takıntılı olmaları için bilinçli olarak toplumsallaştırılmalarından doğuyor; bu yüzden 11 yaşındaki kadar küçük yaşta olanlar dahil milyonlarca kız, yeme bozuklukları ve diğer beden dismorfik rahatsızlıklarından muzdarip oluyor.

In some Western lands, the war on women has the air of a theatrical farce. Western women spend over $20 billion annually on cosmetics and perfumes and another $12 billion on cosmetic surgery (while only $22 billion is needed to feed, clothe, and provide basic health care for the entire world’s poor) — all this expenditure to abide by artificial standards of fashion and beauty dictated by the corporate conglomerates profiting from the Western woman’s need to be sexy. Of course, that very need only arises due to women being deliberately socialized to obsess over every detail of their bodies such that millions of females, some as young as 11 years-old, suffer from eating disorders and other forms of Body Dysmorphic maladies.

Ne yazık ki kendilerini dikkat çekmek için adeta aç bırakan bu Batılı kadınlara karşılık, kendi "Erkeklik Krizi" içinde bulunan Batılı erkekler pek de ilgi göstermiyor; çünkü internet pornografisinin bitmek bilmeyen akışıyla tamamen duyarsızlaştırılmış durumdalar. DEHB'li bu beyefendiler mastürbasyon yapmadıklarında ise video oyunlarıyla meşgul oluyor ya da kendilerini öldürüyorlar: Trajik bir biçimde, bazı Batılı ülkelerde intihar, 20-49 yaş arasındaki erkekler için tek başına en büyük ölüm nedenidir.

Unfortunately for these Western women, who are literally starving themselves for attention, Western men, in the thick of their own Crisis of Masculinity, don’t seem to be too interested, as they’ve been thoroughly desensitized by endless amounts of internet porn. And when the ADHD-addled gentlemen are not masturbating, they’re too busy playing video games and killing themselves: Tragically, suicide is the single biggest cause of death in men aged 20-49 in some Western countries.

Bunun bir sonucu olarak insanlar başka bir dünyanın süslerini hayal eder: ya popüler kültürün ve Disney filmlerinin sunduğu, "ruh eşleri" arasındaki romantik ve tek eşli aşk, mutlu son dünyası ya da cinsel açıdan sorumsuz, zaman zaman şiddet içeren "hook up" dünyası, sonuçsuz ve bağlılıksız seks; gerçeklikten çok bir pornografik film setine daha yakışan bir dünya.

One result is that people fantasize about the trappings of another world: either the world peddled by popular culture and Disney films about romance and monogamous love between “soul mates,” happily ever after, or the sexually promiscuous, at times violent world of “hook ups,” no consequence, no commitment sex, more at home on the set of a pornographic film than in the realm of reality.

Bu tercihin en iyi örneği Batı medyasının sunduklarıdır. Miley Cyrus ve "kötüye giden" diğer eski Mouseketeer'lar televizyonda her yerde boy gösteriyor; aynı şekilde genç kızların ve "tween"lerin cinselleştirilmesi de moda. Bu kızlar, pornoyıldızları gibi giyinip davranarak kendilerini güçlendirmeye ve "cinselliklerine sahip çıkmaya" teşvik ediliyor; ergenlik çağına çok önce, ulaşılamaz bedenlerin ve imkânsız cinselliğin vaadini pazarlayarak. Giyim de uçlara itiliyor: Batılı kadınlar, giysi dolaplarının özgür ve bağımsız bir tercihin sonucu olduğuna saflıkla inanıyor; ancak bu inanca rağmen hepsi aşağı yukarı birbirinin aynı giyiniyor.

It’s a choice perfectly illustrated by the offerings of the Western media. Miley Cyrus and other former Mousketeers “gone bad” are all the rage on television as is the sexualization of young girls and “tweens,” pushed to empower themselves and “own their sexuality” by dressing and acting like pornstars, peddling the promise of their unattainable bodies and impossible sex well before puberty. Clothing is also given to extremes: Western women naively believe their wardrobes to be a function of free and independent choice, yet, despite that belief, they all dress more or less identically.

Batı dünyasında seks terapistleri sayılamayacak kadar çok ve tutarlı ya da saçma olsun, verdikleri öğütler büyük bir iştahla tüketiliyor. Bu kendini öne süren gurular, bedenle, cinsellikle ve aşkla ilgili konuşmada fiilen tekel konumunda. İnternet, gündüz kuşağı televizyon programları ve magazin dergileri her yerde olduğundan, bu "tavsiyelerin" bazıları canavarca biçimlere bürünüp bir tür müstehcen psikolojiye dönüşmüş durumda. Tipik bir Batı marketindeki kadın dergilerinin kapaklarına bakmak yeter: "Sevgilinize bir eskort seçmesinde yardımcı olun" ve daha nice başlık.

Sex therapists are legion in the Western world, and their advice, no matter how contradictory or ludicrous, is voraciously consumed. These self-anointed gurus have a de facto monopoly on talk about the body, sex, and love. With the internet, daytime TV, and gossip magazines galore, some of their “tips” have taken monstrous forms, devolving into a kind of porno Psychology. A simple perusal of the women’s magazine covers at the typical Western grocery store: “Help your lover shop for an escort,” and more.

Özellikle okullarda.

Especially in schools.

Orgazmlar, ergenlik çağına ulaşılır ulaşılmaz ve sıcak bir beden hazır olduğunda gerekli görülmektedir. Keyfi bir yaşın ötesinde bakire kalmak, dışlanmış olmak anlamına gelir. Bu baskılar, medyadaki ve çevredeki cinselleştirilmiş görsellerin ve içeriklerin yağmuruyla birleştiğinde tehlikeli bir karışım ortaya çıkar. İlkokul çağındaki erkek çocuklarının sınıf arkadaşı kız çocuklarına toplu tecavüz etmesi, birçok Batı şehrinde giderek artan bir olgu hâline gelmektedir. Ancak genç kızların yalnızca erkek sınıf arkadaşlarından endişe etmesi gerekmez. Batı'da yakalanıp mahkûm edilen şiddet içeren cinsel suçlular, "iyileşmiş" sayılıp topluma geri salınmadan önce şaşırtıcı derecede kısa hapis cezaları çekmektedir. Batı'nın bazı bölgelerinde, çocuklara karşı cinsel suç işleyenler, aynı suçları yetişkinlere karşı işleyenlerden ortalama olarak daha az süre cezaevinde kalmaktadır.

Orgasms are required as soon as puberty is within reach and a warm body is available. To be a virgin past an arbitrary age is to be an outcast. These pressures combined with the barrage of sexualized images and content in media and environment make for a dangerous mix. Incidences of prepubescent elementary school boys gang raping their female classmates are a growing phenomena in many Western cities. But young girls don’t just have their male classmates to worry about. Violent sex offenders in the West, at least the ones who are caught and convicted, serve shockingly short prison sentences before being considered “rehabilitated” and let back into society. In some parts of the West, offenders who commit sex crimes against children on average serve less time in prison than offenders who commit the same crimes against adults.

Ve bu yalnızca çocukları istismar eden sapkınlarla sınırlı değil. Çocuk pornografisi ve çocuk cinsel kölelerinin üreticileri, dağıtıcıları ve tüketicileri arasında ünlü film yapımcıları, tanınmış sandviç reklam yüzleri ve milyarder hedge fon bankerleri de var. Harvard Hukuk Fakültesi'nin tanınmış profesörlerinden Alan Dershowitz bile iddiaya göre hafta sonları çocuk istismarı ve cinsel insan ticareti suçları işliyor. Görünüşe göre masum, bakire çocukların cazibesi Batı'nın zenginleri ve ünlüleri için fazla dayanılmaz. Bu dünyevi zevkler, cinsel sefalet diyarlarında iyi iş yapanlar için söylenmeyen ödüllerdir. Bu tür beklentileri hayal eden pedofil iş dünyası baronları, korkunç ve gerçeküstü bir mantığa teslim olur: Oraza ulaşmanın yolu sevgiden değil, yırtıcı bir tahakkümden geçer.

And it is not only about degenerates molesting children. Producers, distributors, and consumers of child pornography and child sex slavery include famous filmmakers, celebrated sandwich spokesmen, and billionaire hedge fund bankers. Even prominent Harvard Law School professors like Alan Dershowitz are committing acts of pedophilia and sex trafficking on the weekends, allegedly. Apparently the lure of innocent, virginal children is too much for the West’s rich and famous. These otherworldly delights are the unspoken rewards for those who do well in the lands of sexual misery. Dreaming about such prospects, pedophilic business moguls surrender to a terrifying, surrealistic logic: The path to orgasm is through predatory domination, not love.

Batı, uzun zamandır egzotizmde teselli bulmuştur; çünkü egzotizm farklılıkları mazur gösterir. Uydu televizyonları ve World Wide Web, kültürel çeşitliliklerin olağanlaştırılmasına ve her türlü istismarın göz ardı edilmesine yol açmaktadır. Beyonce, Playboy ve "twerking", bazı Doğulu insanların Batılı kadınların içinde bulunduğu durumu düşünmekten kurtulmasını sağlamıştır. Hindistan ve Zimbabve dışındaki, dünyada tecavüz oranının en yüksek olduğu ilk on ülkenin geri kalanı Batılıdır. Tüm bu yürek parçalayıcı sefalete rağmen, Batılı emperyalistler kendilerine, kendi özgün "cinsel özgürlük" anlayışlarını dünyanın geri kalanına ihraç etmeyi görev edinmişlerdir; askeri işgal ve medeniyet götürmeye hazır, bitmek bilmeyen bir STK akını yoluyla "gelişmekte olan" ülkelerdeki kadınları kurtarıp koruyarak, cinsel konularda Batı'nın üstün değerlerinden habersiz toplumlara bu değerleri öğretmeye çalışmaktadırlar.

The West has long found comfort in exoticism, which exonerates differences. Satellite TV and the World Wide Web has a way of normalizing cultural variations and of excusing any abuses: Beyonce, Playboy, and “twerking” exempted some Easterners from considering the plight of Western women: Other than India and Zimbabwe, the rest of the top 10 countries with the highest incidence of rape in the world are Western. Despite all this soul-rending misery, Western imperialists have taken it upon themselves to export their unique brand of “sexual liberation” to the rest of the world, saving and rescuing women in “developing” nations by way of military occupation and an unending stream of NGOs ready to civilize societies who know nothing of the superior sexual values of the morally “superior” West.

Uzun süredir uzak diyarların yabancı gösterileri gibi görünen şey, bugün dünyanın dört bir yanında cereyan eden bir kültürler çatışmasına dönüşmüş durumda. Mesafe ve yalıtılmışlık hissiyle etkisizleştirilen farklılıklar, şimdi yakın bir tehdit hâline gelmiştir. Dünyanın dört bir yanındaki insanlar — yani uzun zamandır Batılı emperyalist yağmanın ve tecavüzün mağduru olan halklar — endişe ve korkuyla şunu fark ediyor: Batı dünyasındaki cinsellik hastalıklıdır ve onun zührevi hastalığı uzun zamandır dünyanın geri kalanını enfekte etmiştir.

What long seemed like the foreign spectacles of faraway places now feels like a clash of cultures playing out around the globe. Differences once defused by distance and a sense of isolation have become an imminent threat. People around the globe — i.e., the long time subjects of Western imperialistic pillaging and rape — are discovering, with anxiety and fear, that sex in the Western world is sick, and that its venereal disease has long infected the rest of the world.