Hayal edin ki sağır ve kör bir insan var ve çevresini öğrenmek için yalnızca dokunma duyusu elinde. Ama durum bundan da kötü. Bu kişi çevresini yalnızca bir iğne kullanarak hissedebiliyor. İğneyi tutuyor ve ucunu çevresindeki nesnelerin yüzeylerinde gezdiriyor. Bu iğnenin ucu dünyaya açılan tek penceresi. O minicik iğne ucu, tüm evren hakkında edindiği tek bilgi kaynağı.

Imagine a deaf, blind person who only has his sense of touch available to learn about his surroundings. But it gets worse than that. This person can only feel his surroundings by using a needle. He holds the needle and rubs its tip over the surfaces of objects around him. The tip of that needle is his only window into the world. That tiny needle tip is his only source of information about the entire universe.

Şimdi düşünün, bu adamın bize gerçeğin doğası hakkında anlatmaya kalkıştığını gördüğümüzde ne kadar şaşırdığımızı. Düşünün, bize "bütün bunların anlamı"nı açıkladığında ne kadar şaşkınlığa uğradığımızı. Düşünün, yalnızca iğnesiyle hissedebildiği şeylerin dünyada var olan tek şeyler olduğunu ısrarla söylediğinde ne kadar eğlendiğimizi.