Medya içeriklerinin çoğu, en yüksek tüketimi sağlayacak olana göre belirlenir. İçerik üreticileri insanların en çok neyi tüketme olasılığı olduğunu saptar ve içeriklerini bu temelde üretir. Bu, bilginin, sanatın ve yaratıcılığın tersine çevrilmesidir; bu yüzden buna "konuşma", "yazı", "söylem", "estetik", "sanatsal ifade" vb. değil, "içerik" denmektedir. Hakikat, güzellik ve anlam arayışıyla yönlendirilmek yerine, içerik yalnızca boş bir para peşinden koşmadan ibarettir. Batılı filozoflar (örneğin Marksistler) yirminci yüzyılın başlarında sanatların metalaşmasını fark etmişti, ancak bugünkü medyanın ulaştığı dibi tahmin bile edemezlerdi. Bugünkü medya içeriğini asıl yıkıcı kılan şey, çoğu zaman kendini derin, anlamlı, duygusal ve içten olarak sunmasıdır. Oysa gerçek şu ki, bu içeriklerin büyük bölümü, tüketicide bu duyguları yapay biçimde uyandırmak üzere özenle tasarlanmıştır; çünkü bu tepki daha fazla tüketim, daha fazla para ve daha fazla kâr ile ilişkilidir. Aşk, hakikat, hatta adalet kılıfına bürünmüş soğuk, ruhsuz bir makine. Bu elbette bir ikiyüzlülüktür. Ve ikiyüzlülük ortamında yaşayan bizler için tehlike, bu tarzı farkında olmadan kendi ifademize de taşımamız, özü değil biçimi önceleyerek, haqq'ı değil bir tepki uyandırmayı hedeflememiz, Yaratıcı'nın rızasını değil yaratılmışların onayını aramamızdır. Bunun sonucunda kalplerimiz sahteye alıştıkça katılaşır, Gerçeklik yerine yapay bir dünyada, sahte bir önem yanılsamasında çırpınır dururuz.

Most media content is determined on the basis of what will have the highest consumption. Content producers determine what people are most likely to consume and then generate their content on that basis. This is an inversion of knowledge, art, and creativity, which is why it’s called “content” and not “speech,” “writing,” “discourse,” “aesthetics,” “artistic expression,” and so on. Rather than be driven by a pursuit for truth, beauty, and meaning, content is literally nothing but the hollow pursuit of the dollar. Western philosophers (e.g., Marxists) noted this commodification of the arts earlier in the 20th century, but even they could not imagine the depths to which present media have sunk. What is so subversive about media content today is that it often presents itself as profound, as meaningful, as sentimental, and heart-felt. The reality, though, is that much of that content is carefully engineered to artificially induce those emotions in the consumer because that reaction correlates with more consumption, more money, more profit. A cold, soulless machine that wraps itself in a chemise of love, truth, even justice. This, of course, is hypocrisy. And the danger for us living in an ethos of hypocrisy is that we will unknowingly take on that modality in our own expression, prioritizing form over substance, aiming to elicit a response instead of aiming for haqq, pursuing approval from creation instead of the Creator, our hearts, in turn, hardening as we become accustomed to the fake stuff instead of Reality, wallowing in an ersatz dunya of pseudo-significance.