De basis van de rechtspraak is vastgesteld in drie principes:

The basis of the Judiciary is set in three principles :

1) Dat de toepassing van het islamitische oordeel op elk en ieder geschil verplicht is.

1) That the application of the Islamic judgement on each and every issue is obligatory,.

2) Dat het verboden is om een sharia te volgen die anders is dan de Islam, en.

2) That it is forbidden to follow any Shari‘ah other than Islam, and.

3) Elke sharia anders dan de Islam is ongeloof (Kufr) en taghut (valsheid).

3)Any Shari'ah other than Islam is kufr (disbelief) and taghut (falsehood).

Binnen dit kader opereert het rechtssysteem van de Islamitische Staat, en op basis hiervan wordt de definitie van de rechtspraak (‘al-Qadha’) vastgesteld vanuit de sharia.

It is within the framework of these that the Judicial System of the Islamic State operates, and it is based around these that the definition of the judiciary (‘al-Qadha’) is established from the Shari‘ah.

Zo is de definitie en het doel van de rechtspraak: “het de legitieme rechters mogelijk maken om uitspraken te doen over de goddelijke regels met betrekking tot elke situatie, met de autoriteit om deze af te dwingen.”.

Thus, the definition and purpose of the judiciary is, “to allow the legitimate judges to provide the opinions about the divine rules on any situation, with the authority to enforce them.”.

Bewijzen voor de legitimiteit van de rechtspraak De basis van het rechtssysteem en de rechtmatigheid ervan zijn afgeleid van de Qur’an en de profetische traditie (Sunnah). Wat de Qur’an betreft, zegt Allah (SWT):

Evidences for the Legitimacy of the Judiciary The foundation of the judiciary system and its lawfulness are derived from the Qur’an and the Sunnah. As for the Qur’an, Allah (swt) says,.

“Maar nee, bij jouw Heer! Zij zullen niet werkelijk geloven totdat zij jou tot rechter maken in datgene waarover zij onderling geschillen hebben, en zij in hun innerlijk geen weerstand voelen tegen wat jij beslist, en zich volledig onderwerpen.” [TMQ 4:65]. “Zeker, Wij openbaren aan jou de Schrift met de waarheid, opdat jij tussen de mensen kunt oordelen naar datgene wat Allah aan jou heeft geopenbaard.” [TMQ 4:105].

“But no, by your Lord, they will not believe (in truth) until they make you judge of what is in dispute between them and find within themselves no dislike of that which you decide, and submit with full submission.” [TMQ 4:65]. “Lo! We reveal unto you the scripture with the truth, that you may judge between mankind by that which Allah has shown you.” [TMQ 4:105].

“Oordeel dan tussen hen naar datgene wat Allah heeft geopenbaard, en volg niet hun begeerten weg van de waarheid die tot u is gekomen.” [TMQ 5:51].

“So judge between them by whatever Allah has revealed, and follow not their desires away from the truth which has come to you.” [TMQ 5:51].

Deze verzen (Ayah) geven duidelijk aan dat het legitiem is om tussen de mensen te oordelen en dat het inderdaad verplicht (Fard) is om dit te doen, waarbij uitsluitend wordt verwezen naar het systeem van Allah (SWT).

These ayat clearly indicate that it is legitimate to judge between the people and indeed that it is fard (obligatory) to do so, referring only to the system of Allah (swt).

Wat de profetische traditie (Sunnah) betreft, de Boodschapper van Allah ﷺ was zelf verantwoordelijk voor het rechtssysteem en hij oordeelde tussen de mensen. Muslim rapporteerde op gezag van ‘A’isha (vrede zij met haar), de echtgenote van de Boodschapper van Allah ﷺ, dat zij zei: “Sa‘ad ibn Abi Waqqas en Abd ibn Zama‘a hadden een geschil over een jonge jongen. Sa‘ad zei: O Boodschapper van Allah, hij is de zoon van mijn broer Utbah ibn Abi Waqqas, aangezien hij expliciet heeft verklaard dat hij zijn zoon is. Kijk naar zijn gelijkenis. Abd ibn Zama‘a zei: Boodschapper van Allah, hij is mijn broer, aangezien hij is geboren op het bed van mijn vader uit zijn slavin. De Boodschapper van Allah ﷺ keek naar zijn gelijkenis en vond een duidelijke gelijkenis met Utbah, maar hij zei: Hij is van jou, o Abd ibn Zama‘a, want het kind wordt toegeschreven aan degene op wiens bed het is geboren, en steniging is voor de overspelige.”

As for the Sunnah, the Messenger of Allah (saw) was himself in charge of the Judicial System and he judged between people. Muslim reported on the authority of ‘A’isha (ra), wife of the Messenger of Allah (saw), that she said, “Sa‘ad ibn Abi Waqqas and Abd ibn Zama‘a disputed with each other over a young boy. Sa‘ad said: Oh Messenger of Allah, he is the son of my brother Utbah ibn Abi Waqqas as he made explicit that he was his son. Look at his resemblance. Abd ibn Zama‘a said: Messenger of Allah, he is my brother as he was born on the bed of my father from his slave-girl. Allah’s Messenger (saw) looked at his resemblance and found a clear resemblance with Utbah, but he said: He is yours O Abd ibn Zama‘a, for the child is to be attributed to one on whose bed it is born, and stoning is for the adulterer.”.

Dit is het bewijs dat Muhammad ﷺ rechtsprak tussen de mensen, en dat zijn oordeel de autoriteit bezat om te worden uitgevoerd.

This is proof that Muhammad (saw) judged between the people, and that his judgement carried authority to be implemented.

Andere bewijzen voor de rechtspraak in de profetische traditie (Sunnah).

Other Evidences of the Judiciary in Sunnah.

Abu Daud, Tirmidhi, Nissai en Ibn Majah hebben overgeleverd: Buraida zei: De Boodschapper van Allah ﷺ zei: “De rechters zijn drie, van hen zullen er twee in het Vuur terechtkomen en één zal in het Paradijs terechtkomen. Degene die de waarheid kent en daarnaar oordeelt – hij is in het Paradijs; degene die de waarheid kent maar er niet naar oordeelt – hij zal in het Vuur terechtkomen; de ander kent de waarheid niet en oordeelt tussen de mensen met onwetendheid – hij zal in het Vuur terechtkomen.”

Abu Daud, Tirmidhi, Nissai, and Ibn Majah reported : Buraida said, The Messenger of Allah (saw) said, “The judges are three, two of them will go to the Hellfire and one will go to the Paradise. One knows the truth and he judges with it - he is in the paradise, one knows the truth and doesn’t judge by it, he will go to the Hellfire. The other doesn’t know the truth and judges between the people with ignorance - he will go to the Hellfire.”.

Ahmad en Abu Daud rapporteerden: Ali (ra) zei dat de Boodschapper van Allah ﷺ zei: “O Ali, als twee mensen naar jou toe komen om je te vragen tussen hen te oordelen, oordeel dan niet in het voordeel van de eerste totdat je het woord van de tweede hebt gehoord, opdat je weet hoe je moet oordelen.”

Ahmad and Abu Daud reported : Ali (ra) said the Messenger of Allah said, “Oh Ali, if two people come to ask you to judge between them, do not judge to the first one until you hear the word of the second one in order that you may know how to judge.”.

Bukhari, Muslim en Ahmad hebben overgeleverd: Umm Salamah zei: “Twee mannen hadden een geschil over een erfenis en kwamen naar de Boodschapper van Allah ﷺ, zonder dat een van hen enig bewijs had. Hij ﷺ zei: ‘Breng jullie geschil naar mij toe; ik ben een man zoals jullie en de een van jullie kan weloverwogender spreken dan de ander, waardoor ik in zijn voordeel kan oordelen. En als ik voor hem iets oordeel dat niet aan hem toebehoort en ik het als een recht van zijn broer opeis, dan mag hij het niet aannemen, want wat ik hem ook geef, het zal een stuk vuur in zijn maag zijn en hij zal op de Dag des Oordeels met gebogen nek verschijnen.’ Beiden huilden, en één man zei: ‘Ik geef mijn deel aan mijn broer.’ De Profeet ﷺ zei: ‘Ga nu samen en verdeel de erfenis tussen jullie, zoek het recht bij jullie beiden, en laat ieder van jullie tegen de ander zeggen: “Moge Allah je vergeven”, en sta hem toe wat hij neemt, opdat jullie beiden beloond worden.’”

Bukhari, Muslim and Ahmad reported : Umm Salamah said, “Two men disputed about the inheritance and came to the Messenger of Allah (saw), neither having any proof. He (saw) said : Both of you bring your dispute to me and I am a man like you and one of you may have more eloquent speech, so I may judge in his favour. And if I judge for him something that does not belong to him and I take it as a right from his brother, he should not take it because whatever I give to him it will be a piece of Hellfire in his stomach and he will come bowing his neck on the Day of Judgement. Both of the men cried, and one man said, I give my share to my brother. The Prophet (saw) said go now together and divide the inheritance between you and seek the right from both of you and each one of you say to the other ‘May Allah forgive you’, and permit him what he takes in order for both of you to be rewarded.”.

Baihaqi, Darqutni en Tabarani hebben overgeleverd: De Boodschapper van Allah ﷺ zei: “Wie Allah beproeft door hem een rechter te laten worden, mag niet toestaan dat één partij in een geschil bij hem zit zonder de andere partij ook bij hem te laten zitten. En hij moet Allah vrezen door zijn zit, zijn blik naar beiden en zijn oordeel over hen. Hij moet er zorg voor dragen dat hij niet neerbuigend naar de een kijkt alsof de ander hoger staat, hij moet er zorg voor dragen dat hij niet tegen de een schreeuwt en niet tegen de ander, en hij moet waakzaam zijn jegens beiden.”

Baihaqi, Darqutni and Tabarani reported : The Messenger of Allah (saw) said, “Whoever Allah tests by letting him become a judge, should not let one party of a dispute sit near him without bringing the other party to sit near him. And he should fear Allah by his sitting, his looking to both of them and his judging to them. He should be careful not to look down to one as if the other was higher, he should be careful not to shout to one and not the other, and he should be careful of both of them.”.

Muslim, Abu Daud en Al-Nissai rapporteerden: Ibn Abbas zei: “De Boodschapper van Allah ﷺ oordeelde tussen de mensen door middel van een eed en getuigen.”

Muslim, Abu Daud and Al-Nissai reported : Ibn Abbas said, “The Messenger of Allah (saw) judged between the people by oath and witnesses.”.

Mawardi, in ‘The Etiquette of the Judge’, vol.1, p.123: “De Boodschapper van Allah ﷺ stelde rechters aan in de Islamitische Staat; een van hen was imam Ali, een was Mu‘adh ibn Jabal en een was Abu Musa al-Ash‘ari.”.

Mawardi, in ‘The Etiquette of the Judge’, vol.1, p.123 : “The Messenger of Allah (saw) appointed judges in the Islamic State; one of them was Imam Ali, one was Mu‘adh ibn Jabal and one was Abu Musa al-Ash‘ari.”.

Een moslim rapporteerde: Abu Hurayrah zei: “De Boodschapper van Allah ﷺ liep langs een hoop voedsel, en toen hij zijn hand erin stak, werden zijn vingers nat, waarna hij tegen de verkoper zei: Wat is dit? Hij zei: Het is nat geworden door de regen, o Boodschapper van Allah. Hij ﷺ zei: Waarom leg je het niet bovenop, zodat mensen het kunnen zien? Degene die ons bedriegt, behoort niet tot ons.” Al deze overleveringen (Hadith) geven duidelijk de authenticiteit van het oordelen aan en leggen vanuit verschillende invalshoeken enkele elementen van het rechtssysteem van de Islamitische Staat uit:

Muslim reported : Abu Hurayrah said, “The Messenger of Allah (saw) passed by a heap of food, as he put his hand inside it his fingers got wet, so he said to the vendor: What is this? He said : It was dampened by the rain O Messenger of Allah. He (saw) said : Why don’t you put it on the top so that people can see it? He who cheats us is not one of us.” All these ahadith clearly state the authenticity of judging and explain from different angles some of the elements of the Judicial System of the Islamic State:

De overleveringen (Hadith) geven aan dat mensen gemotiveerd worden om rechter te worden, vanwege de beloning van de rechter.

The ahadith indicate that people are motivated to become judges, due to the reward of the judge.

De overleveringen (Hadith) maken de mensen die rechter willen worden, indien zij daar niet toe in staat zijn, angstig.

The ahadith make terrified those people who want to become judges if they are not capable.

De overleveringen (Hadith) tonen ons de usul (bron) van het geschil en de usul van het oordelen, bijvoorbeeld vertelde de Boodschapper van Allah ﷺ ‘Ali niet te oordelen totdat hij de verklaring van beide partijen had gehoord. Ze tonen aan dat we een rechtbank moeten hebben waar beide partijen samen zitten en dat de rechter naar beide partijen moet luisteren. Hij zei: vrees Allah in de manier waarop je naar hen kijkt, tegen hen spreekt en de manier waarop je tussen hen oordeelt.

The ahadith show us the usul (source) of disputing and the usul of judging, e.g. the Messenger of Allah (saw) told ‘Ali not to judge until he heard the statement of both parties. They show that we must have a court where both parties sit together and that the judge must listen to both parties. He said fear Allah at the way you look at them, talk to them and the way you judge between them.

Zij tonen de basis van het aanstellen van een vertegenwoordiger. Vanwege de uitspraak: ‘Wees voorzichtig met degenen met welsprekende tongen’; is het dus toegestaan om iemand aan te stellen om namens jou te spreken.

They show the foundation of appointing a representative. Because of the saying, ‘Be careful of those with good tongues’; so it is permissible to appoint someone to speak on your behalf.

Zij bewijzen dat de Boodschapper van Allah ﷺ eden en getuigen aflegde, en dat dit bewijzen zijn die gebruikt kunnen worden bij het aantonen van zaken.

They prove that the Messenger of Allah (saw) took oaths and witnesses and that they are evidences which can be used in proving cases.

Zij vermelden soorten rechters (Qadi's), bijvoorbeeld de Qadi Muhtasib – die rechtvaardigheid en eerlijke handel op de markt vestigt.

They state types of judges, e.g. Qadi Muhtasib - who establishes justice and fair dealing in the market place.

Zij vermelden de authenticiteit van het benoemen van rechters, volgens al-Mawardi - imam ‘Ali en Mu‘adh ibn Jabal.

They state the authenticity of appointing judges, as per Mawardi - Imam ‘Ali and Mu‘adh ibn Jabal.