De rechtspraak in de Islam definieert de rol van drie soorten rechters (Qadi's), namelijk:

The judiciary in Islam defines the role of three types of qadi’s, which are :

1) Qadi ‘Aam: Hij is de rechter (Qadi) die de geschillen tussen de mensen beslecht. Hij behandelt zowel civiele als strafzaken.

1) Qadi ‘Aam : He is the qadi that settles the disputes between the people. He deals with both civil and criminal cases.

2) Qadi Muhtasib: Hij is verantwoordelijk voor het onderzoeken en oplossen van elke wetsovertreding die het publieke belang of eigendom in gevaar kan brengen.

2) Qadi Muhtasib : He is in charge of looking into and settling any breach of law that may endanger the public interest or property.

3) Qadi Madhaalim: Hij behandelt geschillen tussen de mensen en de Staat.

3) Qadi Madhaalim : He deals with disputes between the people and the State.

Wat betreft het bewijs over de rechtspraak die de geschillen beslecht die tussen mensen ontstaan, dit is afgeleid uit de handelingen van de Boodschapper van Allah ﷺ, en uit zijn aanstelling van Mu‘adh ibn Jabal over een gebied in Yemen.

As for the evidence about the judiciary that settles the disputes that occur between people, this is derived from the actions of the Messenger of Allah (saw), and in his appointment of Mu‘adh ibn Jabal over an area of Yemen.

De verplichte bevoegdheden van de Qadi ‘Aam.

The Mandatory powers of the Qadi ‘Aam.

Alle zaken moeten worden beoordeeld in rechtzittingen waarbij het bewijs aan de rechter (Qadi) wordt gepresenteerd. Aangezien de soevereiniteit toebehoort aan Allah (SWT), bestaat er geen concept van een jury. Het bewijs wordt gepresenteerd aan de rechter, die vervolgens oordeelt op basis van de Qur'an en de profetische traditie (Sunnah). Het is verboden om meer dan één rechter te hebben die de zaak voorzit en de macht heeft om een oordeel te vellen. Het is echter toegestaan voor andere rechters om bij hem aanwezig te zijn. Hun rol zou louter zijn om te adviseren of een mening te uiten, maar hun meningen zouden niet bindend zijn. Dit is omdat de Boodschapper van Allah ﷺ nooit twee rechters aanstelde om één zaak af te handelen, maar slechts één rechter voor één zaak, wat aangeeft dat het verboden is om twee of meer rechters te hebben om naar één zaak te kijken.

All the cases have to be judged in court sessions where the evidence is presented to the qadi. Since sovereignty belongs to Allah (swt), there is no concept of jury. The evidence is presented to the judge who then judges on the basis of Qur’an and Sunnah. It is forbidden to have more than one judge presiding over the case and having the power to render judgement. However it is permitted for other judges to be present with him. Their role would merely be to counsel or voice an opinion, but their opinions would not be binding. This is so because the Messenger of Allah (saw) never appointed two judges to deal with one matter, but only one judge for one matter, which indicates that it is forbidden to have two or more judges to look into one matter.

De rechter kan alleen uitspraak doen in een gerechtelijke rechtbank en elk bewijs of elke eed kan alleen in de gerechtelijke rechtbank worden overwogen. Dit is omdat het is overgeleverd op gezag van ‘Abdullah ibn al-Zubayr, die zei: “De Boodschapper van Allah ﷺ heeft bevolen dat de twee strijdende partijen voor de rechter moeten zitten.” Deze overlevering (Hadith) toont de vorm aan waarin de rechtspraak moet worden uitgevoerd: de twee strijdende partijen moeten samen voor een rechter zitten, en dit zou in een gerechtelijke rechtbank zijn.

De functie van deze rechter is gerelateerd aan het afdwingen van de sharia-regel door middel van dwang in zaken die het algemeen belang kunnen schaden. Dit type instituut staat ook bekend als de hisba, en het voert een specifieke taak uit binnen de Islamitische Staat, namelijk het controleren van handelaren en geschoolde arbeiders om te voorkomen dat zij bedriegen in hun handel, werk of in hun producten, en om te voorkomen dat zij onjuist gebruikmaken van gewichten en maten of enige andere handeling verrichten die de publieke rechten kan aantasten.

The function of this judge is related to conveying the Shari‘ah rule by way of compulsion in whatever may harm the common interest. This type of institution is also known as the hisba, and it carries out a specific task within the Islamic State, which is the controlling of the traders and skilled workers lest they cheat in their trade, work or in their products, lest they wrongly use the weights and measures or any other type of action that may affect the public rights.

Wat betreft het bewijs voor deze rechtspraak, dit wordt benadrukt in de overlevering (Hadith) van de hoop voedsel: Er is in Sahih Muslim overgeleverd op gezag van Abu Hurayrah het volgende: “De Boodschapper van Allah ﷺ liep langs een hoop voedsel, en toen hij zijn hand erin stak, werden zijn vingers nat, waarna hij tegen de verkoper zei: Wat is dit? Hij zei: Het is nat geworden door de regen, o Boodschapper van Allah. Hij ﷺ zei: Waarom leg je het niet bovenop, zodat mensen het kunnen zien? Degene die ons bedriegt, behoort niet tot ons.”

As for the evidence of this judiciary, this is highlighted in the hadith of the heap of food : It has been reported in Sahih Muslim on the authority of Abu Hurayrah the following: “The Messenger of Allah (saw) passed by a heap of food, as he put his hand inside it his fingers got wet, so he said to the vendor: What is this? He said : It was dampened by the rain O Messenger of Allah. He (saw) said : Why don’t you put it on the top so that people can see it? He who cheats us is not one of us.”.

Dit was een publiek recht waarnaar de Boodschapper van Allah ﷺ keek, en hij oordeelde dat het natte voedsel bovenaan getoond moest worden om bedrog te voorkomen. En dit geldt voor alle algemene rechten of belangen van deze aard. Het omvat niet het wetboek van strafrecht of het strafrecht, aangezien deze niet van dezelfde soort zijn, omdat het in de eerste plaats geschillen tussen mensen zijn.

So this was a public right on which the Messenger of Allah looked into, and judged that the wet food should be displayed at the top to prevent cheating. And this applies to all the common rights or interests that are of this nature. It does not include the penal code or the criminal law, for they are not of the same sort, as they are disputes between people in the first place.

De rechter van madhaalim is een rechter die is aangesteld om elke madhlama (onrechtmatige daad) weg te nemen die door de Staat tegen een persoon is gepleegd, of deze persoon nu een burger van de Staat is of een persoon die onder haar gezag leeft, en of deze madhlama nu is gepleegd door de kalief of door degenen die onder hem werken, of het nu heersers of ambtenaren zijn.

The judge of madhaalim is a judge appointed to lift every madhlama (unjust act) perpetrated by the State against any person, whether this person were a citizen of the State or a person living under its authority, and whether this madhlama were perpetrated by the Khaleefah or those working under him be they rulers or civil servants.

Dit is de definitie van de rechter van madhaalim, en de oorsprong van de rechtspraak van madhaalim is afgeleid van overleveringen die worden toegeschreven aan de Boodschapper van Allah ﷺ, toen hij de onrechtvaardige daden die door de heerser werden gepleegd tijdens het besturen van de onderdanen omschreef als een madhlama. Anas rapporteerde: “De prijzen stegen tijdens de tijd van de Boodschapper van Allah ﷺ, dus ze zeiden tegen hem: O Boodschapper van Allah, waarom voert u geen prijsregulering in? Hij zei: Voorwaar, Allah is de Ontvanger, de Verruimer van rijkdom, de Verstrekker en de Bepaler van prijzen, en ik hoop dat ik Allah (SWT) zal ontmoeten zonder dat iemand mij beschuldigt van het plegen van een madhlama tegen hem, hetzij in bloed of in geld.” Hij ﷺ oordeelde daarom dat prijsregulering een madhlama was, want als hij het had gedaan, d.w.z. prijsregulering had ingevoerd, zou hij zonder autoriteit hebben gehandeld.

This is the definition of the judge of madhaalim and the origin of the judiciary of madhaalim is derived from reports attributed to the Messenger of Allah (saw) when he described the unjust acts perpetrated by the ruler while ruling over the subjects as being a madhlama. Anas reported: “Prices soared during the time of the Messenger of Allah (saw) so they said to him: O Messenger of Allah why don’t you introduce pricing? He said: Verily Allah is the Recipient, the Extender of wealth , the Provider, and the Pricer, and I hope that I will meet Allah (swt) without having anyone accusing me of having perpetrated a madhlama against him be it in blood or in money.” He (saw) therefore judged the pricing as being a madhlama, for if he had done it, i.e. introduced pricing, he would have acted without authority.

De madhaalim (onrechtmatige daden) werden vermeld in de overlevering (Hadith) van de Boodschapper van Allah ﷺ, waarin hij zei: “Als ik geld van iemand heb genomen, hier is mijn geld, laat hem daarvan nemen, en als ik de rug van iemand heb geslagen, hier is mijn rug, laat hem vergelden.” Dit geeft aan dat klachten tegen de heerser, of de wali, of de ambtenaar moeten worden ingediend bij de rechter van madhaalim, en de rechter van madhaalim zou de regel van de sharia door middel van dwang overbrengen.