Er zijn verschillende manieren waarop het plegen van een misdaad in de rechtbank bewezen kan worden, maar deze zijn beperkt tot datgene wat definitieve schuld kan vaststellen. Bijvoorbeeld, indirect bewijs zoals vingerafdrukken op een moordwapen is op zichzelf niet voldoende om 100% zekerheid te geven over de schuld van de eigenaar van de vingerafdrukken. Daarom is dit soort bewijs alleen onaanvaardbaar in de islamitische rechtbank. Er zijn twee soorten getuigenissen die definitief bewijs kunnen leveren:

There are various ways in which the perpetration of a crime can be proved in court, but these are restricted only to that which can ascertain definite guilt. For example, circumstantial evidence like fingerprints on a murder weapon are not in themselves sufficient to give 100% certainty of the guilt of the owner of the fingerprints. Therefore, this kind of evidence alone is unacceptable in the Islamic court. There are two types of testimony which can confer definite proof :

1) Getuigenis van ooggetuigen (shahada): De getuigenis van iemand die een misdaad daadwerkelijk heeft zien plaatsvinden, is een geldig bewijs. Dit is echter alleen van toepassing in gevallen waarin de betrouwbaarheid van de getuige is bewezen. Er is een speciale rechtbank waarvan het doel is om het karakter, het geheugen, de intelligentie enzovoort van alle getuigen die worden voorgelegd, te verifiëren.

1) Eye-Witness Testimony (shahada) : The testimony of someone who has actually seen a crime occurring is a valid evidence. However, this is only applicable in the cases where the trustworthiness of the witness is proven. There is a special court whose purpose is to verify the character, memory, intelligence etc. of any witnesses who are brought forward.

Een voorbeeld hiervan is het geval van overspel (zina), waarbij de getuigenis van vier ooggetuigen vereist is om het misdrijf te bewijzen. Allah (SWT) zegt,

An example of this is in the case of adultery (zina) where the testimony of four eye witnesses are required to prove the crime. Allah (swt) says,.

“Wat betreft degenen onder jullie vrouwen die zich schuldig maken aan onzedelijkheid, roep vier van jullie als getuigen tegen hen.” [TMQ 4:15].

“As for those of your women who are guilty of lewdness, call to witness four of you against them.” [TMQ 4:15].

Als een van de getuigen er niet in slaagt om ondersteunende getuigenissen te brengen, of als iemand die de misdaad beschuldigt geen vier getuigen kan aanvoeren, dan zullen zij onderworpen worden aan de straf van qadhf (valse beschuldiging).

If any of the witnesses fails to bring corroborating testimony, or someone who accuses the crime cannot provide four witnesses, then they will be subject to punishment of qadhf (false accusation).

2) Bekentenis (iqrar): Er is overeenstemming over het feit dat de bekentenis van de dader voldoende is voor de vaststelling van schuld en dat, op basis van zijn of haar bekentenis, de passende straf kan worden opgelegd.

2) Confession (iqrar) : It is agreed that the criminal’s confession is sufficient for the establishment of guilt and that, on the basis of his or her confession, the appropriate punishment can be inflicted.

Abu Daud overleverde dat: “Een vrouw uit Ghamid kwam naar de Profeet ﷺ en zei: ‘Ik heb een strafbare seksuele handeling begaan.’ Hij antwoordde: ‘Ga terug.’ Zij keerde toen terug en kwam de volgende dag opnieuw naar hem en zei: ‘Misschien wilt u mij terugsturen zoals u Ma‘az ibn Malik heeft teruggestuurd. Ik zweer bij Allah dat ik zwanger ben.’ Hij zei tegen haar: ‘Ga terug.’ Zij keerde de volgende dag naar hem terug. Hij zei: ‘Ga terug totdat u het kind heeft gebaard.’ Zij vertrok. Toen zij het kind baarde, bracht zij het kind naar hem en zei: ‘Hier is hij! Ik heb hem gebaard.’ Hij zei: ‘Ga terug en geef hem borstvoeding totdat u hem heeft afgekapt.’ Toen zij hem had afgekapt, bracht zij de jongen naar hem met iets in zijn hand dat hij aan het eten was. De jongen werd toen aan een bepaalde man van de moslims gegeven en de Profeet ﷺ vaardigde een bevel uit met betrekking tot haar. Er werd een kuil voor haar gegraven, en hij gaf bevelen over haar en zij werd met stenen doodgeslagen. Khalid was een van degenen die stenen naar haar wierpen. Hij wierp een steen naar haar. Toen een druppel van haar bloed op zijn wang viel, beledigde hij haar. Muhammad ﷺ zei tegen hem: ‘Wees mild, Khalid. Bij Hem in wiens hand mijn ziel is, zij heeft zich tot een zodanige mate berouwvol getoond dat als iemand die onrechtmatig een teveel heeft genomen zich tot eenzelfde mate zou berouwvol tonen, hij vergeven zou worden.’ Daarna, na het uitvaardigen van het bevel over haar, bad hij over haar en zij werd begraven.”

Abu Daud narrated that : “A woman of Ghamid came to the Prophet (saw) and said, ‘I have committed a punishable sexual act.’ He replied, ‘Go back.’ She then returned and on the next day came to him again and said, ‘Perhaps you want to send me back as you did to Ma‘az ibn Malik. I swear by Allah that I am pregnant.’ He said to her, ‘Go back.’ She returned to him the next day. He said, ‘Go back until you give birth to the child.’ She left. When she gave birth to the child she brought the child to him, and said, ‘Here he is! I have given birth to it.’ He said, ‘Go back and suckle him until you wean him.’ When she had weaned him, she brought the boy to him with something in his hand which he was eating. The boy was then given to a certain man of the Muslims and the Prophet (saw) commanded regarding her. So a pit was dug for her, and he gave orders about her and she was stoned to death. Khalid was one of those who were throwing stones at her. He threw a stone at her. When a drop of her blood fell on his cheek, he abused her. Muhammad (saw) said to him, ‘Gently Khalid. By Him in Whose hand is my soul, she has repented to such an extent that if one who wrongfully takes an extra were to repent to a like extent, he would be forgiven.’ Then giving command regarding her, he prayed over her and she was buried.”.

Indien de bekentenis aflegt echter zijn of haar bekentenis zou intrekken, dan zou de straf onmiddellijk worden gestaakt, aangezien schuld niet langer definitief kon worden vastgesteld. Dit zou ook het geval zijn als de bekentenis bijvoorbeeld tijdens de straf zou wegrennen of zou beginnen te protesteren.

If, however the confessor were to withdraw his or her confession, then the punishment would be stopped immediately, as guilt could no longer be definitely substantiated. This would also be the case if, for example, during the punishment the confessor ran away or began to protest.