Niemand kan ontkennen dat er een grote toename is in de interesse voor de Islam. Zowel het Oosten als het Westen roepen om de islamitische wet te begrijpen en te zien hoe deze hen zal beïnvloeden. Er wordt over de Islam gesproken in de machtscorridors van Washington, Londen en Parijs, net zoals moslims leiding en kennis zoeken in de religie (Deen) en zich afvragen hoe de Islam hun dagelijkse problemen in Damascus, Istanbul of Lahore zal oplossen. Mensen wijzen naar het aantal moslimvrouwen op straat die de hijab dragen als een teken van herleving, of naar het aantal mannen dat erom roept om de verplichte vrijdaggebeden te verrichten als een ander teken van de islamitische wederopstanding. Hoewel deze verplichtingen door de moslims moeten worden nagekomen en de tekenen dat steeds grotere aantallen individueel de Islam praktiseren bemoedigend zijn, is dit niet het volledige beeld of het enige doel. De Islam moet niet alleen het persoonlijke leven van moslims domineren, maar ook de samenleving als geheel.

No one can deny that there is a great upsurgence in interest in Islam. East and West alike are clamouring to understand the Islamic law and to see how it will affect them. Islam is talked about in the corridors of power in Washington, London and Paris as much as Muslims are seeking guidance and knowledge in the deen and wondering how Islam will solve their day to day problems in Damascus, Istanbul or Lahore. People point to the number of Muslim women in the streets wearing hijab as a sign of revival, or the number of men clamouring to pray the obligatory Friday prayers as another sign of Islamic resurgence. Whilst these obligations must be fulfilled by the Muslims and the signs that ever increasing numbers are practising Islam individually is encouraging, it is not the full picture or sole objective. Islam must dominate not only the personal lives of Muslims but also the society as a whole.

Op deze manier zijn de groeiende onrust over de systemen van ongeloof (Kufr) die de moslimlanden domineren, en de uitbarsting van gevoelens en bewegingen voor islamitische kwesties zoals in Algerije, Egypte, Bosnië, Kasjmir en Palestina, tekenen dat de moslims uitsluitend op zoek zijn naar islamitische oplossingen. De niet-moslims proberen uiteraard dergelijke sentimenten en acties af te leiden naar zwakke nationalistische of seculiere oplossingen, die zullen leiden tot verder ellende en die in elk geval verboden (Haram) zijn.

In this way the growing uneasiness with the systems of kufr dominating Muslim lands, the outpouring of feeling and movement for Islamic issues such as in Algeria, Egypt, Bosnia, Kashmir and Palestine are signs that the Muslims are looking only for Islamic solutions. The non-Muslims of course are seeking to divert such sentiment and action towards weak nationalist or secular solutions which will lead to further misery and are haram (forbidden) in any event.

Misschien is het grootste individuele teken van een islamitische revival de toenemende aandacht die wordt besteed aan de islamitische beweging in de wereld, en in de moslimwereld in het bijzonder. De bedreiging voor de westerse ideologie komt van degenen die strijden om de islam radicaal te implementeren, die onvermoeibaar werken voor een volledige implementatie van het islamitische systeem, en niet van degenen die de kwijnende seculiere regimes ondersteunen door hun bewind te legitimeren door deel uit te maken van hun regering, of die proberen de sociale en economische tekortkomingen van de overheden op te lossen via sociale en liefdadige werken zonder zelfs het mandaat of de autoriteit van het volk te hebben. Er wordt toenemende aandacht besteed aan het verdelen van de moslimgemeenschap (Ummah) langs denkbeeldige fundamentele en gematigde lijnen, waarbij degenen die zich strikt houden aan de geboden en verboden van Allah (SWT) als fundamentalistisch of extremistisch worden bestempeld, en degenen die bereid zijn compromissen te sluiten met westerse systemen (wetten) en wegen, als gematigd worden beschouwd.

Perhaps the greatest single sign of Islamic revival is the increasing attention paid to the Islamic movement in the world and in the Muslim world in particular. The threat to the Western ideology is coming from those struggling to implement Islam radically, that work tirelessly for a full implementation of the Islamic system and not those propping up the ailing secular regimes who legitimise their rule by joining them in government, or work to solve the social and economic failings of the governments through social and charitable works without even the mandate or authority of the people. Increasing attention is being brought to bear to divide the Ummah along imaginary fundamentalist and moderate lines where those that adhere strictly to the commands and prohibitions of Allah (swt) are labelled fundamentalist or extremist and those prepared to compromise with western systems (laws) and ways are moderate.

Wat zeker is, is de belofte van Allah (SWT) aan allen die zich houden aan het woord van Allah en strijden in Zijn zaak:

What is sure is the promise of Allah (swt) to all that adhere to the word of Allah and struggle in His cause:

“Allah heeft beloofd aan hen onder jullie die geloven en goede daden verrichten, dat Hij hen zeker macht zal geven op aarde, zoals Hij dat aan hen die vóór hen waren heeft gegeven, dat Hij hun religie (Deen) zal vestigen die Hij voor hen heeft gekozen, en dat Hij (hun toestand) zal veranderen na de angst waarin zij leefden, naar een toestand van veiligheid en vrede: Zij zullen Mij (alleen) aanbidden en aan niemand anders dan Mij partners toekennen.” [TMQ 24:55]

“Allah has promised to those among you who believe and work righteous deeds, that of a certainty He will cause them to accede to power on earth, as He granted it to those before them, that He will establish in authority their deen which He has chosen for them, and that He will change (their state) after the fear in which they lived, to one of security and peace: They will worship Me (alone) and not ascribe powers to any beside Me.” [TMQ 24:55]