3. De Oriëntalistische Aanval

3. De Oriëntalistische Aanval - Inleiding tot het systeem van de Islam | Quran Course

Aanvankelijk probeerde het Westen de islam militair te verslaan door het lanceren van een grootschalige militaire campagne tegen het leger van het kalifaat, bekend als de Kruistochten, maar voor de middeleeuwse westerling werd al snel duidelijk dat elke hoop om de islam militair te verslaan vruchteloos was. De moslims vochten in de weg van Allah; zij vochten voor de islam en met hun begrip van de islam als ideologie konden zij simpelweg niet worden verslagen door de macht van het zwaard. Elke moslim wist dat een strijd met de ongelovigen (Kafir) slechts twee resultaten kon hebben: overwinning of martelaarschap en het paradijs. Angst voor de dood had daarom geen invloed op hen, en zij zouden bereidwillig hun leven geven voor de zaak van de islam. Toen dit duidelijk werd voor de legers van de ongelovigen (Kafir), die in vergelijking niet zo bereid waren zichzelf op te offeren voor een zaak die over het algemeen geen echte betekenis voor hen had, spanden zij een complot om de moslims te verslaan door een intellectuele campagne tegen hen te voeren, waarbij zij de kernconcepten van de islam aanvielen en valse ideeën in hun plaats plantten.

Initially, the West attempted to defeat Islam militarily, with the launching of a vast military campaign against the Muslim army of the Khilafah known as the Crusades, yet for the medieval Westerner it soon became clear that any hope of defeating Islam militarily was fruitless. The Muslims were fighting in the way of Allah; they were fighting for Islam and with their understanding of Islam as an ideology they simply could not be defeated by the power of the sword. Every Muslim knew that there could only be two results of a battle with the kuffar : victory or martyrdom and paradise. Fear of death therefore had no sway on them, and they would gladly give up their lives for the sake of Islam. As this became obvious to the armies of the kuffar, who in comparison were not so willing to sacrifice themselves for a cause which by and large had no real meaning for them, they conspired to defeat the Muslims through the waging of an intellectual campaign against them by attacking the key Islamic concepts and implanting false ideas in their place.

Dergelijke ideeën kregen all te vaak gewicht doordat de geleerden en geleerde mannen van de Islam werden gewonnen door de kuffar; een voorbeeld hiervan was Napoleon toen hij aan het eind van de achttiende eeuw Egypte binnenviel. Door zijn gebruik van de geleerden was Napoleon in staat om een uniek welwillende en selectieve campagne tegen de Islam te voeren. Toen het voor Napoleon duidelijk werd dat zijn strijdmacht te klein was om zichzelf aan de Egyptenaren op te leggen, probeerde hij de lokale imams, qadis, muftis en geleerden (Ulama) de Qur'an te laten interpreteren in het voordeel van de ‘Grande Armée’, door hen over zijn bedoelingen in het gebied te misleiden. Dit, samen met het vleien en omkopen van de geleerden van al-Azhar, werkte, en al snel leek de bevolking van Caïro haar wantrouwen tegenover de bezetters te hebben verloren. Napoleon gaf zijn plaatsvervanger later strikte instructies om, na zijn vertrek, Egypte altijd te besturen via de Orientalisten en religieuze Islamitische leiders die zij konden winnen; andere strategieën werden als te duur en dwaas beschouwd. Dergelijke beleidspunten houden tot op de dag van vandaag voort met figuren als ‘regeringsgeleerden’ in de moslimlanden, die consequent zogenaamde ‘Islamitische’ uitspraken doen in overeenstemming met de wensen van het Westen, waardoor zij de doelstellingen van het Westen vergemakkelijken om de Islam slechts op de achtergrond van het leven van moslims te houden.

Such ideas were all too often given weight by the winning over of scholars and learned men of Islam by the kuffar; one such example being that of Napoleon when he invaded Egypt in the late eighteenth century. Through his use of the scholars Napoleon was able to wage a uniquely benign and selective campaign against Islam. When it became obvious to Napoleon that his force was too small to impose itself on the Egyptians he tried to make the local imams, qadis, muftis and ulema interpret the Qur’an in favour of the ‘Grande Armée,’ by deceiveing them about his intentions in the area. This along with the flattering and cajoling of the scholars of al-Azhar worked, and soon the population of Cairo seemed to have lost its distrust of the occupiers. Napoleon later gave his deputy strict instructions after he left always to administer Egypt through the Orientalists and religious Islamic leaders whom they could win over; any other strategies were seen as too expensive and foolish. Such policies continue to this very day with the likes of ‘government scholars’ in the Muslim countries, who consistently produce so-called ‘Islamic’ judgements in accordance with the wishes of the West, thereby facilitating the West’s objectives of keeping Islam only in the backgrounds of Muslim’s lives.

Niets is echter succesvoller geweest in het werk om moslim tegen moslim uit te spelen en hen van de Islam te vervreemden dan de implantatie van assabiyah (nationalisme). Het waren dergelijke gevoelens van nationalisme en patriottisme die de moslims zo verwoestend van elkaar scheidden en uiteindelijk leidden tot de vernietiging van het kalifaat. Dergelijke ideeën en gevoelens werden aangemoedigd door de geleidelijke bezetting en de opdeling van de Islamitische Staat in afzonderlijke staten, elk met hun eigen individuele nationale belangen en doelstellingen, waardoor de verdeeldheid onder de moslims toenam, tot op de dag van vandaag wanneer we minstens 55 verschillende staten hebben en onszelf zien als Pakistanen, Jordaniërs en Egyptenaren in plaats van moslims. Dergelijke concepten blijven bij velen in de moslimgemeenschap (Ummah) vandaag de dag voortbestaan, sluimerend als een ziekte die alleen op afstand gehouden dient te worden; de Profeet Muhammad ﷺ zei: “Hij behoort niet tot ons die oproept tot assabiyah, en hij behoort niet tot ons die vecht voor assabiyah, en hij behoort niet tot ons die sterft voor assabiyah.” Abu Daud. Nadat zij de moslims succesvol hadden verlamd door een dergelijke aanval te richten op hun begrip van de Islam en door de introductie van gecorrumpeerde en valse concepten, gingen de oude imperialistische machten van Groot-Brittannië, Frankrijk en Rusland verder met het samenzweren om de genadeslag toe te brengen aan de moslims door de Islamitische Staat te vernietigen; om haar territoria op te splitsen, om de kalief en het systeem dat hij vertegenwoordigde af te schaffen, om kunstmatige staten te creëren en om de enorme middelen van de moslimgemeenschap (Ummah) in de handen te leggen van kleine pro-Westerse families.

However nothing has been more successful in the work to bring Muslim against Muslim and distancing them from Islam than the implantation of assabiyah (nationalism). It was such feelings of nationalism and patriotism that so devastatingly severed the Muslims from each other and eventually led to the destruction of the Khilafah. Such ideas and feelings were encouraged through the gradual occupation and division of the Islamic State into separate states, each with their own individual national interests and objectives thereby increasing the disunity amongst the Muslims, until today when we have at least 55 different states, and we see ourselves as Pakistani, Jordanian and Egyptian rather than Muslims. Such concepts remain amongst many in the Ummah today, lingering like a disease fit only to be kept at a distance; Muhammad (saw) said, “He is not one of us who calls for assabiyah, and he is not one of us who fights for assabiyah, and he is not one of us who dies for assabiyah.” Abu Daud Having successfully crippled the Muslims by waging such an attack upon their understanding of Islam and the introduction of corrupted and false concepts, the old imperialist powers of Britain, France and Russia went on to conspire to strike the final blow against the Muslims by destroying the Islamic State; to break up its territories, to abolish the Khaleefah and the system he represented, to create artificial states and to place the enormous resources of the Ummah into the hands of tiny pro-Western families.

“De Italiaanse regering steunt de mening van de Russische regering over de noodzaak om de islamitische regering, die in Hijaz gevestigd moet worden, te scheiden van het kalifaat, en deze onder de absolute controle van Groot-Brittannië te plaatsen. De Italiaanse regering steunt het hartelijk om het kalifaat uit de handen van de Turken te rukken en het indien nodig af te schaffen.” Met de hulp van de westerse marionetten, zoals Mustafa Kamal - de vader van de vernedering - in Turkije, werd de islam systematisch verwijderd uit alle levenszaken binnen de moslimlanden - het kalifaat werd vernietigd; het Arabisch werd vervangen door regionale talen en dialecten, moskeeën werden gesloten en de hijab (islamitische kleding voor vrouwen) werd verboden; de voormalige wereldmacht van het kalifaat, die de religie (Deen) van Allah (SWT) implementeerde, werd gereduceerd tot simpelweg een zwak land aan de periferie van Europa. Gedurende dit alles bleef de meerderheid van de moslims in stilte toekijken terwijl zij dit verraad aanschouwden, wat duidt op het succes dat de nationalistische en seculiere groepen genoten in het verdraaien van het begrip van de moslims over hun geloofsovertuiging en de plichten die het geloof in Allah (SWT) vereist.

“The Italian government supports the Russian government’s opinion of the necessity of separating the Islamic government, which is to be established in Hijaz, from the Khilafah, and to put it under the absolute control of Britain. The Italian government wholeheartedly supports wresting the Khilafah from the Turks and abolishing it if necessary.” With the help of the Western puppets, like Mustafa Kamal - the father of humiliation - in Turkey, Islam was systematically removed from all of lifes affairs within the Muslim lands - the Khilafah was destroyed; Arabic was replaced with regional languages and dialects, mosques were closed and the hijab (Islamic dress for women) was forbidden; the once global superpower of the Khilafah, implementing the deen of Allah (swt) was reduced to simply a weak country on the periphery of Europe. All the while the majority of the Muslims sat by in silence as they watched this treachery, indicating the success that the nationalist and secular groups enjoyed in warping the understanding of the Muslims of their creed and the duties that belief in Allah (swt) demand.