6.3 De structuur van het regeringssysteem van de Islam

6.3 De structuur van het regeringssysteem van de Islam - Inleiding tot het systeem van de Islam | Quran Course

0% read · 15 min left

Inleiding tot het systeem van de Islam Bookmark

Dit hoofdstuk is automatisch vertaald uit het Engels en kan fouten bevatten. Lees het origineel

Toon origineel

6.3 De structuur van het regeringssysteem van de Islam

6.3 The Structure of the Ruling System of Islam

door Jalal Ansari15 min. lezen69 keer bekeken

In de Islam is het regeringssysteem (en andere systemen in die zin) niet ontworpen door de mens, maar door de Schepper van alle dingen, Allah (SWT). Daarom moeten wij als moslims ons aan dit regeringssysteem houden.

In Islam, the Ruling System (and its other systems for that matter) is not designed by man, but rather by the Creator of all things, Allah (swt). Therefore, as Muslims we must abide by this ruling system.

Het regeringssysteem dat de Islam heeft gegeven, is er een van eenheid. Dit komt doordat het goddelijke bewijs niets anders heeft gebracht en ons verboden heeft om iets anders te adopteren. Dit regeringssysteem van eenheid legt de macht van het bestuur in de handen van één man, namelijk de kalief. Geen ander persoon is toegestaan om de macht met de kalief te delen. Er is overgeleverd door ‘Abdullah ibn Amr ibn al- ‘A’as: “Wie trouw zweert aan een imam door hem de hand te schudden en de vrucht van zijn hart te geven, zal hem gehoorzamen zolang hij kan. Als een ander komt om met de imam in strijd te gaan, sla dan het hoofd van de ander.” (Muslim en Bukhari).

The ruling system Islam has given is one of unity. This is because the divine evidence has brought nothing else and forbidden us to adopt anything else. This ruling system of unity puts the power of ruling in one mans’ hands, i.e., the Khaleefah. No other person is allowed to share power with the Khaleefah. It is narrated by ‘Abdullah ibn Amr ibn al- ‘A’as, “Whoever gives allegiance to an Imam giving him the clasp of his hand and the fruit of his heart shall obey him as long as he can. If another comes to dispute with the Imam, strike the head of the other.” (Muslim and Bukhari).

Eenvoudig gezegd bestaat het islamitische rechtssysteem uit de volgende afdelingen:

Simply put, the Islamic ruling system consists of the following departments:

Kalief.

Khaleefah.

Gedelegeerde assistenten (Mu‘awin Tafweedh).

Delegated Assistants (Mu‘awin Tafweedh).

Executive Assistants (Mu‘awin Tanfeedh).

Gouverneurs (Wulah).

Governors (Wulah).

Leider (Ameer) van de jihad-rechters (Qudah).

Amir of Jihad Judges (Qudah).

Administratief Systeem (Jihaas Idaari).

Administrative System (Jihaas Idaari).

Raad van de moslimgemeenschap (Ummah) (Majlis al-Ummah).

Council of the Ummah (Majlis al-Ummah).

Het moet worden opgemerkt dat van deze afdelingen er drie werkelijke heersers zijn. Een heerser is degene die de verantwoordelijkheid draagt voor de implementatie van de Islam binnen de Staat en de autoriteit heeft om Islamitische straffen uit te voeren op degenen die een Islamitische wet hebben overtreden. De andere organen hebben geen autoriteit om Islamitische wetten op de mensen af te dwingen zonder de toestemming van de heersers.

It should be noted that of these departments, three are actual rulers. A ruler is one who maintains the responsibility of implementing Islam, within the State and has the authority of executing Islamic punishments upon those who have violated any Islamic law. The other bodies have no authority to enforce Islamic laws on the people without the permission of the rulers.

De drie lichamen van heersers zijn de kalief, gedelegeerde assistenten en gouverneurs. Wat de rechters betreft, zij omvatten twee posities van feitelijk bestuur, namelijk de opperrechter (Qadi al-Quda) en de rechter van Madhaalim (klachten tegen de Staat); terwijl de andere lichamen van mensen verantwoordelijk zijn voor het uitvoeren van de bevelen van deze heersers.

The three bodies of rulers are the Khaleefah, Delegated Assistants and Governors. As for the judges, they incorporate two positions of actual ruling which are the Chief of Judges (Qadi al-Quda) and the Judge of Madhaalim (complaints against the State); while the other bodies of people are responsible for carrying out the orders of these rulers.

Natuurlijk is het staatshoofd de kalief. Dit onderscheid legt beperkingen op aan waar, wanneer en hoe de Gedelegeerde Assistenten, Gouverneurs, Hoofdrechters en de Rechter van Madhaalim hun gezag over de mensen mogen uitoefenen.

Of course, the head of state is the Khaleefah. This distinction places restrictions on where, when, and how the Delegated Assistants, Governors, Head of Judges and Judge of Madhaalim may execute their rule upon the people.

Aldus moeten de heersers binnen de Islamitische Staat moslims, mannen, rechtvaardig, vrij, bekwaam, volwassen en bij zinnen zijn.

As such, the rulers within the Islamic State must be Muslims, males, just, free, able, adult, and sane.

De methode van het installeren van de kalief is via het proces van de eed van trouw (Bay’ah). De macht om volgens de islam te regeren wordt door de moslimgemeenschap (Ummah) aan de kalief gegeven. Autoriteit behoort toe aan de moslimgemeenschap (Ummah) en zij stelt de kalief aan om de sharia te handhaven. Dit gebeurt via een contract tussen de kalief en de moslimgemeenschap (Ummah). De moslimgemeenschap (Ummah) moet gehoorzamen zolang de kalief de islam op hen implementeert.

The method of installing the Khaleefah is through the process of bay‘ah. The power to rule by Islam is given by the Ummah to the Khaleefah. Authority belongs to the Ummah and it deputises the Khaleefah to enact the Shari‘ah. This is done through a contract between the Khaleefah and the Ummah. The Ummah must obey as long as the Khaleefah implements Islam on them.

Het proces van de eed van trouw (Bay’ah) kan plaatsvinden na een algemene stemming uitgebracht door alle moslims van de Islamitische Staat, of het kan plaatsvinden na een stemming onder de ahl al halli wal ‘aqd (mensen met invloed en gezag). Stemmen is slechts een middel om de keuze van de moslimgemeenschap (Ummah) vast te stellen; het vervangt de eed van trouw (Bay’ah) niet. Niet-moslims, kinderen en moslims die buiten de Staat verblijven, hebben geen stemrecht. Als alle moslims van de Islamitische Staat stemmen, dan wordt de bay’ah al-in‘iqad (eed van aanvaarding, waarmee hij kalief wordt) aan de gekozen man gegeven. Echter, als de stemming plaatsvindt via de vertegenwoordigers, dan wordt er eerst een bay’ah al-in‘iqad gegeven door de vertegenwoordigers, waarna een tweede bay’ah al-ta‘aa (eed van gehoorzaamheid) wordt gegeven door de moslimgemeenschap (Ummah) aan de gekozen persoon. Het zwijgen van de moslimgemeenschap (Ummah) over de gekozen kalief kan worden beschouwd als de eed van gehoorzaamheid. Het is via dit proces van de eed van trouw (Bay’ah) dat een persoon zijn positie als kalief bereikt. De kandidaten voor de positie van kalief kunnen, naast zelfnominatie, worden gekozen door de Majlis al-Ummah. Het is uit deze kandidaten dat de moslimgemeenschap (Ummah) voor zichzelf een heerser kiest.

The process of bay‘ah may occur after a general vote given by all the Muslims of the Islamic State or it may occur after a vote among the ahl al halli wal ‘aqd (people of influence and authority). Voting is merely a means to determine the choice of the Ummah, it does not substitute the bay‘ah. Non-Muslims, children, and Muslims residing out of the State do not have the right to vote. If all the Muslims of the Islamic State are voting then the bay‘ah al-in‘iqad (pledge of acceptance, by which he becomes Khaleefah) is given to the man elected. However, if the vote occurs through the representatives, then a bay‘ah al-in‘iqad is first given by the representatives, after which a second bay‘ah al-ta‘aa (pledge of obedience) is given by the Ummah to the person elected. The silence of the Ummah over the elected Khaleefah can be considered as the bay‘ah of obedience. It is through this bay‘ah process that a person attains his position as Khaleefah. The candidates for the position of Khaleefah may, in addition to self nomination, be chosen by the Majlis al-Ummah. It is from these candidates that the Ummah chooses for itself a ruler.

Zodra de benoeming is gedaan, heeft de moslimgemeenschap (Ummah) geen recht meer om de kalief te ontslaan, zolang hij de sharia handhaaft en voldoet aan de voorwaarden om een kalief te zijn. Aangezien het contract dat tussen de moslimgemeenschap (Ummah) en de kalief is gesloten, inhoudt dat de kalief over hen regeert volgens de Islam, heeft de moslimgemeenschap (Ummah) geen recht om het contract te ontbinden, zolang hij zijn deel van het contract nakomt. Daarom heeft een kalief geen ambtstermijn. Hij blijft het staatshoofd, zolang hij in staat is het contract na te komen of totdat hij zijn ontslag indient.

Once the appointment is made, the Ummah then has no right to dismiss the Khaleefah, as long as he upholds the Shari‘ah and fulfils the conditions to be a Khaleefah. Since the contract made between the Ummah and the Khaleefah is for the Khaleefah to rule upon them with Islam, the Ummah has no right to dissolve the contract, as long as he maintains his part of the contract. Therefore, a Khaleefah has no term of office. He remains the head of State, as long as he is able to uphold the contract or until he tenders his resignation.

Aan de andere kant kan een kalief worden afgezet om de volgende islamitische redenen:

On the other hand, a Khaleefah may be dismissed for the following Islamic reasons:

Als hij een afvallige wordt (d.w.z. een niet-moslim wordt).

If he becomes an apostate (i.e. becomes a non-Muslim).

Als hij de gebeden verwaarloost en anderen aanmoedigt om hetzelfde te doen.

If he neglects the prayers and proposes for others to do the same.

Indien hij fysiek niet meer in staat is om de hem in zijn contract toegewezen plichten uit te voeren, zoals het verliezen van het gezichtsvermogen, de handen, beide benen, enzovoort. Het verliezen van één oor, zijn neus of zijn geslachtsorganen belemmert echter niet zijn vermogen om zijn plichten uit te voeren.

If he becomes physically incompetent to handle the duties assigned to him in his contract, such as losing sight, hands, both legs, etc. However, losing one ear or his nose or his sexual organs does not impair his ability to perform his duties.

Als hij volhardt in onzedelijkheid en immoreel gedrag (fisq), onrechtvaardigheid in het publieke gedrag, en nalatigheid van de islamitische wetten.

If he persists in debauchery and immoral behaviour (fisq), injustice in public behaviour, and negligence of the Islamic laws.

Als hij van geslacht verandert, aangezien het vrouwen niet is toegestaan om bestuurlijke posities te bekleden.

If he changes his sex, since women are not allowed to assume positions of ruling.

Als hij een gevangene wordt onder de ongelovigen (Kuffar), van waaruit hij zijn regels niet kan opleggen aan de burgers van de Staat en de werking van de Staat niet vrij kan handhaven, naast het ontbreken van enige mogelijkheid voor zijn terugkeer.

If he becomes a captive, under the kuffar, from where he cannot enforce his rulings upon the citizens of the State and freely maintain the operation of the State in addition to the absence of any possibility for his return.

Als een ander persoon hem domineert in zijn meningen en de kalief niet in staat is om zijn eigen mening te uiten tijdens het besturen van de Staat. In dit geval zou de situatie zijn dat een tweede persoon de Staat bestuurt, terwijl de kalief slechts symbolisch wordt.

If another person dominates him in his opinions and the Khaleefah is unable to exert his own opinion in the process of running the State. Here, the case would be that a second person is running the State, while the Khaleefah becomes symbolic.

In elk van deze situaties wordt de zaak voorgelegd aan de hoogste rechtbank van de Islamitische Staat, namelijk de Court of Madhaalim (onrechtmatige daden, waar klachten tegen de Staat worden ingediend). De rechtbank arbitreert uiteraard volgens de Qur’an en de profetische traditie (Sunnah). De beslissing van de Court of Madhaalim is bindend voor beide partijen.

In each of these situations, the case is brought to the highest court of the Islamic State i.e., the Court of Madhaalim (unjust acts, where complaints against the State are raised). The court arbitrates, of course, according to the Qur’an and Sunnah. The decision made by the Court of Madhaalim is binding on both parties.

De gedelegeerde assistenten (Mu‘awin Tafweedh) worden door de kalief aangesteld om hem te bijstaan bij het besturen van de Staat. Het bewijs voor deze aanstelling is afgeleid uit de overlevering (Hadith) van de Profeet ﷺ, waarin hij zei: “Mijn twee ministers (wazirs) uit de mensen zijn Abu Bakr en ‘Umar.” (Tirmidhi).

The delegated assistants (Mu‘awin Tafweedh) are appointed by the Khaleefah to assist him in ruling the State. The evidence for this appointment is derived from the hadith of the Prophet (saw) in which he said, “My two ministers (wazirs) from the people are Abu Bakr and ‘Umar.” (Tirmidhi).

Islam staat deze ministers daarentegen toe om verder te gaan dan een specifieke functie. De ministers die de Profeet ﷺ aanstelde, waren niet gespecialiseerd of beperkt toegewezen aan een specifieke functie. Het is daarom te verkiezen om het woord Mu‘awin (assistent) te gebruiken in plaats van ministers, om verwarring met de westerse terminologie van minister te voorkomen.

Islam, on the other hand, allows these ministers to go beyond a specific function. The ministers whom the Prophet (saw) appointed were not specialised or assigned restrictively to a specific function. It is therefore preferable to use the word Mu‘awin (assistant) instead of ministers, so as not to confuse it with the Western terminology of minister.

De gedelegeerde assistent is iemand die de kalief delegeert om alle functies uit te voeren op de wijze van algemene delegaties. Bij de aanstelling van de gedelegeerde assistent is het noodzakelijk voor de kalief om zowel de aspecten van de algemene regeling als het zijn van zijn assistent in het contract te vermelden, omdat het hem slechts in één aspect aanstellen zijn functie als Mu‘awin beperkt.

The delegated assistant is one whom the Khaleefah delegates to perform all functions in the way of general delegations. In the appointment of the Delegated assistant it is necessary for the Khaleefah to cite both the aspects of general ruling and being his assistant in the contract, because appointing him in only one aspect restricts his function as a Mu‘awin.

Zo was het geval toen Abu Bakr ‘Umar aanstelde als zijn assistent, en toen ‘Umar ‘Uthman en ‘Ali als zijn assistenten aanstelde, en toen ‘Uthman Marwan ibn al-Hakam en ‘Ali als zijn assistenten aanstelde. Deze gedelegeerde assistenten zijn verantwoordelijk tegenover de kalief en zij informeren de kalief over de zaken die hen omringen.

Such was the case when Abu Bakr appointed ‘Umar as his assistant, and when ‘Umar took ‘Uthman and ‘Ali as his assistants, and when ‘Uthman took Marwan ibn al-Hakam and ‘Ali as his assistants. These delegated assistants are responsible to the Khaleefah and they inform the Khaleefah of the matters surrounding them.

De gedelegeerde assistenten hebben daarom een algemene verantwoordelijkheid in het besturen van de Staat en moeten door de kalief worden aangesteld voor deze algemene verantwoordelijkheid. Zij zijn verantwoording verschuldigd aan de kalief voor hun handelingen, en de kalief moet de gedelegeerde handelingen en beschikkingen van deze gedelegeerde assistenten controleren. We moeten ons eraan herinneren dat het contract voor het besturen uitsluitend tussen de moslimgemeenschap (Ummah) en de kalief is. Het is de kalief die uiteindelijk verantwoordelijk is voor de juiste implementatie van de Islam onder de mensen.

The delegated assistants, therefore, have a general responsibility in ruling the State and must be appointed by the Khaleefah for this general responsibility. They are responsible to the Khaleefah for their actions and the Khaleefah must examine the delegated actions and disposals of these delegated assistants. We must remember that the contract for ruling is between the Ummah and the Khaleefah alone. It is the Khaleefah who is finally responsible for the proper implementation of Islam on the people.

Onderverdelingen van de wilayaat of provincies worden ‘amalat of districten genoemd. Toezicht en verantwoordelijkheid voor deze ‘amalat worden toegewezen aan een ‘aamel of onderbestuurder.

Subdivisions of the wilayaat or Provinces are called ‘amalat or districts. Supervision and responsibility for these ‘amalat is assigned to an ‘aamel or sub-governor.

Nadat de positie van de kalief eerder is besproken, zullen we hier reflecteren op de rol van de wali en de ‘aamel die de islam toepassen op hun inwoners. Deze algemene jurisdictie van de wali verplicht ons hem te beschouwen als een heerser. Hij heeft daarom vergelijkbare verantwoordelijkheden met die welke aan de kalief zijn toegewezen voor de efficiënte werking van de Staat. Gebieden die hem echter autonoom zouden kunnen maken, zoals de financiën van de Staat, het leger en de rechtspraak, evenals het aannemen van wetten die afwijken van die door de kalief zijn aangenomen, vallen echter niet onder zijn controle, aangezien deze een bedreiging voor de eenheid van de Staat zouden kunnen vormen.

Having previously discussed the position of Khaleefah, we will contemplate here on the role of wali and ‘aamel who implement Islam upon their residents. This general jurisdiction of the wali obliges us to consider him as a ruler. He, therefore, has similar responsibilities to those which are assigned to the Khaleefah for the efficient operation of the State. However areas that might make him autonomous, such as finances of the State, the army, and the judiciary, as well as adopting laws other than those adopted by the Khaleefah, are not within his control since they might pose a threat to the unity of the State.

De wali zelf kan ervoor kiezen om zijn regio verder onder te verdelen in ‘amalat en daar ‘aamels voor aan te stellen. Deze onderverdelingen en benoemingen dragen elk bij aan de implementatie van de Islam en de daaruit voortvloeiende rust van de Staat. De Profeet ﷺ zei tegen zijn aangestelden: “Maak het gemakkelijk en niet moeilijk, maak de mensen optimistisch en niet pessimistisch, zorg er niet voor dat de mensen weggaan maar zorg dat zij dichterbij komen, en raadpleeg elkaar.”

The wali himself may choose to further subdivide his region into ‘amalat and appoint ‘aamels to them. These subdivisions and appointments each assist in the implementation of Islam and the resultant tranquillity of the State. The Prophet (saw) said, to his appointees, “Make it easy not difficult, make the people optimistic not pessimistic, do not make the people go away but make them come closer, and consult one another.”.

Dit is een aanwijzing voor ons om de Islamitische Staat te besturen op een wijze die de mensen geen onnodige ontberingen berokkent, en waardoor de mensen dichter bij de Islam worden gebracht.

This is an indication for us to administer the Islamic State in a manner which will not put the people to unnecessary hardship, and thereby cause the people to come closer to Islam.

De aanstelling van de wali wordt uitgevoerd door de kalief. De aanstelling wordt door de kalief gegeven op de voorwaarde dat de wali binnen zijn jurisdictie volgens de Islam regeert en op geen enkel moment de macht van de kalief probeert te usurperen.

The appointment of the wali is carried out by the Khaleefah. The appointment is given by the Khaleefah on the provision that the wali rules within his jurisdiction by Islam and does not venture, at anytime, to usurp the power of the Khaleefah.

De kwalificaties voor zowel de wali als de ‘aamel zijn hetzelfde, aangezien beiden vergelijkbare verantwoordelijkheden hebben. Zij zijn heersers en moeten daarom voldoen aan de voorwaarden voor heersers. Zij moeten moslim, man, volwassen, bij zinnen, ‘adl (rechtvaardig), vrij en in staat zijn om hun verantwoordelijkheid te dragen.

The qualifications for both the wali and the ‘aamel are the same, since both have similar responsibilities. They are rulers and must therefore qualify for the conditions of rulers. They must be Muslim, male, mature, sane, ‘adl (just), free, and able to handle their responsibility.

De wali en de ‘aamel hebben volledige zeggenschap in hun gebied van aanstelling. In hun respectievelijke regio's zijn zij verantwoordelijk voor alle verschillende afdelingen van het bestuur. Zij zijn echter uiteindelijk verantwoordelijk tegenover de kalief, die hun beslissingen kan overzien en hen kan ontslaan als hun gedrag onjuist is. De politie van de Islamitische Staat staat ter beschikking van de wali of ‘aamel in hun inspanningen om de sharia over de mensen te vestigen.

The wali and the ‘aamel have full command in their region of appointment. In their respective regions they are responsible for all the various departments of administration. However, they are ultimately responsible to the Khaleefah, who can oversee their decisions, and dismiss them if their conduct is incorrect. The Police of the Islamic State are at the disposal of the wali or ‘aamel, in their efforts to establish the Shari‘ah upon the people.

Het buitenlandse beleid van de Islamitische Staat omvat de externe aangelegenheden van de Staat en haar relatie met andere naties en landen. Het buitenlandse beleid in de Islam dient drie doelstellingen:

The foreign policy of the Islamic State covers the external policies of the State and its relationship with other nations and countries. The foreign policy in Islam serves three objectives:

1. Om de entiteit van de Staat en de moslimgemeenschap (Ummah) te beschermen.

1. To protect the entity of the State and the Ummah.

2. Om de oproep tot de islam (Da’wah) naar andere mensen en naties te vergemakkelijken.

2. To facilitate the da‘wah to other people and nations.

3. Om de relatie van de Islamitische Staat met andere staten te organiseren.

3. To organise the relationship of the Islamic State with other states.

Wanneer men deze doelen overweegt, wordt het duidelijk zichtbaar dat het buitenlandse beleid van de Islamitische Staat niet louter een verplicht (Fard) voor de moslims is om uit te voeren, maar met het bestaande bloedvergieten, de verkrachtingen en de vernietiging van moslims over de hele wereld, zoals in Bosnia, Kashmir, Palestine etc., een praktische noodzaak is.

When one considers these aims it becomes clearly apparent that the foreign policy of the Islamic State is not merely a fard (obligation) upon the Muslims to implement, but with the existing bloodshed, rape and destruction of Muslims around the world, like Bosnia, Kashmir, Palestine etc., it is a practical necessity.

Het is een uiterste plicht voor de moslimgemeenschap (Ummah) om de boodschap van de islam over te brengen aan de mensheid. Bij zijn terugkomst van Khaybar zei de Boodschapper van Allah ﷺ, terwijl hij zijn metgezellen (ra) toesprak: “O mensen, Allah heeft mij gezonden als een barmhartigheid voor alle mensheden; betwist niet met mij zoals de discipelen met Isa (vrede zij met hem), de zoon van Maryam, betwistten.” De metgezellen riepen uit: “En hoe betwistten de discipelen, o Profeet van Allah?” Hij ﷺ antwoordde: “Hij (Isa) riep hen tot datgene waartoe ik jullie heb geroepen; degene die naar een nabije plaats werd gezonden, was tevreden en voldaan, maar degene die naar een verre plaats werd gezonden, werd ontevreden en traagvoetig.” Dit is een indicatie van het belang van het voortdragen van de oproep tot de islam (Da’wah).

It is an utmost duty upon the Muslim Ummah to convey the message of Islam to humanity. On His arrival from Khaybar, the Messenger of Allah (saw), addressing his companions (ra), said, “Oh people, Allah has sent me as a mercy to all mankind; do not dispute with me like the disciples disputed with Isa (as) son of Maryam. The companions exclaimed : And how did the disciples dispute, O Prophet of Allah? He (saw) answered : He (Isa) called them to that which I called you; he who was sent to a near place was pleased and satisfied, but he who was sent to a far place became displeased and heavy footed.” This is an indication of the importance of carrying the da‘wah.

En Allah (SWT) zegt,

And Allah (swt) says,.

“Hij is Degene die de Boodschapper heeft gezonden met de leiding en de religie (Deen) van de waarheid, opdat deze boven alle andere religies (Deen) zal zegevieren.” [TMQ 9:33].

“It is He who has sent the Messenger with the guidance and the deen of truth, that it may prevail over all other deens.” [TMQ 9:33].

De plicht om de Islam te verspreiden vereist dat de moslims in contact staan met wat er over de hele wereld gebeurt. Dit contact vereist een bewustzijn van de vele verschillende toestanden, volkeren en denkwijzen, omdat zij allemaal essentieel zijn voor het doel, namelijk de verspreiding van de Islam.

The duty to spread Islam necessitates that the Muslims be in contact with what is happening all over the world. This contact requires an awareness of the many differing states, peoples and thoughts, because all of them are essential to the goal, i.e. the spreading of Islam.

Ons doel als een islamitische moslimgemeenschap (Ummah) is om de islam naar alle uithoeken van de wereld te verspreiden, en dit betekent dat wij gedwongen zijn om op internationaal niveau te werken. Met andere woorden, wij moeten de situatie en de grote problemen van de wereld kennen, de motieven en de publieke opinie van de mensen begrijpen, de diverse politieke acties en manoeuvres kennen en bovenal moeten wij ons bewust zijn van wat er gebeurt op het internationale toneel. Dit politieke bewustzijn is van primair belang voor de grote staten en is waar politici over de hele wereld zich voornamelijk mee bezighouden.

Our goal as an Islamic Ummah is to spread Islam to all corners of the globe and this means we are compelled to work on an international level. In other words we must know the situation and major problems of the world, understand the motives and public opinion of the people, the various political actions and manoeuvres and above all, we must be aware of what is happening in the international arena. This political awareness is of primary importance to the major states and is what politicians all over the world mainly concern themselves with.

De mensen van de Islamitische Staat zouden politiek bewustzijn als een van hun kenmerken moeten hebben. Als het hun plicht is om de oproep tot de islam (Da’wah) te verspreiden, dan moet dit bewustzijn gangbaar worden gemaakt. We kunnen niet beginnen met het organiseren van onze relaties met de andere staten, tenzij we dit bewustzijn bereiken.

The people of the Islamic State should have political awareness as one of their characteristics. If it is their duty to spread the Islamic call (da‘wah), then this awareness must be made commonplace. We cannot begin to organise our relationships with the other states unless we achieve this awareness.

Zodoende is het verspreiden van de islamitische oproep de as waar het buitenlandse beleid van de Islamitische Staat om draait, en is het de basis waarop de relaties met andere staten worden gebouwd.

Hence, conveying the Islamic call is the axis around which the Foreign Policy of the Islamic State revolves, and is the basis upon which relationships with other states are built.

De relatie van de Islamitische Staat met andere staten zou gebouwd moeten worden op vier benaderingen:

The relationship of the Islamic State with other states should be built upon four approaches:

1. Ten eerste moeten de landen van de islamitische wereld worden beschouwd als onderdeel van één land. Daarom worden deze landen niet beschouwd binnen de sfeer van het buitenlands beleid. In plaats daarvan zal de procedure zijn om ze allemaal tot één staat te verenigen. Als de Staat bijvoorbeeld in Egypte zou worden gevestigd, dan zouden alle andere moslimlanden niet worden beschouwd als buitenlandse staten, maar als onderdeel van de moslimgemeenschap (Ummah). Wij zouden hen niet als afzonderlijke staten erkennen. Daarom zouden wij geen ambassades in hen vestigen of vice versa. In plaats daarvan zouden wij de moslims in die landen moeten oproepen tot hun plicht, namelijk zichzelf te verenigen met de Islamitische Staat.

1. Firstly, the countries of the Muslim world are to be considered as being part of one country. Hence, these countries are not considered in the sphere of foreign policy. Instead the procedure will be to unify them all into one state. For example, if the State was established in Egypt, then all the other Muslim countries would be considered - not as foreign states - but as part of the Muslim Ummah. We would not recognise them as separate states. Therefore, we would not establish our embassies in them or vice versa. Instead we should call the Muslims in those countries to their duty which is to unite themselves to the Islamic State.

2. De staten waarmee de Islamitische Staat economische, commerciële, goede nabuurschaps- en/of culturele verdragen heeft; zij worden behandeld in overeenstemming met de voorwaarden van de verdragen. De economische en commerciële betrekkingen met hen moeten echter beperkt blijven tot bepaalde zaken die de moslimgemeenschap (Ummah) ten goede komen. Het mag niet leiden tot de versterking van die staten ten koste van ons.

2. Those states with whom the Islamic State has economic, commercial, good neighbouring and/or cultural treaties; they are treated in accordance to the terms of the treaties. However, the economic and commercial relations with them must be confined to certain items that benefit the Ummah. It must not lead to the strengthening of those states on our account.

3. De staten met wie wij geen verdragen hebben; de werkelijke imperialistische staten zoals Amerika, Frankrijk en Groot-Brittannië; en de staten die ambities hebben in de Islamitische Staat, zoals Rusland. Al deze staten worden beschouwd als potentiële vijanden van oorlog en mogelijke indringers. Met hen moeten alle voorzorgsmaatregelen worden genomen.

3. Those states with whom we do not have treaties; the actual Imperialist states like America, France and Britain; and those states that have ambitions in the Islamic State, such as Russia. All these states are considered as potential enemies of war and possible invaders. All precautions should be taken with them.

4. Ten slotte, die staten die werkelijke oorlogsvijanden zijn, zoals Israel. Deze staten moeten worden behandeld alsof zij zich in een staat van oorlog bevinden, en dit moet de basis zijn van alle transacties.

4. Finally, those states that are actual enemies of war, such as Israel. These states must be treated as in a state of war and this must be the basis of all transactions.

De kern van de interactie tussen de Islamitische Staat en andere staten is de plicht om de oproep tot de islam (Da’wah) te verspreiden. De methode om dit te bereiken is de verklaring van jihad. Dit was de methode van Muhammad ﷺ zodra de Islamitische Staat in Madinah was gevestigd. Er moet worden benadrukt dat het de moslims niet is toegestaan om het gevecht met de vijand te beginnen zonder hen eerst de gelegenheid te bieden om de islam te aanvaarden en te omarmen, waardoor zij deel worden van de Islamitische Staat. Dit is het eerste proces van de driestapsmethode om de oproep tot de islam (Da’wah) via jihad over te brengen.

The root of interaction between the Islamic State and the other states is the duty to propagate the call of Islam (da‘wah). The method by which to achieve this is the declaration of Jihad. This was the method of Muhammad (saw) as soon as the Islamic State was established in Madinah. It must be stressed that the Muslims are not permitted to start fighting with the enemy without first presenting them with the opportunity to accept and embrace Islam, thereby becoming part of the Islamic State. This is the first process of the three stage method of delivering the call of Islam through Jihad.

Als dit aanbod wordt afgewezen, wordt hen gevraagd om hoofdelijke belasting (Jizyah) te betalen en deel uit te maken van de Staat. Zij zouden worden behandeld als dhimma (niet-moslimburger van de Staat), wat betekent dat de Staat verantwoordelijk zou zijn voor hun veiligheid en bescherming. Zij zouden worden geregeerd door de islamitische sharia en hun land zou moslimland en onderdeel van de islamitische Staat worden.

If this offer is turned down, they are asked to pay jizyah (head tax) and to be part of the State. They would be treated as dhimma (non- Muslim citizen of the State), i.e. the State would be responsible for their security and protection. They would be ruled by the Islamic Shari‘ah and their land would become Muslim land and part of the Islamic State.

Als de vijand daarentegen beide opties zou weigeren, namelijk het verwerpen van het Islamitische Geloof en Systeem of het verwerpen van het Systeem en de betaling van hoofdelijke belasting (Jizyah), dan zouden de moslims overgaan tot de derde fase en oorlog tegen hen verklaren. Een moslim overleverde op gezag van Sulaiman ibn Buraid dat de Boodschapper van Allah ﷺ zei: “Als zij weigeren de Islam te aanvaarden, eis dan van hen de hoofdelijke belasting (Jizyah). Als zij instemmen met betalen, aanvaard deze dan van hen en houd uw handen terug. Als zij weigeren de hoofdelijke belasting (Jizyah) te betalen, zoek dan de hulp van Allah en bevecht hen.”

If the enemy on the other hand refused both of these options, namely to reject the Islamic Belief and System or reject the System and the payment of jizyah, the Muslims would proceed to the third stage and declare war upon them. Muslim narrated on the authority of Sulaiman ibn Buraid that the Messenger of Allah (saw) said, “If they refuse to accept Islam, demand from them the jizyah. If they agree to pay, accept it from them and hold off your hands. If they refuse to pay the jizyah, seek Allah’s help and fight them.”.

Allah (SWT) zegt,

Allah (swt) says,.

“En bevecht hen totdat er geen fitna (opstand) of onderdrukking meer is, en totdat de rechtvaardigheid en het geloof in Allah overheersen, overal en in alles.” [TMQ 8:39].

“And fight them (on) until there is no more tumult or oppression, and there prevails justice and faith in Allah, altogether and everywhere.”” [TMQ 8:39].

Deze derde en laatste fase van jihad heeft verschillende implicaties die vele misvattingen over jihad aan het licht zouden moeten brengen:

This third and final stage of Jihad has various implications that should expose many of the misconceptions held about Jihad :

Jihad is, in tegenstelling tot de laster die door het Westen wordt verspreid, niet barbaars. In feite is het doel, wanneer de moslims de oorlog verklaren als offensieve jihad, om elke hindernis in de weg van het implementeren van de religie (Deen) van Allah (SWT) weg te nemen, en de strijd wordt gereguleerd door de regels van de sharia. Daarom is het de islamitische leger, in de derde fase van jihad nadat de eerste twee opties zijn mislukt, wanneer zij binnenvallen en vechten, niet toegestaan om vrouwen, kinderen of ouderen te doden. Ook zullen zij geen burgers bevechten die niet ondersteunen of deelnemen aan de strijd. Islam definieert inderdaad een specifieke gedragscode voor het moslimleger, die rechtvaardigheid waarborgt, zelfs op het slagveld. Deze regels omvatten: geen onnodige vernietiging van bomen of gebouwen, geen 'civiele doelen', geen verminking van lichamen, geen verkrachting van vrouwen, geen marteling van krijgsgevangenen, enzovoort. Dit staat in schril contrast met de praktijken van de ongelovigen (Kafir) in oorlog, waarbij elke denkbare daad van barbarij en transgressie tegen de mensen wordt gepleegd.

Jihad, contrary to the slander propagated by the West, is not barbaric. In fact, when the Muslims declare war, as offensive Jihad, the purpose is to remove any obstacle in the way of implementing Allah’s (swt) deen, and the fighting is regulated by the rules of the Shari‘ah. Therefore, in the third stage of Jihad after the first two options have failed, the Islamic army, when they enter and fight, are not allowed to kill women, children or the elderly. Nor will they fight civilians who are not supporting or participating in the fighting. Indeed, Islam defines a specific code of conduct for the Muslim army, that ensures justice even in the battle field. These rules include : no destruction of trees or buildings unnecessarily, no ‘civilian targets’, no mutilation of dead bodies, no raping of women, no torturing prisoners of war, etc. This lies in stark contrast with the practices of the kuffar in war, where every conceivable act of barbarity and transgression is perpetrated against the people.

In principe is jihad offensief, wat betekent dat de moslims het initiëren om de grens en het domein van de islam uit te breiden, en offensieve jihad is de verantwoordelijkheid van de staat. Het buitenlandse beleid van alle bestaande moslimregimes, zoals Sudan, Iran of Saudi-Arabië, is duidelijk in strijd met dit fundamentele principe van de islam, aangezien zij de nationale grenzen en hun integriteit erkennen en accepteren, zoals vastgelegd door het ‘Internationaal Recht’.

By principle, Jihad is offensive, i.e. the Muslims initiate it to spread the boundary and domain of Islam, and offensive Jihad is the responsibility of the State. The foreign policies of all the existing Muslim regimes, such as Sudan, Iran or Saudi Arabia are clearly in contradiction to this fundamental principle of Islam, for they recognise and accept the national borders and their integrity, as laid down by the ‘International Law.’.

Jihad betekent taalkundig gezien jezelf tot het uiterste inspannen. Daarom kan het woord ‘jihad’ worden gebruikt om de inspanning te beschrijven die wordt geleverd bij het studeren, werken of het verzorgen van kinderen enz., maar de sharia-definitie van jihad is zeer specifiek en wordt door de klassieke geleerden gedefinieerd als: “Om de ongelovigen (Kafir) tot het uiterste te bevechten, om het woord van Allah (SWT) het hoogste te maken in alle landen (d.w.z. soeverein).” Daarom is jihad volgens de islamitische sharia verbonden aan het fysieke vechten.

Jihad linguistically means to exert oneself to the utmost. Therefore, the word ‘jihad’ can be used to describe the effort put into studying, working or looking after children etc., but the Shari‘ah definition of Jihad is very specific and is defined by the classical scholars as, “To fight the disbelievers (kuffar) to the utmost, to make the word of Allah (swt) the highest in all the lands (i.e. sovereign).” Therefore, Jihad is linked by the Islamic Shari‘ah to the physical fighting.

Aangezien jihad volgens principe offensief is en de Staat vereist, is datgene wat ermee geassocieerd wordt, namelijk defensieve jihad, eveneens een integraal onderdeel van de Islam. Defensieve jihad, oftewel het afweren van ongelovigen (Kafir) die de moslimgemeenschap (Ummah) bevechten of haar land innemen, maakt echter geen deel uit van het buitenlands beleid. Het is dus een plicht die moet worden vervuld door de moslimgemeenschap (Ummah), of zij nu een staat hebben of niet.

Since Jihad by principle is offensive and requires the State, that which is associated with it, i.e. defensive Jihad, is also integral to Islam. However, defensive Jihad, i.e. the repelling of kuffar who fight the Ummah or take her land, is not part of the foreign policy. Thus it is a duty that must be performed by the Ummah, whether they have a state or not.

Het leger is verdeeld in twee secties. Ten eerste zijn er de ‘reguliere soldaten’, die worden aangesteld als soldaten van het leger van de Staat en die salarissen ontvangen uit de begroting van de Staat. Ten tweede zijn er de ‘reservisten’, die bestaan uit alle moslims die in staat zijn om te vechten, en die worden gemobiliseerd wanneer de vraag naar soldaten dit vereist.

The army is divided into two sections. Firstly, there are the ‘regulars’, who are employed as soldiers of the State’s army and who are paid salaries from the State’s budget. Secondly, there are the ‘reservists’, who comprise of all the Muslims who are capable of fighting, and are mobilised when the demand for soldiers requires it.

Het is over het algemeen de kalief die de leider van het leger is; hij benoemt de opperbevelhebber, een generaal voor elke brigade en een commandant voor elke divisie. De brigadecommandanten en commandanten benoemen de overige rangen van het leger. Leden van de generale staf worden volgens hun militaire cultuur benoemd door de chef van de generale staf.

It is generally the Khaleefah who is the leader of the army; he appoints the commander-in-chief, a general for each brigade and a commander for each division. The brigadiers and commanders appoint the remaining ranks of the army. Members of the general staff are appointed according to their military culture by the general chief of staff.

Het leger van het kalifaat is één leger, dat gevestigd is in specifieke kampen. Sommige van deze kampen moeten gevestigd zijn in verschillende provincies (Wilayah) en strategische locaties, en sommige moeten permanent mobiele strijdkrachten blijven. De kampen zijn georganiseerd in talrijke groepen, waarvan er elk een nummer krijgt ter aanvulling op de naam, zoals het 1e Leger, het 3e Leger, of het kan vernoemd worden naar een provincie (Wilayah) of district (‘imala).

The army of the Khilafah is one army, which is located in specific camps. Some of these camps must be located in different provinces (wilayaat) and strategic locations, and some must remain permanently mobile fighting forces. The camps are organised in numerous groups, each one of which is given a number to accompany its name, such as the 1st Army, the 3rd Army, or it can be named after a province (wilayah) or district (‘imala).

Een van de functies van het leger is in de islam het vervullen van de verplichting van jihad – het fysieke vechten (op het slagveld) tegen de kafiroon (ongelovigen), hetzij offensief of defensief, om de Naam (Deen) van Allah (SWT) dominant te maken. Allah (SWT) beval de voorbereiding voor jihad in het vers (Ayah):

One of the functions of the army, in Islam, is to fulfil the obligation of Jihad - the physical fighting (in the field of battle) against the kafiroon (disbelievers), be it offensive or defensive, in order to make the Name (deen) of Allah (swt) dominant. Allah (swt) ordered the preparation for Jihad in the ayah:

“Bereid voor hen (de ongelovigen) alles wat jullie kunnen aan (gewapende) macht en aan paarden, opdat jullie daarmee angst in de harten kunt zaaien van de vijand van Allah en jullie vijand, en anderen naast hen die jullie niet kennen. Allah kent hen. Wat u ook uitgeeft in de weg van Allah, het zal volledig aan u worden terugbetaald en er zal geen onrecht tegen u worden gedaan.” [TMQ 8:60].

“Make ready for them (the unbelievers) all you can of (armed) force and of horses tethered, that thereby you may strike fear into the hearts of the enemy of Allah and your enemy, and others beside them whom you know not. Allah knows them. Whatsoever you spend in the way of Allah it will be repaid for you in full, and will not be wronged.” [TMQ 8:60].

De Profeet ﷺ toonde de macht van de Staat door het moslimleger de stad Madinah in te laten trekken voordat zij naar Tabuk trokken voor de oorlog. Deze actie schrok de vijand af. Zoals hij ﷺ zei: “Aan mij is de overwinning geschonken door de angst die in de harten van mijn vijanden wordt geworpen, zelfs op een reisafstand van één maand.”

The Prophet (saw) showed the power of the State by marching the Muslim army inside Madinah before they went to Tabuk for war. This action frightened the enemy. As he (saw) said, “I have been given the victory by the terror thrown in the hearts of my enemies even from the distance of one month travelling.”.

Deze functies van het leger zijn allemaal gerelateerd aan het handhaven van de externe veiligheid van de Staat.

These functions of the army are all related to maintaining the external security of the State.

Het buitenlandse beleid van de Islamitische Staat is om de islam over de hele wereld te verspreiden. De methode die de Staat hanteert om de islam te verspreiden is via oproep tot de islam (Da’wah) en jihad. Daarom, aangezien de moslimgemeenschap (Ummah) de autoriteit aan de imam of kalief heeft gegeven om deze jihad te voeren, is het van belang dat de leider van het leger het staatshoofd is. De Profeet ﷺ vestigde relaties met anderen op basis van het verspreiden van de islam. Hij formaliseerde het Verdrag van Hudaybiyah om zichzelf de mogelijkheid te geven de islam over het Arabisch schiereiland te verspreiden. De Profeet ﷺ was het staatshoofd in Madinah en hij ﷺ leidde het leger in alle veldslagen die tijdens zijn tijd plaatsvonden. Daarna waren ook de Khulafa‘a Rashidoon degenen die de bevelen gaven over waar en wanneer het leger moest vechten. Uit deze punten wordt duidelijk dat het staatshoofd de persoon is die verantwoordelijk is voor het leiderschap van het leger.

The Islamic State’s foreign policy is to spread Islam throughout the world. The method employed by the State to deliver Islam is through da‘wah and Jihad. Therefore, since the Ummah has given the authority to the Imam or Khaleefah to carry this Jihad, it is important that the leader of the army be the head of state. The Prophet (saw) established relationships with others on the basis of spreading Islam. He formalised the Treaty of Hudaybiyah in order to allow himself the opportunity to spread Islam throughout the Arabian peninsula. The Prophet (saw) was the head of state in Madinah and he (saw) directed the army to all the battles that took place, during his time. After that, the Khulafa‘a Rashidoon also were the ones to give the orders for where and when the army should fight. It becomes clear from these points that the head of state is the person responsible for the leadership of the army.

De afdeling Interne Veiligheid houdt toezicht op alles wat verband houdt met de veiligheid binnen de Islamitische Staat, waarbij de militaire strijdkrachten voor dit doel worden ingezet.

The department of Internal Security oversees everything connected with security inside the Islamic State, utilising the military forces for this purpose.

De interne veiligheid, evenals de externe veiligheid, wordt gewaarborgd door het leger. De functies van de (politie) staan onder de controle van het leger. De Profeet ﷺ stelde Qays ibn Sa‘ad aan als hoofd van de veiligheid. Hij was daar om de Profeet ﷺ te beschermen wanneer hij in Majlis was. Het is aan te raden dat de interne veiligheidsmacht de procedures van het reguliere leger handhaaft, zodat deze georganiseerd, efficiënt en gecoördineerd blijft, zoals in een regulier leger. De interne veiligheidsmacht heeft de functie van surveillance, het handhaven van wet en orde, en het uitvoeren van de wetten die door de Staat zijn aangenomen. De Profeet ﷺ stelde ‘Abdullah ibn Mas‘ud aan als leider van assas (surveillance). Surveillance door dit deel van het leger betekent niet het schenden van de privacy van anderen. Integendeel, het gebruik ervan is voor algemene surveillance. Aangezien het handhaven van de interne veiligheid een taak is waar de Staat verantwoordelijk voor is, heeft zij niet het recht om betalingen op te leggen aan de burgers van de Staat voor het uitvoeren van deze functie.

The internal security, as well as the external security, is preserved by the army. The functions of the (police) are under the control of the army. The Prophet (saw) appointed Qays ibn Sa‘ad as the head of security. He was there to protect the Prophet (saw) when he was in Majlis. It is preferable for the internal security force to maintain the procedures of the regular army, so that it will remain organised, efficient, and co-ordinated as in a regular army. The internal security force has the function of surveillance, preserving law and order, and to execute the laws adopted by the State. The Prophet (saw) appointed ‘Abdullah ibn Mas‘ud as the leader of assas (surveillance). Surveillance, by this part of the army, does not mean to invade the privacy of others. Rather, its usage is for general surveillance. Since maintaining the internal security is an action the State is responsible for, it has no right to levy payments on the citizens of the State for executing this function.

De voorbereiding op het buitenlands beleid zal een sterk uitgerust leger vereisen. Daarom zal de Islamitische Staat ernaar streven om de nieuwste technologie in oorlogsvoering te verkrijgen, inclusief nucleaire capaciteiten, ruimteprogramma's en computertechnologie, om klaar te zijn om de vijand op dezelfde wijze te bestrijden als zij wordt bestreden. De economie en industrie in de Islamitische Staat zullen op vergelijkbare wijze zijn gericht op het ondersteunen van het leger en de inspanning van jihad.

Preparation for the foreign policy will require a strongly equipped army. Therefore, the Islamic State will endeavour to obtain the latest technology in warfare, including nuclear capability, space programmes and computer technology, to be ready to fight the enemy in a like way as she is fought. The economy and industry in the Islamic State will be similarly geared towards sustaining the army and the effort of Jihad.

De afdeling industrie leidt alle zaken die met industrie te maken hebben, inclusief zware industrie, zoals de productie van automotoren en carrosserieën; metallurgische industrieën, elektronica en lichte industrieën; en fabrieken van zowel particuliere als publieke eigendom die verbonden zijn met de militaire industrie. Alle fabrieken van welke aard dan ook dienen te worden opgericht op basis van het aanvullen van het militaire beleid.

The department of industry directs all affairs connected with industry, including heavy industry, such as the production of motors engines and car bodies; metallurgical industries, electronics and light industries; and factories of private and public ownership connected with the military industry. All factories of whatever type should be established on the basis of complementing the military policy.

Onder de leiding van het departement van de leider (Ameer) van jihad zal de Islamitische Staat haar buitenlandse beleid uitvoeren en de religie (Deen) van de Islam verkondigen aan de rest van de mensheid. Door deze middelen, en met de hulp van Allah (SWT), zal de Staat in staat zijn de dominantie van het woord van Allah (SWT) over de hele wereld te bereiken.

It is under the guidance of the department of the Amir of Jihad that the Islamic State will implement its foreign policy and propagate the deen of Islam to the rest of mankind. By these means, and the help of Allah (swt), the State will be able to achieve the dominance of the word of Allah (swt) throughout the world.

Het rechtssysteem in de Islam is uitsluitend gebaseerd op de sharia. We moeten ons ter harte nemen dat rechtvaardigheid niet volledig kan worden geschapen, tenzij en zolang de Islam in zijn totaliteit wordt toegepast. Het anders doen zou betekenen dat men delen van de geboden van Allah achterlaat en de heerschappij van de mens accepteert als beter in staat om met de kwestie van hand te gaan. Dit leidt niet alleen tot de ontwrichting van het welzijn van de samenleving, maar is ook een erkenning dat Allah (SWT) niet werkelijk de Soeverein is. Wij vinden in de Qur'an dat Allah (SWT) tot de Profeet ﷺ zegt:

The judicial system in Islam is solely based on the Shari‘ah. We must be mindful of the fact that justice cannot be fully served until and unless Islam is applied in its totality. To do otherwise, would mean leaving parts of Allah’s commandments and accepting the rule of man as better able to cope with the issue at hand. This not only leads to the disruption of the society’s well-being but is also an acknowledgement that Allah (swt) is not truly the Sovereign. We find in the Qur’an, Allah (swt) says to the Prophet (saw) :

“Maar bij uw Heer zullen zij geen (werkelijke) geloof hebben totdat zij u als rechter stellen in al het geschil dat zij tussen zichzelf hebben, en in hun zielen geen weerstand voelen tegen uw beslissingen, maar deze met de volste overtuiging aanvaarden.” [TMQ 4:65].

“But no by your Lord they can have no (real) faith until they make you judge in all disputes between them and in their souls find no resistance against your decisions but accept them with the fullest conviction.” [TMQ 4:65].

De details van het islamitische rechtssysteem worden elders besproken (zie het Rechtssysteem), maar het is nuttig om hier de relatie tussen het regeringssysteem en de rechtbanken te bespreken.

The details of the Islamic judicial system are discussed elsewhere (see the Judicial System), but it is useful to discuss here the relationship of the ruling system with the courts.

Deze categorie rechters binnen het rechtssysteem van de Islam bestaat uit rechters die geschillen beslechten die ontstaan tussen de mensen en de Staat. Deze rechter heeft rechtsmacht binnen een rechtbank genaamd Mahkamat al-Madhaalim (de Rechtbank van Onrechtmatige Daden) in de Islamitische Staat. In essentie wordt deze rechter van de Rechtbank van Onrechtmatige Daden aangesteld om alle onrechtmatige daden binnen de Islamitische Staat weg te nemen, of deze nu worden gepleegd door de kalief, gouverneurs, of enige andere functionaris van de Staat. In gevallen van geschillen tussen de mensen en de functionarissen van de Islamitische Staat heeft de rechter van deze rechtbank het recht om de functionaris van de Staat te ontslaan zodra zijn nalatigheid van de sharia of het onrecht dat aan de mensen is toegebracht, is vastgesteld.

This category of judges within the ruling system of Islam consists of judges who settle disputes arising among the people and the State. This judge has jurisdiction within a court called Mahkamat al-Madhaalim (the Court of Unjust Acts) in the Islamic State. In essence, this judge of the Court of Unjust Acts is appointed to remove all unjust acts within the Islamic State, whether they are committed by the Khaleefah, governors, or any other official of the State. In cases of disputes between the people and the officials of the Islamic State, the judge of this court has the right to dismiss the official of the State once his negligence of the Shari‘ah or injustice committed upon the people is established.

Als voorbeelden kan deze rechtbank alle zaken onderzoeken die door de Islamitische Staat zijn uitgevoerd waarbij sprake is van discriminatie van burgers, onjuiste toepassing van de sharia, onjuiste interpretatie van de sharia of de Grondwet van de Islamitische Staat, nalatigheid door de kalief ten aanzien van de meningen die aan hem zijn gegeven, het onterecht opleggen van een belasting aan de burgers van de Islamitische Staat, enzovoort.

As examples, this court may investigate all matters executed by the Islamic State involving discrimination upon citizens, improper application of the Shari‘ah, improper interpretation of the Shari‘ah or the Constitution of the Islamic State, negligence by the Khaleefah of the opinions given to him, forcing a tax unduly upon the citizens of the Islamic State, etc.

Er ontstaat een interessante situatie wanneer een zaak wordt bestudeerd waarbij sprake is van de nalatigheid van de kalief ten aanzien van de sharia. De Qadi al-Madhaalim zal ofwel een oordeel moeten vellen in het voordeel van de daden van de kalief, of tegen hem. Als het in het voordeel van de kalief is, dan blijft het mandaat van de kalief behouden, en zal het de zaak feitelijk als juist en niet als nalatigheid aanmerken. Als de rechter daarentegen beslist tegen de kalief, wat nalatigheid van de sharia inhoudt, moet de kalief zich houden aan het oordeel van de rechter. Indien hij dit nalaat, zal de rechter gemachtigd zijn om de kalief uit zijn ambt te zetten op grond van nalatigheid van de sharia.

An interesting situation arises when a case is studied involving the Khaleefah’s negligence of the Shari‘ah. The Qadi al-Madhaalim will have to either pass a judgement in favour of the actions of the Khaleefah or against him. If it is in favour of the Khaleefah, then the Khaleefah’s mandate will remain, and will, in fact, render the case as being proper and not negligence. If, on the other hand, the judge decides against the Khaleefah, which entails negligence of the Shari‘ah, the Khaleefah must abide by the judgement of the judge. If he fails to do so, the judge will be authorised to remove the Khaleefah from his position on the grounds of negligence of Shari‘ah.

Het administratieve systeem bestaat uit die groep mensen die de bevelen van de Islamitische Staat uitvoert bij de burgers en de zaken van de Islamitische Staat beheert. Aangezien de Islamitische Staat de sharia moet implementeren bij al haar burgers, is het noodzakelijk om een administratief systeem te hebben om dit te bewerkstelligen. Veel regels in de Islam verplichten de Islamitische Staat om een administratief orgaan te hebben voor hun uitvoering. Zo is de regel voor het innen van armenbelasting (Zakah), die de Islamitische Staat verplicht om personeel aan te stellen voor de juiste uitvoering ervan, een voorbeeld. Elke stijl of tactiek die wordt gebruikt, zou toegestaan zijn, zolang deze in overeenstemming is met de sharia. Maar het belangrijke punt is dat 'de taak wordt volbracht'. Daarom is het de plicht van de Islamitische Staat om de meest efficiënte stijl te gebruiken om de regel van de Islam te implementeren, zolang deze binnen de grenzen van de sharia blijft.

The administrative system consists of that body of people which executes the Islamic State’s orders upon the citizens and manages the Islamic State’s affairs. Since the Islamic State must implement the Shari‘ah upon all of its citizens, it becomes necessary to have an administrative system to accomplish this. Many rules in Islam compel the Islamic State to have an administrative body for their implementation. As such, the rule for collection of zakat, which necessitates the Islamic State to employ personnel for its proper implementation, is one example. Any style or tactic used would be permissible, as long as it accords with the Shari‘ah. But, the important point is that ‘the job gets done’. Therefore, it is incumbent upon the Islamic State to use the most efficient style to implement the rule of Islam, as long as they fall within the bounds of the Shari‘ah.

We weten dat de Profeet ﷺ de zaken van de moslimgemeenschap (Ummah) beheerde tijdens zijn periode in Madinah. Hij ﷺ stelde vele bestuurders aan om diverse functies uit te voeren, zodat de Islamitische Staat efficiënt zou kunnen functioneren. Als voorbeeld stelde hij ‘Ali ibn Abi Talib (ra) aan als schrijver voor de verdragen die de Profeet ﷺ sloot met andere naties.

We know that the Prophet (saw) managed the affairs of the Ummah, during his period in Madinah. He (saw) appointed many administrators to carry out various functions so that the Islamic State would run efficiently. As an example, he appointed ‘Ali ibn Abi Talib (ra) as a scribe for treaties which the Prophet (saw) concluded with other nations.

De Profeet ﷺ gaf het beheer van zijn zegel (de zegel die hij gebruikte om zijn handtekening te zetten op officiële documenten van de Staat) aan Al-Harith ibn Auf al-Mazi. Ibn Abi Fatimah werd aangewezen om de statistieken van de ghanima (oorlogsbuit) samen te stellen. Hudhayfa ibn al-Yaman was de schrijver voor de aantallen gekweekte vruchten in het Hijaz-gebied van het Arabisch schiereiland. ‘Abdullah ibn Arqam werd aangesteld om het aantal mensen in de stammen te berekenen en kreeg verder de taak van het beheer van water in de Islamitische Staat. In het twintigste jaar van de emigratie (Hijrah), startte ‘Umar ibn al-Khattab, als de tweede kalief, de deewan (een type register) als een lijst van namen van soldaten en andere essentiële feiten. Deze methode van het bijhouden van een deewan werd geleend van de Perzen, die deze stijl hadden overgenomen voor het bijhouden van gegevens over hun soldaten, uitrusting en andere essentiële informatie. Een vergelijkbare techniek werd toegepast door ‘Umar (ra), aangezien het een toegestaan (Mubah) middel was.

The Prophet (saw) gave the management of his seal (the one he used to imprint his signature on official documents of the State) to Al- Harith ibn Auf al-Mazi. Ibn Abi Fatimah was designated to compile the statistics of the ghanima (spoils of war). Hudhayfa ibn al-Yaman was the writer for the numbers of cultivated fruits in the Hijaz area of the Arabian peninsula. ‘Abdullah ibn Arqam was appointed to calculate the number of people in the tribes and was further assigned the task of management of water in the Islamic State. In the twentieth year of the Hijrah, ‘Umar ibn al-Khattab, as the second Khaleefah, initiated the deewan (a type of record) as a list of names of soldiers and other essential facts. This method of keeping a deewan was borrowed from the Persians who had adopted this style for keeping records of their soldiers, battle gear, and other essential information. A similar technique was employed by ‘Umar (ra), since it was a mubah (permissible) means.

Wat betreft de benoemingen voor deze administratieve departementen, is het toegestaan om elke burger van de Islamitische Staat te hebben, man of vrouw, moslim of niet-moslim, zolang hij of zij naar behoren bekwaam is om deel uit te maken van dit administratieve systeem. Het zou belangrijk zijn om een geschikte managementstructuur te hebben om het administratieve systeem te runnen.

Regarding the appointments to these administrative departments, it is permitted to have any citizen of the Islamic State, male or female, Muslim or non-Muslim, as long as he or she is suitably competent to be a part of this administrative system. It would be important to have a suitable management structure to run the administrative system.

We kunnen ons hier herinneren dat de kalief een gevolg van assistenten heeft die administratieve functies uitvoeren. Zoals eerder besproken, zijn zij de Uitvoerende Assistenten (Mu‘awin Tanfeedh). Het verschil tussen het algemene administratieve orgaan en de Uitvoerende Assistenten is dat de laatsten de verzorgers zijn van de administratieve taken van de kalief, terwijl de eersten zich bezighouden met de administratie van de grotere Islamitische Staat. Dienovereenkomstig is het noodzakelijk dat de Uitvoerende Assistenten moslims zijn, terwijl de algemene administrateurs moslims of niet-moslims mogen zijn.

We may recall here that the Khaleefah has an entourage of assistants which carry out administrative functions. As discussed previously, they are the Executive Assistants (Mu‘awin Tanfeedh). The difference between the general administrative body and the Executive Assistants is that the latter is a caretaker of the Khaleefah’s administrative tasks, while the former is dealing with administration of the larger Islamic State. Accordingly, it is necessary that the Executive Assistants be Muslims, whereas the general administrators may be Muslims or non- Muslims.

We hebben nu een algemeen idee van de functies van het bestuurlijke orgaan van de Islamitische Staat. Zijn taak is om het bevel van de heerser op een bekwame en efficiënte wijze uit te voeren. Het ondersteunt de Islamitische Staat bij het toepassen van de wetten van Allah (SWT) op deze aarde. Uiteraard kan men de voordelen van een bestuurlijk systeem alleen op papier theoretiseren wanneer er geen Islamitische Staat is.

We now have a general idea of the functions of the administrative body of the Islamic State. Its task is to execute the rulers command in a competent and efficient manner. It aids the Islamic State in applying the laws of Allah (swt) upon this earth. Of course, one can only theorise on paper the advantages of an administrative system when there is no Islamic State.

Het is van het grootste belang om het concept van raadpleging (Shura), zoals gebruikt in de Islam, en wat het werkelijk betekent te begrijpen, voordat men zich overgeeft aan een gedetailleerde discussie over Majlis al-Ummah, het belangrijkste orgaan dat deelneemt aan raadpleging (Shura). Allah (SWT) verklaart in de Qur'an:

It is of utmost necessity to comprehend the concept of shura (consultation), as used in Islam, and what it actually means before indulging in a detailed discussion on Majlis al-Ummah, which is the main body that participates in shura. Allah (swt) states in the Qur’an:

“Vergeef hen en vraag om vergeving voor hen en overleg met hen over de zaken, en wanneer u een besluit heeft genomen, stel dan uw vertrouwen in Allah.” [TMQ 3:159].

“Pardon them and ask forgiveness for them and consult with them upon the conduct of affairs, and when you have decided (upon a course of action), place your trust in Allah.” [TMQ 3:159].

“En zij die gehoorzamen aan de oproep van hun Heer en de gebedsverplichtingen vervullen, en wiens zaken gebaseerd zijn op overleg.” [TMQ 42:38].

“And those who answer the call of their Lord and establish worship, and whose affairs are a matter of counsel.” [TMQ 42:38].

De twee versen (Ayah) die hierboven worden genoemd, zijn direct gerelateerd aan de kwestie van raadpleging. Shura duidt op het aangaan van wederzijdse raadpleging of wederzijdse discussies met betrekking tot een specifieke zaak, oftewel het inwinnen van de mening van mensen. Het inwinnen van meningen vindt plaats aan de zijde van de kalief of elke leider (Ameer) of verantwoordelijk persoon, of het nu een heerser of een leider is. Wat betreft het kenbaar maken van de mening aan de persoon in kwestie, of het nu een heerser of een leider is, dan is dat slechts een naseeha (advies).

The two ayat (verses of Qur’an) mentioned above are directly related to the issue of consultation. Shura denotes engaging in mutual consultation or mutual discussions regarding a particular matter i.e. taking people’s opinion. Taking opinions occurs on the part of the Khaleefah or any Amir or responsible person be it a ruler or a leader. As for the declaration of the opinion to the person in charge, be it a ruler or a leader, it is just a naseeha (advice).

Voordat we ingaan op de toepassing van raadpleging (Shura), zoals toegepast door de Boodschapper van Allah ﷺ in relatie tot onze zaken tegenwoordig, moeten we het concept van het inwinnen van een mening bestuderen en elke onduidelijkheid die in de hoofden van de moslims bestaat, wegnemen. In de praktijk kan er een mening worden ingewonnen met betrekking tot:

Before addressing the application of shura, as taken by the Messenger of Allah (saw) in relation to our affairs nowadays, we need to study the idea of taking an opinion, and remove any ambiguity existing in the minds of the Muslims. Realistically, an opinion can be taken regarding :

1. Zaken van de sharia (wetgevende zaken).

1. Matters of Shari‘ah (legislative matters).

2. Zaken van het verstand of technische details.

2. Matters of Intellect or Technicalities.

3. Meningen die direct leiden tot handelingen in zaken die toegestaan (Mubah) zijn.

3. Opinions which directly lead to actions in mubah issues.

1. Zaken van de sharia (wetgevende zaken): Wat betreft zaken van de sharia, is er helemaal geen raadpleging (Shura). Om tot de islamitische mening in een sharia-zaak te komen, moet de juiste zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad) worden uitgevoerd, wat betekent dat de mening van niemand mag worden gevolgd in zaken die verband houden met de openbaring (Wahy), namelijk het verboden (Haram) en het toegestaan (Halal). Dit kan worden gezien in de handeling van de Boodschapper ﷺ in het Verdrag van Hudaybiyah. In dat incident raadpleegde hij ﷺ de metgezellen niet en weigerde hij te luisteren naar hun klachten over de voorwaarden van het verdrag, waarbij hij zei: "...en ik zal Zijn (SWT) bevelen niet ongehoorzaam zijn."

1. Matters of Shari‘ah (legislative matters) : As for matters of Shari‘ah, there is no shura at all. In order to reach the Islamic opinion in any Shari‘ah matter, proper ijtihad must be conducted, meaning no one’s opinion should be taken in matters related to wahi (the revelation), i.e. haram and halal. This can be seen in the action of the Messenger (saw) in the Treaty of Hudaybiyah. In that incident he (saw) did not consult the companions and refused to listen to their complaints regarding the terms of the treaty, saying, “...and I will not disobey His (swt) commands.”.

2. Zaken van intellect of technische details: Voor zaken van intellect of technische details zouden alleen degenen met de kennis van dat specifieke vakgebied worden geraadpleegd. Bijvoorbeeld, in de Slag van Ahzab ontving de Profeet ﷺ nieuws over een gevaarlijke confederatie, bestaande uit 10.000 mensen, die tot doel had Madinah te belegeren. De moslims in Madinah besloten tegen de binnenvallende vijand vanuit hun eigen stad te vechten, en zij bezetten alle gebouwen rondom Madinah. Er was echter één gebied open gelaten, waar Salman al-Faresi voorstelde om op die plaats een gracht te graven, zoals de Perzen dat in soortgelijke situaties deden. De Profeet ﷺ accepteerde het advies, en hij nam zelf deel aan het graven van die gracht.

2. Matters of Intellect or Technicalities: For matters of intellect or technicalities only those with the knowledge of that specific field would be consulted. For example, in the Battle of Ahzab, the Prophet (saw) received news of a dangerous confederacy, consisting of 10,000 people, aiming to besiege Madinah. The Muslims in Madinah decided to fight against the invading enemy from inside their town, and they manned all the buildings surrounding Madinah. However, there was one area left open, where Salman al-Faresi suggested that a trench be dug in that place, as the Persians used to do in similar situations. The Prophet (saw) accepted the advice, and he himself took part in digging that trench.

3. Meningen die direct leiden tot handelingen in de toegestane (Mubah) zaken: Ten slotte kunnen meningen die direct leiden tot handelingen in de toegestane (Mubah) zaken van de Islam, waarbij geen expertise vereist is om tot een conclusie te komen en die losstaan van de geboden van de Qur'an en de profetische traditie (Sunnah), input van de moslimgemeenschap (Ummah) hebben. Dit is het domein van de Majlis al-Ummah. In dit geval zouden de wensen van de moslimgemeenschap (Ummah) worden gezocht, zodat de betrokkenheid van de moslimgemeenschap (Ummah) actief blijft. Allah (SWT) zegt in de Qur'an:

3. Opinions which directly lead to actions in the Mubah issues : Finally, opinions which directly lead to actions in the mubah affairs of Islam where no expertise is required to arrive at a conclusion, and are apart from the commands of Qur’an and Sunnah, may have the Ummah’s input. This is the domain of the Majlis al-Ummah. In this case, the Ummah’s wishes would be sought so that the Ummah’s involvement remains active. Allah (swt) states in the Qur’an:

“Vergeef hen en vraag om vergeving voor hen en overleg met hen over de zaken, en wanneer u een besluit heeft genomen, stel dan uw vertrouwen in Allah.” [TMQ 3:159].

“Pardon them and ask forgiveness for them and consult with them upon the conduct of affairs, and when you have decided (upon a course of action), place your trust in Allah.” [TMQ 3:159].

Dit laatste gebied, waarin raadpleging (Shura) kan worden gezocht, is het gebied waarin de Majlis al-Ummah een actieve rol speelt, namelijk in de toegestane (Mubah) zaken. Op dit punt, wanneer dit oordeel wordt gezocht, wordt het mashura. Mashura betekent dus het innemen van het oordeel van de meerderheid in de Majlis al-Ummah met betrekking tot toegestane (Mubah) zaken, wat bindend wordt voor het bestuurlijke apparaat om uit te voeren. Een voorbeeld waarbij de Majlis al-Ummah een rol zou spelen, zou het kiezen van de plaats waar een school of ziekenhuis in een gemeenschap gebouwd moet worden kunnen zijn.

This final area, in which shura may be sought, is the area in which the Majlis al-Ummah plays an active role, i.e. in the mubah issues. At this point, when this opinion is sought, it becomes mashura. Thus, mashura means taking the opinion of the majority in Majlis al-Ummah concerning mubah matters, which becomes binding upon the ruling apparatus to implement. An example in which the Majlis al-Ummah would play a role could be choosing the place of where a school or hospital should be built in a community.

De aard van de Islam is het behouden van rechtvaardigheid en maatschappelijke harmonie, en het ontwortelen en elimineren van institutionele onderdrukking wanneer en indien deze zich voordoet. Soevereiniteit behoort toe aan de wetgevende bronnen van de Islam, en het doel van de wetgevende bronnen van de Islam is het veiligstellen en handhaven van de maatschappelijke idealen, terwijl de individuele behoeften van elk mens in de samenleving worden vervuld. De Islam heeft de mensen de autoriteit verleend om de sharia-regels toe te passen waarmee deze doelen en doelstellingen in stand worden gehouden. De mensen benoemen op hun beurt één persoon (de kalief) om over hen te regeren volgens de Islam, en het is hen toegestaan geweld te gebruiken om de kalief te verwijderen, voor het geval hij duidelijk tegen de sharia inging.

The nature of Islam is to preserve justice and societal harmony, and to uproot and eliminate institutional oppression if and when it presents itself. Sovereignty belongs to Islam’s legislative sources, and the aim of Islam’s legislative sources is to secure and uphold the societal ideals, while satisfying the individual needs of each human being in the society. Islam granted the people the authority to implement the Shari‘ah rules whereby these aims and objectives would be maintained. The people in turn appoint one person (The Khaleefah) to rule them by Islam, and they are permitted to use force to remove the Khaleefah, in case he clearly went against the Shari‘ah.

Een van de takken van het rechtssysteem wordt Mahkamat al Madhaalim (Hof van Onrechtmatige Daden) genoemd. De primaire rol of functie van deze juridische tak is het beslechten van geschillen tussen de mensen en de kalief. Het bevel of de uitspraak van een rechter in deze juridische tak kan niet worden opgeschort, maar moet juist worden uitgevoerd, zelfs als het bevel was om de kalief zelf te verwijderen, of iedereen die hij heeft gemachtigd. Het niet uitvoeren van het bevel of de uitspraak van een rechter in Mahkamat al Madhaalim geeft de mensen de bevoegdheid om de kalief te verwijderen, zelfs met geweld indien nodig.

One of the branches of the judicial system is called Mahkamat al Madhaalim (Court of Unjust Acts). The primary role or function of this judicial branch is to settle disputes between the people and the Khaleefah. The order or finding of a judge in the judicial branch cannot be stayed, but rather it must be implemented, even if the order was to remove the Khaleefah himself, or anyone that he has deputised. Failure to implement the order or finding of a judge in Mahkamat al Madhaalim, provides a license to the people to remove the Khaleefah, even by force if necessary.

Een van de functies van de Majlis al-Ummah is het creëren van een platform waarbinnen de mensen hun tevredenheid of hun ontevredenheid en klachten aan de regering kunnen kenbaar maken. De Mahkamat al Madhaalim zou de klachten van de Majlis al-Ummah worden gepresenteerd, of het individu in de Staat zou zijn klacht rechtstreeks naar de Mahkamat al Madhaalim kunnen brengen. Iedereen is onderworpen aan de wetgevende bronnen van de Islam en daarom bestaat er geen eliteklasse in de islamitische samenleving, en iedereen die onder de jurisdictie van de Islamitische Staat valt, of zij nu moslim of niet-moslim zijn, moet zien dat hun rechten worden beschermd. Daarom is de methode van de Islam om rechtvaardigheid en sociale harmonie te bewaren, en onderdrukking uit te roeien en te elimineren, realistisch en praktisch.

One of the functions of the Majlis al-Ummah is to create a platform whereby the people can voice either their satisfaction or their dissatisfaction and complaints to the government. The Mahkamat al Madhaalim would be presented with the complaints from the Majlis al- Ummah or the individual in the State could take his complaint to Mahkamat al Madhaalim directly. Everyone is subject to Islam’s legislative sources and as such there is no elite class in the Islamic society, and anyone who is under the jurisdiction of the Islamic State, be they Muslim or non-Muslim, must have their rights protected. Therefore, Islam’s method of preserving justice and social harmony, and uprooting and eliminating oppression is realistic and practical.

Een andere methode om ‘checks and balances’ op de regering te vestigen, is het proces van het nomineren van de kalief. De kalief kan, als één optie, worden gekozen uit de kandidaten die worden voorgesteld door de Majlis al-Ummah. Zo zorgt de Majlis al-Ummah ervoor dat het individu dat voor het ambt van de kalief wordt gekozen, een praktiserende moslim is die aan de vereisten voldoet. Bijgevolg kan een individu dat enkel zijn eigen belangen nastreeft, geen kalief worden.

Another method of establishing ‘checks and balances’ on the government is the process of nominating the Khaleefah. The Khaleefah, as one option, may be elected from the choices presented by the Majlis al-Ummah. Thus, the Majlis al-Ummah makes sure that the individual elected to the post of the Khaleefah is a practising Muslim who fulfils the requirements. Consequently, an individual looking to serve his own interests cannot become the Khaleefah.

Bovendien is een ander element dat een integraal onderdeel vormt van het vestigen van een mechanisme van checks and balances binnen het systeem, godsvrucht (Taqwa). De heerser voert elke handeling uit op basis van het concept dat hij door Allah (SWT) ondervraagd zal worden op de Dag des Oordeels. Zo zou de heerser ervoor zorgen dat hij zijn deel van het contract als heerser van de moslimgemeenschap (Ummah) vervult, zodat hij Allah (SWT) tegemoet kan treden zonder Zijn (SWT) straf te vrezen, als gevolg van nalatigheid of het dienen van zijn eigen belangen.

Furthermore, another element that is an integral part of establishing a mechanism of checks and balances within the system is taqwa (fear of Allah). The ruler carries out every action based on the concept of being questioned by Allah (swt) on the Day of Judgement. Thus, the ruler would make sure that he fulfils his part of the contract as ruler of the Muslim Ummah so that he may face Allah (swt) without fearing His (swt) punishment, due to negligence or serving his own interests.

Zo kunnen we zien dat de Islam een regeringssysteem biedt dat rechtvaardig is, omdat het slechts de wetten van Allah (SWT) implementeert in plaats van door mensen gemaakte wetten. Pas wanneer moslims de mechanismen van het bestuur begrijpen die de Islam biedt, zullen zij er vertrouwen in hebben en de gebreken en zwakheden van andere systemen inzien. Moge Allah (SWT) ons helpen in onze plicht om het te vestigen!

Thus, we can see that Islam provides a system of government which is just, because it implements only Allahs (swt) laws rather than manmade laws. It is only when Muslims understand the mechanisms of ruling which Islam provides that they will have confidence in it, and realise the flaws and weaknesses of other systems. May Allah (swt) help us in our duty to establish it!

6.3 De structuur van het regeringssysteem van de Islam

Afdelingen van het bestuur in het kalifaat

De kalief

Het proces van de eed van trouw (Bay’ah)

De gedelegeerde en uitvoerende assistenten van de kalief

Gedelegeerde Assistent

Executive Assistant

De Wali en de ‘Aamel van de provincies

De leider (Ameer) van de jihad

1. De Buitenlandse Zaken (Buitenlands Beleid)

Het buitenlandse beleid van de Islamitische Staat

De relatie van de Islamitische Staat met andere staten

De basis en de methode voor het buitenlands beleid

2. Het Militaire

Het leger van de Islamitische Staat

De structuur van het leger

De functie van het leger

Het geven van een Islamitische en militaire cultuur aan het leger

Geloof (Iman) van het militair personeel

3. De interne veiligheid

4. De Industrie

De Rechtspraak

De rechter (Qadi) van de rechtbank voor onrechtmatige daden (Qadi al-Madhaalim)

Het Administratieve Systeem

raadpleging (Shura)

Majlis al-Ummah (Raad van de moslimgemeenschap (Ummah))

Structuur en functionaliteit van Majlis al-Ummah

Checks and Balances