In de Islam is het regeringssysteem (en andere systemen in die zin) niet ontworpen door de mens, maar door de Schepper van alle dingen, Allah (SWT). Daarom moeten wij als moslims ons aan dit regeringssysteem houden.

In Islam, the Ruling System (and its other systems for that matter) is not designed by man, but rather by the Creator of all things, Allah (swt). Therefore, as Muslims we must abide by this ruling system.

Het regeringssysteem dat de Islam heeft gegeven, is er een van eenheid. Dit komt doordat het goddelijke bewijs niets anders heeft gebracht en ons verboden heeft om iets anders te adopteren. Dit regeringssysteem van eenheid legt de macht van het bestuur in de handen van één man, namelijk de kalief. Geen ander persoon is toegestaan om de macht met de kalief te delen. Er is overgeleverd door ‘Abdullah ibn Amr ibn al- ‘A’as: “Wie trouw zweert aan een imam door hem de hand te schudden en de vrucht van zijn hart te geven, zal hem gehoorzamen zolang hij kan. Als een ander komt om met de imam in strijd te gaan, sla dan het hoofd van de ander.” (Muslim en Bukhari).

The ruling system Islam has given is one of unity. This is because the divine evidence has brought nothing else and forbidden us to adopt anything else. This ruling system of unity puts the power of ruling in one mans’ hands, i.e., the Khaleefah. No other person is allowed to share power with the Khaleefah. It is narrated by ‘Abdullah ibn Amr ibn al- ‘A’as, “Whoever gives allegiance to an Imam giving him the clasp of his hand and the fruit of his heart shall obey him as long as he can. If another comes to dispute with the Imam, strike the head of the other.” (Muslim and Bukhari).

Ook zei de Boodschapper van Allah ﷺ: “Als er twee Khaleefahs de eed van trouw worden gegeven, dood dan de laatste van hen.” Muslim en Bukhari.

Also, the Messenger of Allah (saw) said, “If two Khaleefahs are given the allegiance, kill the latter of them.” Muslim and Bukhari.

Dit bewijst dat de Islam het hebben van twee heersers voor de moslims verbiedt. Daarom is het verboden (Haram) om natiestaten met verschillende heersers te vormen over de moslimlanden. Daarom is het islamitische regeringssysteem een systeem van eenheid en geen federale structuur.

This proves that Islam prohibits having two rulers for the Muslims. Therefore, it is haram to form nation states with different rulers upon the Muslim lands. Therefore, the Islamic ruling system is one of unity and not of a federate structure.

In de Islam is het regeringssysteem volledig en uitsluitend gebaseerd op de goddelijke tekst, namelijk de Qur’an, de profetische traditie (Sunnah) en de consensus (Ijma’) van de metgezellen (Sahabah). De levens van de metgezellen (Sahabah) zouden een studiegebied moeten zijn, aangezien een moslim verplicht is wetten te nemen uit de consensus (Ijma’) van de metgezellen (Sahabah).

In Islam, the ruling system is based wholly and solely on the divine text, i.e. the Qur’an, Sunnah and Ijma‘ of the Sahabah. The lives of the Sahabah should be an area of study, for a Muslim is obliged to take laws from the Ijma‘ of the Sahabah.

In tegenstelling tot alle andere vormen van regeringssystemen, staat de islam de mens niet toe om binnen dit systeem regels te wetgeven met behulp van zijn eigen verstand. Wetgeving is uitsluitend voorbehouden aan Allah (SWT). De mens hoeft deze wetten slechts te herkennen, te begrijpen en te implementeren. Daarom verwerpen wij iedereen die ideeën, concepten en theorieën voorstelt die vreemd zijn aan het islamitische regeringssysteem, zoals democratie, islamitisch socialisme, een islamitische republiek (zoals in Iran, Pakistan, Soedan, etc.), enzovoort. Het is volkomen ongepast, en staat gelijk aan ongeloof (Kufr), om te zeggen dat de islam ons geen definitief, gedetailleerd en duidelijk beeld heeft gegeven van wat het regeringssysteem van de islam is. Dit zou ertoe leiden dat men impliciet stelt dat de islam onvolledig is. Ook degenen die beweren dat de islamitische vorm van het regeringssysteem niet toepasbaar is in de wereld van vandaag, dwalen in de ketel van ongeloof (Kufr) ideeën. De islam is een religie (Deen) die toepasbaar is voor alle tijden en plaatsen.

Unlike all other forms of ruling systems, Islam does not allow man to legislate rules within this system by utilising his own mind. Legislation is left only to Allah (swt). Man only has to recognise, understand, and implement these laws. We, therefore, disregard anyone who suggests ideas, concepts, and theories alien to the Islamic ruling system such as Democracy, Islamic Socialism, Islamic Republic (as in Iran, Pakistan, Sudan, etc.), and so on. It is totally inappropriate, and tantamount to kufr, to say that Islam did not give us a definite, detailed, clear picture of what the ruling system of Islam is. This would lead one to be implicitly stating that Islam is incomplete. Also, those who claim that the Islamic form of ruling system is not applicable in today’s world are delving in the cauldron of kufr ideas. Islam is a deen applicable for all times and places.

Allah (SWT) heeft ons via de Qur’an, de profetische traditie (Sunnah) en de consensus (Ijma’) een duidelijk beeld gegeven van wat de islamitische vorm van het regeringssysteem is.

Allah (swt) through the Qur’an, Sunnah and the Ijma‘ has given us a clear picture of what the Islamic form of ruling system is.

Eenvoudig gezegd bestaat het islamitische rechtssysteem uit de volgende afdelingen:

Simply put, the Islamic ruling system consists of the following departments:

Kalief.

Khaleefah.

Gedelegeerde assistenten (Mu‘awin Tafweedh).

Delegated Assistants (Mu‘awin Tafweedh).

Executive Assistants (Mu‘awin Tanfeedh).

Executive Assistants (Mu‘awin Tanfeedh).

Gouverneurs (Wulah).

Governors (Wulah).

Leider (Ameer) van de jihad-rechters (Qudah).

Amir of Jihad Judges (Qudah).

Administratief Systeem (Jihaas Idaari).

Administrative System (Jihaas Idaari).

Raad van de moslimgemeenschap (Ummah) (Majlis al-Ummah).

Council of the Ummah (Majlis al-Ummah).

Het moet worden opgemerkt dat van deze afdelingen er drie werkelijke heersers zijn. Een heerser is degene die de verantwoordelijkheid draagt voor de implementatie van de Islam binnen de Staat en de autoriteit heeft om Islamitische straffen uit te voeren op degenen die een Islamitische wet hebben overtreden. De andere organen hebben geen autoriteit om Islamitische wetten op de mensen af te dwingen zonder de toestemming van de heersers.

It should be noted that of these departments, three are actual rulers. A ruler is one who maintains the responsibility of implementing Islam, within the State and has the authority of executing Islamic punishments upon those who have violated any Islamic law. The other bodies have no authority to enforce Islamic laws on the people without the permission of the rulers.

De drie lichamen van heersers zijn de kalief, gedelegeerde assistenten en gouverneurs. Wat de rechters betreft, zij omvatten twee posities van feitelijk bestuur, namelijk de opperrechter (Qadi al-Quda) en de rechter van Madhaalim (klachten tegen de Staat); terwijl de andere lichamen van mensen verantwoordelijk zijn voor het uitvoeren van de bevelen van deze heersers.

The three bodies of rulers are the Khaleefah, Delegated Assistants and Governors. As for the judges, they incorporate two positions of actual ruling which are the Chief of Judges (Qadi al-Quda) and the Judge of Madhaalim (complaints against the State); while the other bodies of people are responsible for carrying out the orders of these rulers.

Het woord kalief betekent taalkundig ‘opvolger’ in de Arabische taal. Maar de sharia van de Islam heeft ons een andere, meer uitgebreide definitie van het woord kalief gegeven. De Profeet van Allah ﷺ zei: “...er zullen geen profeten meer na mij zijn, slechts khulafa'a.” Bukhari.

The word Khaleefah linguistically means ‘successor’ in the Arabic language. But, the Shari‘ah of Islam has given us another, more comprehensive definition of the word Khaleefah. The Prophet of Allah (saw) said, “...there will be no more prophets after me, only Khulafa‘a.” Bukhari.

In deze overlevering (Hadith) verwijst het woord Khulafa‘a niet naar opvolgers, maar naar de staatshoofden van de Islamitische Staat. Het woord Khaleefah wordt daarom opgevat als ‘die man die over een volk regeert volgens de Islam’, handelend als het staatshoofd. Dezelfde sharia-definitie zou van toepassing zijn als we het woord imam zouden gebruiken, in plaats van Khaleefah, om het staatshoofd aan te duiden. En aangezien in de Islam de eed van trouw (Bay’ah) alleen aan een staatshoofd wordt gegeven, hebben zowel het woord Khaleefah als imam betrekking op het staatshoofd.

In this hadith the word Khulafa‘a is not referring to successors, but to heads of the Islamic State. The word Khaleefah is, therefore, taken to mean ‘that man who rules over a people by Islam,’ acting as the head of the State. The same Shari‘ah definition would apply if we used the word Imam, instead of Khaleefah, to indicate the head of State. And since in Islam, the bay‘ah is given only to a head of the State, both the words Khaleefah and Imam are pertaining to the head of the State.

De methode van het installeren van de kalief is via het proces van de eed van trouw (Bay’ah). De macht om volgens de islam te regeren wordt door de moslimgemeenschap (Ummah) aan de kalief gegeven. Autoriteit behoort toe aan de moslimgemeenschap (Ummah) en zij stelt de kalief aan om de sharia te handhaven. Dit gebeurt via een contract tussen de kalief en de moslimgemeenschap (Ummah). De moslimgemeenschap (Ummah) moet gehoorzamen zolang de kalief de islam op hen implementeert.

The method of installing the Khaleefah is through the process of bay‘ah. The power to rule by Islam is given by the Ummah to the Khaleefah. Authority belongs to the Ummah and it deputises the Khaleefah to enact the Shari‘ah. This is done through a contract between the Khaleefah and the Ummah. The Ummah must obey as long as the Khaleefah implements Islam on them.

Het proces van de eed van trouw (Bay’ah) kan plaatsvinden na een algemene stemming uitgebracht door alle moslims van de Islamitische Staat, of het kan plaatsvinden na een stemming onder de ahl al halli wal ‘aqd (mensen met invloed en gezag). Stemmen is slechts een middel om de keuze van de moslimgemeenschap (Ummah) vast te stellen; het vervangt de eed van trouw (Bay’ah) niet. Niet-moslims, kinderen en moslims die buiten de Staat verblijven, hebben geen stemrecht. Als alle moslims van de Islamitische Staat stemmen, dan wordt de bay’ah al-in‘iqad (eed van aanvaarding, waarmee hij kalief wordt) aan de gekozen man gegeven. Echter, als de stemming plaatsvindt via de vertegenwoordigers, dan wordt er eerst een bay’ah al-in‘iqad gegeven door de vertegenwoordigers, waarna een tweede bay’ah al-ta‘aa (eed van gehoorzaamheid) wordt gegeven door de moslimgemeenschap (Ummah) aan de gekozen persoon. Het zwijgen van de moslimgemeenschap (Ummah) over de gekozen kalief kan worden beschouwd als de eed van gehoorzaamheid. Het is via dit proces van de eed van trouw (Bay’ah) dat een persoon zijn positie als kalief bereikt. De kandidaten voor de positie van kalief kunnen, naast zelfnominatie, worden gekozen door de Majlis al-Ummah. Het is uit deze kandidaten dat de moslimgemeenschap (Ummah) voor zichzelf een heerser kiest.

The process of bay‘ah may occur after a general vote given by all the Muslims of the Islamic State or it may occur after a vote among the ahl al halli wal ‘aqd (people of influence and authority). Voting is merely a means to determine the choice of the Ummah, it does not substitute the bay‘ah. Non-Muslims, children, and Muslims residing out of the State do not have the right to vote. If all the Muslims of the Islamic State are voting then the bay‘ah al-in‘iqad (pledge of acceptance, by which he becomes Khaleefah) is given to the man elected. However, if the vote occurs through the representatives, then a bay‘ah al-in‘iqad is first given by the representatives, after which a second bay‘ah al-ta‘aa (pledge of obedience) is given by the Ummah to the person elected. The silence of the Ummah over the elected Khaleefah can be considered as the bay‘ah of obedience. It is through this bay‘ah process that a person attains his position as Khaleefah. The candidates for the position of Khaleefah may, in addition to self nomination, be chosen by the Majlis al-Ummah. It is from these candidates that the Ummah chooses for itself a ruler.

De gedelegeerde assistenten (Mu‘awin Tafweedh) worden door de kalief aangesteld om hem te bijstaan bij het besturen van de Staat. Het bewijs voor deze aanstelling is afgeleid uit de overlevering (Hadith) van de Profeet ﷺ, waarin hij zei: “Mijn twee ministers (wazirs) uit de mensen zijn Abu Bakr en ‘Umar.” (Tirmidhi).

The delegated assistants (Mu‘awin Tafweedh) are appointed by the Khaleefah to assist him in ruling the State. The evidence for this appointment is derived from the hadith of the Prophet (saw) in which he said, “My two ministers (wazirs) from the people are Abu Bakr and ‘Umar.” (Tirmidhi).

Islam staat deze ministers daarentegen toe om verder te gaan dan een specifieke functie. De ministers die de Profeet ﷺ aanstelde, waren niet gespecialiseerd of beperkt toegewezen aan een specifieke functie. Het is daarom te verkiezen om het woord Mu‘awin (assistent) te gebruiken in plaats van ministers, om verwarring met de westerse terminologie van minister te voorkomen.

Islam, on the other hand, allows these ministers to go beyond a specific function. The ministers whom the Prophet (saw) appointed were not specialised or assigned restrictively to a specific function. It is therefore preferable to use the word Mu‘awin (assistant) instead of ministers, so as not to confuse it with the Western terminology of minister.

De gedelegeerde assistent is iemand die de kalief delegeert om alle functies uit te voeren op de wijze van algemene delegaties. Bij de aanstelling van de gedelegeerde assistent is het noodzakelijk voor de kalief om zowel de aspecten van de algemene regeling als het zijn van zijn assistent in het contract te vermelden, omdat het hem slechts in één aspect aanstellen zijn functie als Mu‘awin beperkt.

The delegated assistant is one whom the Khaleefah delegates to perform all functions in the way of general delegations. In the appointment of the Delegated assistant it is necessary for the Khaleefah to cite both the aspects of general ruling and being his assistant in the contract, because appointing him in only one aspect restricts his function as a Mu‘awin.

Zo was het geval toen Abu Bakr ‘Umar aanstelde als zijn assistent, en toen ‘Umar ‘Uthman en ‘Ali als zijn assistenten aanstelde, en toen ‘Uthman Marwan ibn al-Hakam en ‘Ali als zijn assistenten aanstelde. Deze gedelegeerde assistenten zijn verantwoordelijk tegenover de kalief en zij informeren de kalief over de zaken die hen omringen.

Such was the case when Abu Bakr appointed ‘Umar as his assistant, and when ‘Umar took ‘Uthman and ‘Ali as his assistants, and when ‘Uthman took Marwan ibn al-Hakam and ‘Ali as his assistants. These delegated assistants are responsible to the Khaleefah and they inform the Khaleefah of the matters surrounding them.

De kalief is toegestaan zich bezig te houden met administratieve zaken. De Profeet ﷺ hield zich ook bezig met administratieve zaken toen hij afgodsbeelden vernietigde, de jihad organiseerde en zijn titel schrapte uit het Verdrag van Hudaybiyah. Om zaken te vergemakkelijken, mag hij uitvoerende assistenten (Mu‘awin Tanfeedh) aanstellen om hem te helpen bij het beheer van de administratie van de Staat. In tegenstelling tot gedelegeerde assistenten zijn de uitvoerende assistenten slechts uitvoerders van de richtlijnen van de kalief. Zij zijn geen heersers. Zij kunnen ook worden toegewezen aan één specifiek gebied van werk of administratie.

The Khaleefah is allowed to engage himself in administrative matters. The Prophet (saw) did engage in administrative matters when he broke idols, organised the Jihad, and erased his title from the Treaty of Hudaybiyah. To facilitate matters, he may appoint executive assistants (Mu‘awin Tanfeedh) to help him manage the administration of the State. Unlike delegated assistants, the executive assistants are only executors of the directives of the Khaleefah. They are not rulers. They may, also, be assigned to one specific area of work or administration.

Net zoals de autoriteit van de Mu‘awin Tanfeedh beperkt is, zo zijn ook de voorwaarden voor zijn benoeming beperkt. De uitvoerende assistent voert de bevelen en regels van de kalief ﷺ uit die geïmplementeerd moeten worden, en brengt vervolgens feedback aan de kalief ﷺ met betrekking tot de uitvoering.

Just as the authority of the Mu‘awin Tanfeedh is limited so are the conditions for his appointment. The executive assistant carries out the orders and rules of the Khaleefah which are to be implemented, and then brings feedback to the Khaleefah, regarding the execution.

Onderverdelingen van de wilayaat of provincies worden ‘amalat of districten genoemd. Toezicht en verantwoordelijkheid voor deze ‘amalat worden toegewezen aan een ‘aamel of onderbestuurder.

Subdivisions of the wilayaat or Provinces are called ‘amalat or districts. Supervision and responsibility for these ‘amalat is assigned to an ‘aamel or sub-governor.

Nadat de positie van de kalief eerder is besproken, zullen we hier reflecteren op de rol van de wali en de ‘aamel die de islam toepassen op hun inwoners. Deze algemene jurisdictie van de wali verplicht ons hem te beschouwen als een heerser. Hij heeft daarom vergelijkbare verantwoordelijkheden met die welke aan de kalief zijn toegewezen voor de efficiënte werking van de Staat. Gebieden die hem echter autonoom zouden kunnen maken, zoals de financiën van de Staat, het leger en de rechtspraak, evenals het aannemen van wetten die afwijken van die door de kalief zijn aangenomen, vallen echter niet onder zijn controle, aangezien deze een bedreiging voor de eenheid van de Staat zouden kunnen vormen.

Having previously discussed the position of Khaleefah, we will contemplate here on the role of wali and ‘aamel who implement Islam upon their residents. This general jurisdiction of the wali obliges us to consider him as a ruler. He, therefore, has similar responsibilities to those which are assigned to the Khaleefah for the efficient operation of the State. However areas that might make him autonomous, such as finances of the State, the army, and the judiciary, as well as adopting laws other than those adopted by the Khaleefah, are not within his control since they might pose a threat to the unity of the State.

De wali zelf kan ervoor kiezen om zijn regio verder onder te verdelen in ‘amalat en daar ‘aamels voor aan te stellen. Deze onderverdelingen en benoemingen dragen elk bij aan de implementatie van de Islam en de daaruit voortvloeiende rust van de Staat. De Profeet ﷺ zei tegen zijn aangestelden: “Maak het gemakkelijk en niet moeilijk, maak de mensen optimistisch en niet pessimistisch, zorg er niet voor dat de mensen weggaan maar zorg dat zij dichterbij komen, en raadpleeg elkaar.”

The wali himself may choose to further subdivide his region into ‘amalat and appoint ‘aamels to them. These subdivisions and appointments each assist in the implementation of Islam and the resultant tranquillity of the State. The Prophet (saw) said, to his appointees, “Make it easy not difficult, make the people optimistic not pessimistic, do not make the people go away but make them come closer, and consult one another.”.

Dit is een aanwijzing voor ons om de Islamitische Staat te besturen op een wijze die de mensen geen onnodige ontberingen berokkent, en waardoor de mensen dichter bij de Islam worden gebracht.

De directies van de leider (Ameer) van jihad bestaan uit vier afdelingen.

The directorates of the Amir of Jihad consist of four departments.

Dit zijn:

These are :

1. De Buitenlandse Zaken (Buitenlands Beleid).

1. The External Affairs (Foreign Policy).

2. Het leger.

2. The Military.

3. De interne veiligheid.

3. The Internal Security.

4. Industrie.

4. Industry.

De leider (Ameer) van de jihad is de directeur en supervisor van alle vier de afdelingen. De kalief (Khalifah) mag deze positie delegeren aan een geschikt gekwalificeerde moslim, maar aangezien hij het staatshoofd is, is het belangrijk dat hij deze rol zelf op zich neemt.

The Amir of Jihad is the director and supervisor of all four departments. The Khaleefah may delegate this position to a suitably qualified Muslim, but since he is the head of state, it is important that he takes on the role himself.

Het buitenlandse beleid van de Islamitische Staat omvat de externe aangelegenheden van de Staat en haar relatie met andere naties en landen. Het buitenlandse beleid in de Islam dient drie doelstellingen:

The foreign policy of the Islamic State covers the external policies of the State and its relationship with other nations and countries. The foreign policy in Islam serves three objectives:

1. Om de entiteit van de Staat en de moslimgemeenschap (Ummah) te beschermen.

1. To protect the entity of the State and the Ummah.

2. Om de oproep tot de islam (Da’wah) naar andere mensen en naties te vergemakkelijken.

2. To facilitate the da‘wah to other people and nations.

3. Om de relatie van de Islamitische Staat met andere staten te organiseren.

3. To organise the relationship of the Islamic State with other states.

Wanneer men deze doelen overweegt, wordt het duidelijk zichtbaar dat het buitenlandse beleid van de Islamitische Staat niet louter een verplicht (Fard) voor de moslims is om uit te voeren, maar met het bestaande bloedvergieten, de verkrachtingen en de vernietiging van moslims over de hele wereld, zoals in Bosnia, Kashmir, Palestine etc., een praktische noodzaak is.

When one considers these aims it becomes clearly apparent that the foreign policy of the Islamic State is not merely a fard (obligation) upon the Muslims to implement, but with the existing bloodshed, rape and destruction of Muslims around the world, like Bosnia, Kashmir, Palestine etc., it is a practical necessity.

Het is een uiterste plicht voor de moslimgemeenschap (Ummah) om de boodschap van de islam over te brengen aan de mensheid. Bij zijn terugkomst van Khaybar zei de Boodschapper van Allah ﷺ, terwijl hij zijn metgezellen (ra) toesprak: “O mensen, Allah heeft mij gezonden als een barmhartigheid voor alle mensheden; betwist niet met mij zoals de discipelen met Isa (vrede zij met hem), de zoon van Maryam, betwistten.” De metgezellen riepen uit: “En hoe betwistten de discipelen, o Profeet van Allah?” Hij ﷺ antwoordde: “Hij (Isa) riep hen tot datgene waartoe ik jullie heb geroepen; degene die naar een nabije plaats werd gezonden, was tevreden en voldaan, maar degene die naar een verre plaats werd gezonden, werd ontevreden en traagvoetig.” Dit is een indicatie van het belang van het voortdragen van de oproep tot de islam (Da’wah).

It is an utmost duty upon the Muslim Ummah to convey the message of Islam to humanity. On His arrival from Khaybar, the Messenger of Allah (saw), addressing his companions (ra), said, “Oh people, Allah has sent me as a mercy to all mankind; do not dispute with me like the disciples disputed with Isa (as) son of Maryam. The companions exclaimed : And how did the disciples dispute, O Prophet of Allah? He (saw) answered : He (Isa) called them to that which I called you; he who was sent to a near place was pleased and satisfied, but he who was sent to a far place became displeased and heavy footed.” This is an indication of the importance of carrying the da‘wah.

De relatie van de Islamitische Staat met andere staten zou gebouwd moeten worden op vier benaderingen:

The relationship of the Islamic State with other states should be built upon four approaches:

1. Ten eerste moeten de landen van de islamitische wereld worden beschouwd als onderdeel van één land. Daarom worden deze landen niet beschouwd binnen de sfeer van het buitenlands beleid. In plaats daarvan zal de procedure zijn om ze allemaal tot één staat te verenigen. Als de Staat bijvoorbeeld in Egypte zou worden gevestigd, dan zouden alle andere moslimlanden niet worden beschouwd als buitenlandse staten, maar als onderdeel van de moslimgemeenschap (Ummah). Wij zouden hen niet als afzonderlijke staten erkennen. Daarom zouden wij geen ambassades in hen vestigen of vice versa. In plaats daarvan zouden wij de moslims in die landen moeten oproepen tot hun plicht, namelijk zichzelf te verenigen met de Islamitische Staat.

1. Firstly, the countries of the Muslim world are to be considered as being part of one country. Hence, these countries are not considered in the sphere of foreign policy. Instead the procedure will be to unify them all into one state. For example, if the State was established in Egypt, then all the other Muslim countries would be considered - not as foreign states - but as part of the Muslim Ummah. We would not recognise them as separate states. Therefore, we would not establish our embassies in them or vice versa. Instead we should call the Muslims in those countries to their duty which is to unite themselves to the Islamic State.

2. De staten waarmee de Islamitische Staat economische, commerciële, goede nabuurschaps- en/of culturele verdragen heeft; zij worden behandeld in overeenstemming met de voorwaarden van de verdragen. De economische en commerciële betrekkingen met hen moeten echter beperkt blijven tot bepaalde zaken die de moslimgemeenschap (Ummah) ten goede komen. Het mag niet leiden tot de versterking van die staten ten koste van ons.

2. Those states with whom the Islamic State has economic, commercial, good neighbouring and/or cultural treaties; they are treated in accordance to the terms of the treaties. However, the economic and commercial relations with them must be confined to certain items that benefit the Ummah. It must not lead to the strengthening of those states on our account.

3. De staten met wie wij geen verdragen hebben; de werkelijke imperialistische staten zoals Amerika, Frankrijk en Groot-Brittannië; en de staten die ambities hebben in de Islamitische Staat, zoals Rusland. Al deze staten worden beschouwd als potentiële vijanden van oorlog en mogelijke indringers. Met hen moeten alle voorzorgsmaatregelen worden genomen.

3. Those states with whom we do not have treaties; the actual Imperialist states like America, France and Britain; and those states that have ambitions in the Islamic State, such as Russia. All these states are considered as potential enemies of war and possible invaders. All precautions should be taken with them.

De kern van de interactie tussen de Islamitische Staat en andere staten is de plicht om de oproep tot de islam (Da’wah) te verspreiden. De methode om dit te bereiken is de verklaring van jihad. Dit was de methode van Muhammad ﷺ zodra de Islamitische Staat in Madinah was gevestigd. Er moet worden benadrukt dat het de moslims niet is toegestaan om het gevecht met de vijand te beginnen zonder hen eerst de gelegenheid te bieden om de islam te aanvaarden en te omarmen, waardoor zij deel worden van de Islamitische Staat. Dit is het eerste proces van de driestapsmethode om de oproep tot de islam (Da’wah) via jihad over te brengen.

The root of interaction between the Islamic State and the other states is the duty to propagate the call of Islam (da‘wah). The method by which to achieve this is the declaration of Jihad. This was the method of Muhammad (saw) as soon as the Islamic State was established in Madinah. It must be stressed that the Muslims are not permitted to start fighting with the enemy without first presenting them with the opportunity to accept and embrace Islam, thereby becoming part of the Islamic State. This is the first process of the three stage method of delivering the call of Islam through Jihad.

Als dit aanbod wordt afgewezen, wordt hen gevraagd om hoofdelijke belasting (Jizyah) te betalen en deel uit te maken van de Staat. Zij zouden worden behandeld als dhimma (niet-moslimburger van de Staat), wat betekent dat de Staat verantwoordelijk zou zijn voor hun veiligheid en bescherming. Zij zouden worden geregeerd door de islamitische sharia en hun land zou moslimland en onderdeel van de islamitische Staat worden.

If this offer is turned down, they are asked to pay jizyah (head tax) and to be part of the State. They would be treated as dhimma (non- Muslim citizen of the State), i.e. the State would be responsible for their security and protection. They would be ruled by the Islamic Shari‘ah and their land would become Muslim land and part of the Islamic State.

Als de vijand daarentegen beide opties zou weigeren, namelijk het verwerpen van het Islamitische Geloof en Systeem of het verwerpen van het Systeem en de betaling van hoofdelijke belasting (Jizyah), dan zouden de moslims overgaan tot de derde fase en oorlog tegen hen verklaren. Een moslim overleverde op gezag van Sulaiman ibn Buraid dat de Boodschapper van Allah ﷺ zei: “Als zij weigeren de Islam te aanvaarden, eis dan van hen de hoofdelijke belasting (Jizyah). Als zij instemmen met betalen, aanvaard deze dan van hen en houd uw handen terug. Als zij weigeren de hoofdelijke belasting (Jizyah) te betalen, zoek dan de hulp van Allah en bevecht hen.”

If the enemy on the other hand refused both of these options, namely to reject the Islamic Belief and System or reject the System and the payment of jizyah, the Muslims would proceed to the third stage and declare war upon them. Muslim narrated on the authority of Sulaiman ibn Buraid that the Messenger of Allah (saw) said, “If they refuse to accept Islam, demand from them the jizyah. If they agree to pay, accept it from them and hold off your hands. If they refuse to pay the jizyah, seek Allah’s help and fight them.”.

De kwesties van interne veiligheid, het vermogen om de oproep tot de islam (Da’wah) te verspreiden en buitenlandse aanvallen af te slaan, worden door het leger beheerd.

The issues of internal security, the ability to spread da‘wah, and repel foreign attacks are taken care of by the army.

Allah (SWT) heeft ons verplicht om de islam over de wereld te verspreiden en heeft de methode gespecificeerd als oproep tot de islam (Da’wah) en jihad, en dat jihad verplicht (Fard) is. Dienovereenkomstig is elke mannelijke moslim die de leeftijd van vijftien jaar bereikt verplicht zich aan te melden bij het leger en een militaire training te ondergaan om zich voor te bereiden op jihad. Allah (SWT) zegt,

Allah (swt) has obligated us to spread Islam to the world and has specified the method as da‘wah and Jihad, and that Jihad is fard. Accordingly, every male Muslim who reaches the age of fifteen is obliged to enlist in the army and undergo military training to prepare for Jihad. Allah (swt) says,.

“En bevecht hen totdat er geen fitna (opstand) of onderdrukking meer is, en totdat de rechtvaardigheid en het geloof in Allah overheersen, overal en altijd.” [TMQ 8:39].

“And fight them (on) until there is no more tumult or oppression, and there prevails justice and faith in Allah, altogether and everywhere.” [TMQ 8:39].

De Profeet ﷺ zei: “En bevecht de mensen die zaken met Allah gelijkstellen met je bezit, je hand en je tong.”

The Prophet (saw) said, “And fight the people who associate (things) with Allah with your wealth, your hand and your tongue.”.

Het leger is verdeeld in twee secties. Ten eerste zijn er de ‘reguliere soldaten’, die worden aangesteld als soldaten van het leger van de Staat en die salarissen ontvangen uit de begroting van de Staat. Ten tweede zijn er de ‘reservisten’, die bestaan uit alle moslims die in staat zijn om te vechten, en die worden gemobiliseerd wanneer de vraag naar soldaten dit vereist.

The army is divided into two sections. Firstly, there are the ‘regulars’, who are employed as soldiers of the State’s army and who are paid salaries from the State’s budget. Secondly, there are the ‘reservists’, who comprise of all the Muslims who are capable of fighting, and are mobilised when the demand for soldiers requires it.

Het is over het algemeen de kalief die de leider van het leger is; hij benoemt de opperbevelhebber, een generaal voor elke brigade en een commandant voor elke divisie. De brigadecommandanten en commandanten benoemen de overige rangen van het leger. Leden van de generale staf worden volgens hun militaire cultuur benoemd door de chef van de generale staf.

It is generally the Khaleefah who is the leader of the army; he appoints the commander-in-chief, a general for each brigade and a commander for each division. The brigadiers and commanders appoint the remaining ranks of the army. Members of the general staff are appointed according to their military culture by the general chief of staff.

Het leger van het kalifaat is één leger, dat gevestigd is in specifieke kampen. Sommige van deze kampen moeten gevestigd zijn in verschillende provincies (Wilayah) en strategische locaties, en sommige moeten permanent mobiele strijdkrachten blijven. De kampen zijn georganiseerd in talrijke groepen, waarvan er elk een nummer krijgt ter aanvulling op de naam, zoals het 1e Leger, het 3e Leger, of het kan vernoemd worden naar een provincie (Wilayah) of district (‘imala).

The army of the Khilafah is one army, which is located in specific camps. Some of these camps must be located in different provinces (wilayaat) and strategic locations, and some must remain permanently mobile fighting forces. The camps are organised in numerous groups, each one of which is given a number to accompany its name, such as the 1st Army, the 3rd Army, or it can be named after a province (wilayah) or district (‘imala).

Een van de functies van het leger is in de islam het vervullen van de verplichting van jihad – het fysieke vechten (op het slagveld) tegen de kafiroon (ongelovigen), hetzij offensief of defensief, om de Naam (Deen) van Allah (SWT) dominant te maken. Allah (SWT) beval de voorbereiding voor jihad in het vers (Ayah):

One of the functions of the army, in Islam, is to fulfil the obligation of Jihad - the physical fighting (in the field of battle) against the kafiroon (disbelievers), be it offensive or defensive, in order to make the Name (deen) of Allah (swt) dominant. Allah (swt) ordered the preparation for Jihad in the ayah:

“Bereid voor hen (de ongelovigen) alles wat jullie kunnen aan (gewapende) macht en aan paarden, opdat jullie daarmee angst in de harten kunt zaaien van de vijand van Allah en jullie vijand, en anderen naast hen die jullie niet kennen. Allah kent hen. Wat u ook uitgeeft in de weg van Allah, het zal volledig aan u worden terugbetaald en er zal geen onrecht tegen u worden gedaan.” [TMQ 8:60].

“Make ready for them (the unbelievers) all you can of (armed) force and of horses tethered, that thereby you may strike fear into the hearts of the enemy of Allah and your enemy, and others beside them whom you know not. Allah knows them. Whatsoever you spend in the way of Allah it will be repaid for you in full, and will not be wronged.” [TMQ 8:60].

De Profeet ﷺ toonde de macht van de Staat door het moslimleger de stad Madinah in te laten trekken voordat zij naar Tabuk trokken voor de oorlog. Deze actie schrok de vijand af. Zoals hij ﷺ zei: “Aan mij is de overwinning geschonken door de angst die in de harten van mijn vijanden wordt geworpen, zelfs op een reisafstand van één maand.”

The Prophet (saw) showed the power of the State by marching the Muslim army inside Madinah before they went to Tabuk for war. This action frightened the enemy. As he (saw) said, “I have been given the victory by the terror thrown in the hearts of my enemies even from the distance of one month travelling.”.

Deze functies van het leger zijn allemaal gerelateerd aan het handhaven van de externe veiligheid van de Staat.

These functions of the army are all related to maintaining the external security of the State.

Het buitenlandse beleid van de Islamitische Staat is om de islam over de hele wereld te verspreiden. De methode die de Staat hanteert om de islam te verspreiden is via oproep tot de islam (Da’wah) en jihad. Daarom, aangezien de moslimgemeenschap (Ummah) de autoriteit aan de imam of kalief heeft gegeven om deze jihad te voeren, is het van belang dat de leider van het leger het staatshoofd is. De Profeet ﷺ vestigde relaties met anderen op basis van het verspreiden van de islam. Hij formaliseerde het Verdrag van Hudaybiyah om zichzelf de mogelijkheid te geven de islam over het Arabisch schiereiland te verspreiden. De Profeet ﷺ was het staatshoofd in Madinah en hij ﷺ leidde het leger in alle veldslagen die tijdens zijn tijd plaatsvonden. Daarna waren ook de Khulafa‘a Rashidoon degenen die de bevelen gaven over waar en wanneer het leger moest vechten. Uit deze punten wordt duidelijk dat het staatshoofd de persoon is die verantwoordelijk is voor het leiderschap van het leger.

Het leger is gewoonlijk het instrument dat andere landen opent voor de oproep tot de islam (Da’wah). Daarom moeten de militairen intellectueel verheven zijn. Dit betekent dat zij goed onderlegd moeten zijn in de islam en in staat moeten zijn om de boodschap aan anderen over te brengen. Bovendien moeten de militairen politiek bewust zijn, zodat zij gefocust blijven en niet gemanipuleerd worden door de tegenstanders.

The army is usually the tool that opens up other countries to the da‘wah of Islam. Thus, the army personnel have to be intellectually elevated. Meaning, that they have to be well educated about Islam and be able to convey the message to other people. Furthermore, the personnel have to be politically aware so that they remain focused and are not manipulated by the opponents.

Het leger is een integraal onderdeel van het verspreiden van de boodschap van de Islam naar de wereld. De mensen die er deel van uitmaken moeten daarom hoogopgeleid zijn in de Islam, en beschikken over een standvastig geloof (Iman). Het leger moet de nadruk leggen op het opbouwen van mensen met deze kenmerken binnen zijn gelederen. Een leger met een sterk geloof (Iman) zal ongetwijfeld in staat zijn zijn tegenstanders te verslaan. Wij zien dat dit het geval was in de tijd van de Profeet ﷺ. Moslims waren in numerieke minderheid in vele van de vroege veldslagen, maar behaalden met de hulp van Allah (SWT) nog steeds de overwinning. Dit zagen we in de Slag bij Badr, waar de verhouding 3 tegen 1 was, en in de Slag bij Ahzab, waar de verhouding 4 tegen 1 was.

The army is an integral part of delivering the message of Islam to the world. Its people must, therefore, be highly educated in Islam, and with firm iman. The army must place emphasis on building people with these characteristics within its ranks. An army with strong iman will surely be able to defeat its opponents. We find this to be the case in the time of the Prophet (saw). Muslims were outnumbered in many of the early battles, but with the help of Allah (swt) still achieved victory. This we saw in the battle of Badr where there was a 3 to 1 ratio and in the battle of Ahzab, where there was a 4 to 1 ratio.

De afdeling Interne Veiligheid houdt toezicht op alles wat verband houdt met de veiligheid binnen de Islamitische Staat, waarbij de militaire strijdkrachten voor dit doel worden ingezet.

The department of Internal Security oversees everything connected with security inside the Islamic State, utilising the military forces for this purpose.

De interne veiligheid, evenals de externe veiligheid, wordt gewaarborgd door het leger. De functies van de (politie) staan onder de controle van het leger. De Profeet ﷺ stelde Qays ibn Sa‘ad aan als hoofd van de veiligheid. Hij was daar om de Profeet ﷺ te beschermen wanneer hij in Majlis was. Het is aan te raden dat de interne veiligheidsmacht de procedures van het reguliere leger handhaaft, zodat deze georganiseerd, efficiënt en gecoördineerd blijft, zoals in een regulier leger. De interne veiligheidsmacht heeft de functie van surveillance, het handhaven van wet en orde, en het uitvoeren van de wetten die door de Staat zijn aangenomen. De Profeet ﷺ stelde ‘Abdullah ibn Mas‘ud aan als leider van assas (surveillance). Surveillance door dit deel van het leger betekent niet het schenden van de privacy van anderen. Integendeel, het gebruik ervan is voor algemene surveillance. Aangezien het handhaven van de interne veiligheid een taak is waar de Staat verantwoordelijk voor is, heeft zij niet het recht om betalingen op te leggen aan de burgers van de Staat voor het uitvoeren van deze functie.

The internal security, as well as the external security, is preserved by the army. The functions of the (police) are under the control of the army. The Prophet (saw) appointed Qays ibn Sa‘ad as the head of security. He was there to protect the Prophet (saw) when he was in Majlis. It is preferable for the internal security force to maintain the procedures of the regular army, so that it will remain organised, efficient, and co-ordinated as in a regular army. The internal security force has the function of surveillance, preserving law and order, and to execute the laws adopted by the State. The Prophet (saw) appointed ‘Abdullah ibn Mas‘ud as the leader of assas (surveillance). Surveillance, by this part of the army, does not mean to invade the privacy of others. Rather, its usage is for general surveillance. Since maintaining the internal security is an action the State is responsible for, it has no right to levy payments on the citizens of the State for executing this function.

De voorbereiding op het buitenlands beleid zal een sterk uitgerust leger vereisen. Daarom zal de Islamitische Staat ernaar streven om de nieuwste technologie in oorlogsvoering te verkrijgen, inclusief nucleaire capaciteiten, ruimteprogramma's en computertechnologie, om klaar te zijn om de vijand op dezelfde wijze te bestrijden als zij wordt bestreden. De economie en industrie in de Islamitische Staat zullen op vergelijkbare wijze zijn gericht op het ondersteunen van het leger en de inspanning van jihad.

Preparation for the foreign policy will require a strongly equipped army. Therefore, the Islamic State will endeavour to obtain the latest technology in warfare, including nuclear capability, space programmes and computer technology, to be ready to fight the enemy in a like way as she is fought. The economy and industry in the Islamic State will be similarly geared towards sustaining the army and the effort of Jihad.

De afdeling industrie leidt alle zaken die met industrie te maken hebben, inclusief zware industrie, zoals de productie van automotoren en carrosserieën; metallurgische industrieën, elektronica en lichte industrieën; en fabrieken van zowel particuliere als publieke eigendom die verbonden zijn met de militaire industrie. Alle fabrieken van welke aard dan ook dienen te worden opgericht op basis van het aanvullen van het militaire beleid.

The department of industry directs all affairs connected with industry, including heavy industry, such as the production of motors engines and car bodies; metallurgical industries, electronics and light industries; and factories of private and public ownership connected with the military industry. All factories of whatever type should be established on the basis of complementing the military policy.

Onder de leiding van het departement van de leider (Ameer) van jihad zal de Islamitische Staat haar buitenlandse beleid uitvoeren en de religie (Deen) van de Islam verkondigen aan de rest van de mensheid. Door deze middelen, en met de hulp van Allah (SWT), zal de Staat in staat zijn de dominantie van het woord van Allah (SWT) over de hele wereld te bereiken.

It is under the guidance of the department of the Amir of Jihad that the Islamic State will implement its foreign policy and propagate the deen of Islam to the rest of mankind. By these means, and the help of Allah (swt), the State will be able to achieve the dominance of the word of Allah (swt) throughout the world.

Het rechtssysteem in de Islam is uitsluitend gebaseerd op de sharia. We moeten ons ter harte nemen dat rechtvaardigheid niet volledig kan worden geschapen, tenzij en zolang de Islam in zijn totaliteit wordt toegepast. Het anders doen zou betekenen dat men delen van de geboden van Allah achterlaat en de heerschappij van de mens accepteert als beter in staat om met de kwestie van hand te gaan. Dit leidt niet alleen tot de ontwrichting van het welzijn van de samenleving, maar is ook een erkenning dat Allah (SWT) niet werkelijk de Soeverein is. Wij vinden in de Qur'an dat Allah (SWT) tot de Profeet ﷺ zegt:

The judicial system in Islam is solely based on the Shari‘ah. We must be mindful of the fact that justice cannot be fully served until and unless Islam is applied in its totality. To do otherwise, would mean leaving parts of Allah’s commandments and accepting the rule of man as better able to cope with the issue at hand. This not only leads to the disruption of the society’s well-being but is also an acknowledgement that Allah (swt) is not truly the Sovereign. We find in the Qur’an, Allah (swt) says to the Prophet (saw) :

“Maar bij uw Heer zullen zij geen (werkelijke) geloof hebben totdat zij u als rechter stellen in al het geschil dat zij tussen zichzelf hebben, en in hun zielen geen weerstand voelen tegen uw beslissingen, maar deze met de volste overtuiging aanvaarden.” [TMQ 4:65].

“But no by your Lord they can have no (real) faith until they make you judge in all disputes between them and in their souls find no resistance against your decisions but accept them with the fullest conviction.” [TMQ 4:65].

De details van het islamitische rechtssysteem worden elders besproken (zie het Rechtssysteem), maar het is nuttig om hier de relatie tussen het regeringssysteem en de rechtbanken te bespreken.

The details of the Islamic judicial system are discussed elsewhere (see the Judicial System), but it is useful to discuss here the relationship of the ruling system with the courts.

Deze categorie rechters binnen het rechtssysteem van de Islam bestaat uit rechters die geschillen beslechten die ontstaan tussen de mensen en de Staat. Deze rechter heeft rechtsmacht binnen een rechtbank genaamd Mahkamat al-Madhaalim (de Rechtbank van Onrechtmatige Daden) in de Islamitische Staat. In essentie wordt deze rechter van de Rechtbank van Onrechtmatige Daden aangesteld om alle onrechtmatige daden binnen de Islamitische Staat weg te nemen, of deze nu worden gepleegd door de kalief, gouverneurs, of enige andere functionaris van de Staat. In gevallen van geschillen tussen de mensen en de functionarissen van de Islamitische Staat heeft de rechter van deze rechtbank het recht om de functionaris van de Staat te ontslaan zodra zijn nalatigheid van de sharia of het onrecht dat aan de mensen is toegebracht, is vastgesteld.

This category of judges within the ruling system of Islam consists of judges who settle disputes arising among the people and the State. This judge has jurisdiction within a court called Mahkamat al-Madhaalim (the Court of Unjust Acts) in the Islamic State. In essence, this judge of the Court of Unjust Acts is appointed to remove all unjust acts within the Islamic State, whether they are committed by the Khaleefah, governors, or any other official of the State. In cases of disputes between the people and the officials of the Islamic State, the judge of this court has the right to dismiss the official of the State once his negligence of the Shari‘ah or injustice committed upon the people is established.

Als voorbeelden kan deze rechtbank alle zaken onderzoeken die door de Islamitische Staat zijn uitgevoerd waarbij sprake is van discriminatie van burgers, onjuiste toepassing van de sharia, onjuiste interpretatie van de sharia of de Grondwet van de Islamitische Staat, nalatigheid door de kalief ten aanzien van de meningen die aan hem zijn gegeven, het onterecht opleggen van een belasting aan de burgers van de Islamitische Staat, enzovoort.

As examples, this court may investigate all matters executed by the Islamic State involving discrimination upon citizens, improper application of the Shari‘ah, improper interpretation of the Shari‘ah or the Constitution of the Islamic State, negligence by the Khaleefah of the opinions given to him, forcing a tax unduly upon the citizens of the Islamic State, etc.

Er ontstaat een interessante situatie wanneer een zaak wordt bestudeerd waarbij sprake is van de nalatigheid van de kalief ten aanzien van de sharia. De Qadi al-Madhaalim zal ofwel een oordeel moeten vellen in het voordeel van de daden van de kalief, of tegen hem. Als het in het voordeel van de kalief is, dan blijft het mandaat van de kalief behouden, en zal het de zaak feitelijk als juist en niet als nalatigheid aanmerken. Als de rechter daarentegen beslist tegen de kalief, wat nalatigheid van de sharia inhoudt, moet de kalief zich houden aan het oordeel van de rechter. Indien hij dit nalaat, zal de rechter gemachtigd zijn om de kalief uit zijn ambt te zetten op grond van nalatigheid van de sharia.

Het administratieve systeem bestaat uit die groep mensen die de bevelen van de Islamitische Staat uitvoert bij de burgers en de zaken van de Islamitische Staat beheert. Aangezien de Islamitische Staat de sharia moet implementeren bij al haar burgers, is het noodzakelijk om een administratief systeem te hebben om dit te bewerkstelligen. Veel regels in de Islam verplichten de Islamitische Staat om een administratief orgaan te hebben voor hun uitvoering. Zo is de regel voor het innen van armenbelasting (Zakah), die de Islamitische Staat verplicht om personeel aan te stellen voor de juiste uitvoering ervan, een voorbeeld. Elke stijl of tactiek die wordt gebruikt, zou toegestaan zijn, zolang deze in overeenstemming is met de sharia. Maar het belangrijke punt is dat 'de taak wordt volbracht'. Daarom is het de plicht van de Islamitische Staat om de meest efficiënte stijl te gebruiken om de regel van de Islam te implementeren, zolang deze binnen de grenzen van de sharia blijft.

The administrative system consists of that body of people which executes the Islamic State’s orders upon the citizens and manages the Islamic State’s affairs. Since the Islamic State must implement the Shari‘ah upon all of its citizens, it becomes necessary to have an administrative system to accomplish this. Many rules in Islam compel the Islamic State to have an administrative body for their implementation. As such, the rule for collection of zakat, which necessitates the Islamic State to employ personnel for its proper implementation, is one example. Any style or tactic used would be permissible, as long as it accords with the Shari‘ah. But, the important point is that ‘the job gets done’. Therefore, it is incumbent upon the Islamic State to use the most efficient style to implement the rule of Islam, as long as they fall within the bounds of the Shari‘ah.

We weten dat de Profeet ﷺ de zaken van de moslimgemeenschap (Ummah) beheerde tijdens zijn periode in Madinah. Hij ﷺ stelde vele bestuurders aan om diverse functies uit te voeren, zodat de Islamitische Staat efficiënt zou kunnen functioneren. Als voorbeeld stelde hij ‘Ali ibn Abi Talib (ra) aan als schrijver voor de verdragen die de Profeet ﷺ sloot met andere naties.

We know that the Prophet (saw) managed the affairs of the Ummah, during his period in Madinah. He (saw) appointed many administrators to carry out various functions so that the Islamic State would run efficiently. As an example, he appointed ‘Ali ibn Abi Talib (ra) as a scribe for treaties which the Prophet (saw) concluded with other nations.

De Profeet ﷺ gaf het beheer van zijn zegel (de zegel die hij gebruikte om zijn handtekening te zetten op officiële documenten van de Staat) aan Al-Harith ibn Auf al-Mazi. Ibn Abi Fatimah werd aangewezen om de statistieken van de ghanima (oorlogsbuit) samen te stellen. Hudhayfa ibn al-Yaman was de schrijver voor de aantallen gekweekte vruchten in het Hijaz-gebied van het Arabisch schiereiland. ‘Abdullah ibn Arqam werd aangesteld om het aantal mensen in de stammen te berekenen en kreeg verder de taak van het beheer van water in de Islamitische Staat. In het twintigste jaar van de emigratie (Hijrah), startte ‘Umar ibn al-Khattab, als de tweede kalief, de deewan (een type register) als een lijst van namen van soldaten en andere essentiële feiten. Deze methode van het bijhouden van een deewan werd geleend van de Perzen, die deze stijl hadden overgenomen voor het bijhouden van gegevens over hun soldaten, uitrusting en andere essentiële informatie. Een vergelijkbare techniek werd toegepast door ‘Umar (ra), aangezien het een toegestaan (Mubah) middel was.

Het is van het grootste belang om het concept van raadpleging (Shura), zoals gebruikt in de Islam, en wat het werkelijk betekent te begrijpen, voordat men zich overgeeft aan een gedetailleerde discussie over Majlis al-Ummah, het belangrijkste orgaan dat deelneemt aan raadpleging (Shura). Allah (SWT) verklaart in de Qur'an:

It is of utmost necessity to comprehend the concept of shura (consultation), as used in Islam, and what it actually means before indulging in a detailed discussion on Majlis al-Ummah, which is the main body that participates in shura. Allah (swt) states in the Qur’an:

“Vergeef hen en vraag om vergeving voor hen en overleg met hen over de zaken, en wanneer u een besluit heeft genomen, stel dan uw vertrouwen in Allah.” [TMQ 3:159].

“Pardon them and ask forgiveness for them and consult with them upon the conduct of affairs, and when you have decided (upon a course of action), place your trust in Allah.” [TMQ 3:159].

“En zij die gehoorzamen aan de oproep van hun Heer en de gebedsverplichtingen vervullen, en wiens zaken gebaseerd zijn op overleg.” [TMQ 42:38].

“And those who answer the call of their Lord and establish worship, and whose affairs are a matter of counsel.” [TMQ 42:38].

De twee versen (Ayah) die hierboven worden genoemd, zijn direct gerelateerd aan de kwestie van raadpleging. Shura duidt op het aangaan van wederzijdse raadpleging of wederzijdse discussies met betrekking tot een specifieke zaak, oftewel het inwinnen van de mening van mensen. Het inwinnen van meningen vindt plaats aan de zijde van de kalief of elke leider (Ameer) of verantwoordelijk persoon, of het nu een heerser of een leider is. Wat betreft het kenbaar maken van de mening aan de persoon in kwestie, of het nu een heerser of een leider is, dan is dat slechts een naseeha (advies).

The two ayat (verses of Qur’an) mentioned above are directly related to the issue of consultation. Shura denotes engaging in mutual consultation or mutual discussions regarding a particular matter i.e. taking people’s opinion. Taking opinions occurs on the part of the Khaleefah or any Amir or responsible person be it a ruler or a leader. As for the declaration of the opinion to the person in charge, be it a ruler or a leader, it is just a naseeha (advice).

Voordat we ingaan op de toepassing van raadpleging (Shura), zoals toegepast door de Boodschapper van Allah ﷺ in relatie tot onze zaken tegenwoordig, moeten we het concept van het inwinnen van een mening bestuderen en elke onduidelijkheid die in de hoofden van de moslims bestaat, wegnemen. In de praktijk kan er een mening worden ingewonnen met betrekking tot:

De Majlis al-Ummah maakt deel uit van de bestuurlijke structuur van de Islam. Het houdt zich bezig met zaken die toegestaan (Mubah) zijn en waarbij geen expert nodig is om tot de juiste conclusie te komen. Deze besluiten van de Majlis al-Ummah worden 'mashura' genoemd. De mening van de meerderheid is in dit geval de bindende mening, aangezien er in de toegestane (Mubah) zaken geen vastgesteld goed of fout is. De kalief is daarom verplicht de meningen van de Majlis al-Ummah te handhaven, zolang de meningen binnen het juridische gebied van de mening voor de Majlis al-Ummah vallen. Dit wordt onderbouwd door de overlevering (Hadith) van de Profeet ﷺ: “Als jullie beiden (verwijzend naar ‘Umar en Abu Bakr) het eens zijn over een mashura, zou ik er niet tegenin gaan..”

The Majlis al-Ummah is part of the ruling structure of Islam. It deals with matters which are mubah and do not require an expert to arrive at the correct conclusion. These decisions of the Majlis al-Ummah are termed as ‘mashura’. The majority’s opinion is the binding opinion, in this case, since there is no set right or wrong in the mubah matters. The Khaleefah is therefore obliged to uphold the opinions of the Majlis al- Ummah, as long as the opinions are in the legal area of opinion for the Majlis al-Ummah. This is substantiated by the hadith of the Prophet (saw) : “If both of you (referring to ‘Umar and Abu Bakr) agree on a mashura, I would not go against it..”

De personen die de moslims vertegenwoordigen door hun meningen kenbaar te maken aan het staatshoofd, worden geroepen naar de Majlis al-Ummah. Het is niet-moslims toegestaan om aanwezig te zijn bij bepaalde sessies van de Majlis, met het doel klachten in te dienen over onderdrukking door de hand van het regeringsapparaat, of om te klagen over eventuele problemen die zij ervaren met betrekking tot de implementatie van de Islam op hen.

The persons who represent the Muslims in voicing their opinions to the head of the State are called to the Majlis al-Ummah. It is allowed for the non-Muslims to be in certain sessions of the Majlis, for the purpose of presenting complaints about oppression by the hand of the ruling apparatus or to complain about any problems, which they encounter with regards to the implementation of Islam upon them.

De leden van de Majlis al-Ummah worden gekozen door het volk, en er is geen onderscheid naar geslacht in wie lid kan worden. Zolang de kandidaat het burgerschap bezit, bij zinnen is en de jaren na de puberteit heeft bereikt, komt hij of zij in aanmerking.

The members of the Majlis al-Ummah are elected by the people, and there is no gender distinction in who can be a member. As long as the candidate carries the citizenship, is sane and is in his/her post-puberty years, then he or she qualifies.

Wat betreft de structuur van de Majlis al-Ummah kunnen er twee hoofdcommissies zijn. Eén om de centrale regering te overzien en één voor de provinciale regering. Binnen deze hoofdcommissies bestaan subcommissies die specifieke taken krijgen toegewezen op basis van de bekwaamheid van de individuen.

Pertaining to the structure of the Majlis al-Ummah, there can be two main committees. One to oversee the central government and one for the provincial government. Within these main committees exist subcommittees which are assigned specific tasks based on the ability of the individuals.

De aard van de Islam is het behouden van rechtvaardigheid en maatschappelijke harmonie, en het ontwortelen en elimineren van institutionele onderdrukking wanneer en indien deze zich voordoet. Soevereiniteit behoort toe aan de wetgevende bronnen van de Islam, en het doel van de wetgevende bronnen van de Islam is het veiligstellen en handhaven van de maatschappelijke idealen, terwijl de individuele behoeften van elk mens in de samenleving worden vervuld. De Islam heeft de mensen de autoriteit verleend om de sharia-regels toe te passen waarmee deze doelen en doelstellingen in stand worden gehouden. De mensen benoemen op hun beurt één persoon (de kalief) om over hen te regeren volgens de Islam, en het is hen toegestaan geweld te gebruiken om de kalief te verwijderen, voor het geval hij duidelijk tegen de sharia inging.

The nature of Islam is to preserve justice and societal harmony, and to uproot and eliminate institutional oppression if and when it presents itself. Sovereignty belongs to Islam’s legislative sources, and the aim of Islam’s legislative sources is to secure and uphold the societal ideals, while satisfying the individual needs of each human being in the society. Islam granted the people the authority to implement the Shari‘ah rules whereby these aims and objectives would be maintained. The people in turn appoint one person (The Khaleefah) to rule them by Islam, and they are permitted to use force to remove the Khaleefah, in case he clearly went against the Shari‘ah.

Een van de takken van het rechtssysteem wordt Mahkamat al Madhaalim (Hof van Onrechtmatige Daden) genoemd. De primaire rol of functie van deze juridische tak is het beslechten van geschillen tussen de mensen en de kalief. Het bevel of de uitspraak van een rechter in deze juridische tak kan niet worden opgeschort, maar moet juist worden uitgevoerd, zelfs als het bevel was om de kalief zelf te verwijderen, of iedereen die hij heeft gemachtigd. Het niet uitvoeren van het bevel of de uitspraak van een rechter in Mahkamat al Madhaalim geeft de mensen de bevoegdheid om de kalief te verwijderen, zelfs met geweld indien nodig.

One of the branches of the judicial system is called Mahkamat al Madhaalim (Court of Unjust Acts). The primary role or function of this judicial branch is to settle disputes between the people and the Khaleefah. The order or finding of a judge in the judicial branch cannot be stayed, but rather it must be implemented, even if the order was to remove the Khaleefah himself, or anyone that he has deputised. Failure to implement the order or finding of a judge in Mahkamat al Madhaalim, provides a license to the people to remove the Khaleefah, even by force if necessary.

Een van de functies van de Majlis al-Ummah is het creëren van een platform waarbinnen de mensen hun tevredenheid of hun ontevredenheid en klachten aan de regering kunnen kenbaar maken. De Mahkamat al Madhaalim zou de klachten van de Majlis al-Ummah worden gepresenteerd, of het individu in de Staat zou zijn klacht rechtstreeks naar de Mahkamat al Madhaalim kunnen brengen. Iedereen is onderworpen aan de wetgevende bronnen van de Islam en daarom bestaat er geen eliteklasse in de islamitische samenleving, en iedereen die onder de jurisdictie van de Islamitische Staat valt, of zij nu moslim of niet-moslim zijn, moet zien dat hun rechten worden beschermd. Daarom is de methode van de Islam om rechtvaardigheid en sociale harmonie te bewaren, en onderdrukking uit te roeien en te elimineren, realistisch en praktisch.