په اسلامي دولت کې قضاء د انساني تاريخ د هرې دورې څخه د فقهي علومو او قضائي اثارو غني ترين سرچينه وه. د بغداد او کوفې کتابتونونه (چې د اسلامي دولت پلازمينې وې) په ديرشو زرو کتابونو او رسالو لرل، چې د انسان د ورځنيو چارو د قانون ټولې برخې او د فقه اسلامي زده کړه يې احاطه کوله. د دې مهم برخې د زده کړې او درناوي اندازه داسې وه چې د اسلام په دين کې يې درلود.

The judiciary in the Islamic State was the richest source of jurisprudence and juridicial works of any period of man. The libraries of Baghdad and Kufah (capitals of the Islamic State) boasted collections of tens of thousands of books and articles covering all aspects of legislation in the daily affairs of man, and the study of fiqh (Islamic law). Such was the extent of study and regard for this crucial aspect of the deen of Islam.

دا میراث نن د مسلمانانو او غیر مسلمانانو په ذهنونو کې تقریباً له منځه تللی دی. د اسلام عدالت هیچ چیرې د حاکمیت د قوت په توګه نه پیژندل کیږي، او په پایله کې نړۍ د ګډوډۍ په لګیا ده، چیرې چې عدالت هغه څوک پیرود کولی شي او ناوړه ګټه ترې اخیستای شي چې د دې کولو واک لري. یوازې هغه وخت به نړۍ بیرته هغه ویاړلي حالت ته راستنیږي چې د خلافت په دوران کې یې درلود، کله چې اسلام بیا په بشپړه توګه پلی شي.

Sadly today this legacy has been all but lost to the minds of Muslims and non-Muslims throughout the world. Nowhere is the Justice of Islam prevalent as the ruling force and as a result, the world is engulfed in turmoil, where justice can be bought and abused by any who own the power to do so. Only when Islam is implemented again in its entirety, will the world return to the glorious state it enjoyed under the Khilafah.