اسلام د مادي شيانو او ملکيت انکار نه کوي، خو دا هم نه ږدي چې انسانان دې ته امر وکړي چې دا شيان څنګه ترلاسه کيږي او څنګه کارول کيږي. د خلافت په ژوند کې به د مادي شيانو په لیدلو کې ډېر لوی بدلون راشي. اسلام کې مال د پيدا کوونکي له لورې يو امانت دی. له همدې امله يوازې الله (ج) دی چې ټاکي چې څه شيان پېرل او پلورل کيدای شي او څه شيان نه شي. دا د نن ورځې له حالت سره توپير لري، چېرته چې د يوې ټولنې حق او ناحق د بازار ځواکونو، د عرضې او تقاضا د قوانينو په رحم دی، او چېرته چې د يوه محصول تجارتي ګټور والی د هغه د شتون له امله ټولنې ته رسيدونکي زيانونو څخه لوړ ګڼل کيږي. دا داسې نړۍ ده چې د سوداګرو ګټې د ديموکراسۍ "ساتونکو فرښتو" يعني سياستوالانو ته مالي مرسته کوي يا د هغوی د پرېکړو اړخ نيسي.

Islam does not deny ownership of material or property, however it also does not allow humans to dictate the way it is acquired and used. Life in the Khilafah will offer a dramatic change in the way material is viewed In Islam wealth is a trust from the Creator. Consequently it is Allah (swt) alone who decides what can and cannot be bought and sold. This is unlike the situation today where the rights and wrongs of a society are at the mercy of market forces and the laws of supply and demand and where commercial viability of a product takes precedence over the detremental effects on society that are produced as a result of the product’s existence. Such is a world where business interests fund or lobby the ‘guardian angels’ of democracy - the politicians.

اسی لیے ہم دیکھتے ہیں کہ برطانیہ کا سب سے امیر شخص اپنی دولت کی بنیاد فحش مواد پر رکھتا ہے۔ فحاشی اور مرد و عورت کے استحصال کی دیگر صورتوں کے نقصان دہ اثرات کی کوئی پرواہ نہیں کی جاتی۔ گلیوں میں چلتے ہوئے ناپسندیدہ نگاہیں؛ کام کی جگہ پر ناپسندیدہ توجہ؛ عصمت دری۔ اس کے بجائے انسانوں کی فکر بنیادی طور پر معاشی نقطۂ نظر سے کی جاتی ہے۔

Accordingly, we see that Britain’s richest man has based his fortune on pornography. There is no care for the damaging effects of pornography and other forms of exploitation of man and woman. The unwanted eyes when walking the streets; the unwanted attention at work; rape. Instead, concern for humans is viewed in economic terms primarily.

دا په اسلام کې همداسې نده، چېرې چې «عزت» یو حیاتي مسئله ده. په اسلامي دولت کې به د نارینه او ښځو د جنسیت له مخې د پلورنې لپاره هیڅ اعلانونه نه وي، نه به «تر ټولو پټ شیلفه» مجلې وي، نه به پورنوګرافیک ویډیوګانې وي، او نه به سایبر جنسي اړیکې ومومل شي.

This is not so in Islam, where ‘honour’ is a vital issue. There will be no advertisements using the sexuality of men and women for the hard sell, no ‘top-shelf’ magazines, no pornographic videos and no cybersex would be found in the Islamic State.

په همدې ډول، د الکولو د ورکړې د سوداګريز بریالیتوب، یا د نورو ډولونو مخدره توکو د قانوني کولو د احتمالي بریالیتوب لپاره به هیڅ پاملرنه نه کیده، لکه څنګه چې نن ورځ پرې بحث کیږي. په اسلام کې عام ځای کې د نشه يي توکو کارول منع دي، چې په بنسټیز ډول د هغو ډیرو ستونزو مخه نیسي چې لکه الکول یې رامینځ ته کوي: په کورنیو کې تاوتريخوالی، عمومي جرمونه، یا د روغتیایي سرچینو ضایع کیدل (د ځانمرستې ډلې، د قرباني ملاتړ ډلې، طبي خدمات او نور). د خلافت په لاندې به نه میکدې وې، نه شرابیان وو او نه به د "موټر چلول د نشې په حالت کې" وو.

Similarly, no regard would be made for the commercial success of alcohol consumption, or the potential success of legalising other types of drugs, as is being discussed today. In Islam public consumption of intoxicants is forbidden, killing from the root the plethora of problems that things like alcohol contribute to: domestic violence, crime in general or the drain on health resources (self-help groups, victim support groups, medical services etc.). There would be no pubs, no drunkards and no ‘drink-driving’ under the Khilafah.