په دې نړۍ کې نن ورځ د شتمنیو په ویش کې ډېر لوی افراط موجود دی، که دا په ملي کچه وي او که نړیواله کچه. په برتانیه کې د خلکو شاوخوا ۵ سلنه وګړي د ملي شتمنۍ ۹۰ سلنه ملکیت لري. په نړیواله کچه، که څه هم د نړۍ ډېرې زیرمې د دې څخه چې ته یې "دریم نړۍ" وايي هغو سیمو کې دي، همدا سیمې د ټولو لا زیاتې غربت لاندې دي. د ځمکې په یوه کونج کې ماشومان د لوږې له امله مري، پداسې حال کې چې په بل کونج کې د اضافي خوړو د تولید له امله د مکڼو غرونه او د شیدو جھیلونه جوړېږي. د داسې ډېرو لوی بې توازنیو په مخ کې موږ ته ویل کیږي چې د روغتیا خدماتو او د خوړو د مرستې په اړه داسې پریکړې وکړو چې زړه یې ماتوي.

In our world today there is gross extremism in terms of wealth distribution, whether nationally or globally. In Britain 90% of the wealth is owned by about 5% of the population. Globally, though most of the world’s reserves are in the so-called ‘Third World’, these regions are the most poverty stricken. In one corner of the globe children die of hunger, whereas in another butter mountains and milk lakes are formed due to excess food production. It is in the face of such gross imbalances that we are asked to make heart-wrenching decisions about health services and food aid.

په نړۍ کې يو يو ګوټ کې د ژوند ډېرې ښېګڼې څرګندې دي، او بل ګوټ کې د ژوند لپاره لږترلږه اړتیاوې هم نشته.