باید یادآوری شود چې هغه سزاګانې چې د اسلامي دولت لخوا ورکول کیږي، د جرم د مخنیوي او کنټرول په بهیر کې وروستی لاره ده. اسلام د دین (د ژوند لاره) په توګه راغلی، چېرې چې ټول نظامونه په ګډه کار کوي او یو بشپړ، یو ځای شوی او کامل یو بل ته مرسته کوونکی ټولګۍ جوړوي.

It must be noted that the punishments administered by the Islamic State are the last resort in the process of curbing and preventing crime. Islam comes as a deen (way of life) where all the systems work in harmony, making an integrated and perfectly complementary whole.

پس اقتصادي نظام به دې ته به ډاډ ورکوي چې د دولت ټول اتباع به خپلې اړتياوې په بشپړه توګه پوره کړي، ترڅو هېڅوک د ځان د ژوند د ساتلو لپاره جرم ته مخه ونه کړي. همدارنګه، د تعليم نظام به خلکو ته د هرډول جرم د ردولو ذهنيت ورزده کړي، چې ټول يې په اسلام کې حرام دي، او د الله (سبحانه و تعالیٰ) د اطاعت ترځنډ به يې ترجیح ورکوي. او د ټولنيز نظام به په خلکو کې د مخالف جنس په وړاندې د درناوي او عزت ذهنيت ځای پر ځای کړي، او د ورځنۍ ژوند په بهير کې د نارينه او ښځو ترمنځ جلاتوب به په دې برخه کې د جرمونو امکان کم کړي.

Thus, the Economic System will ensure that all the citizens of the State will have their needs adequately fulfilled such that no-one need resort to crime to sustain themselves. As well, the Education System will teach the people the mentality of rejecting any kind of crime, all of which are forbidden in Islam, in favour of obedience to Allah (swt). And the Social System will inculcate within the people the mentality of respect and dignity towards the opposite sex, and the segregation between men and women in their daily life will minimise the possibility of crimes in this area.

په اسلامي دولت کې د جرمونو مخنیوی دري کچو کې ترسره کیږي:

In the Islamic State the prevention of crime works on three levels :

مسلمان په اسلام کے عقلي عقیدے باندې یقین لري، کوم چې د حقیقت د مطالعې او د عقل د کارولو پر بنسټ ولاړ دی. دا یقین هغه ته د اسلام په عقیده کې ټينګ بنسټ ورکوي او هغه د یوازینۍ او حقیقي خدای، الله (سبحانه و تعالی) مطيع او تابع کېدو ته هڅوي.

The Muslim has conviction in the rational creed of Islam, which is built upon the study of reality and use of the mind. This gives them the definite foundation for their belief in Islam and motivates them to be subservient to the One and Only True God, Allah (swt).

جرم د الله (ج) نافرماني ده. د مسلمان د جنت اشتیاق او د دوزخ د عذاب ویره به دی له جرم کولو څخه بازدارۍ.

Crime is a disobedience to Allah (swt). The Muslim’s longing for the Paradise and their fear of the punishment of Hellfire will prevent them from committing crime.

د مسلمانانو د متقابلو حقوقو او واجباتو له جملې څخه دا ده چې دوی تل د یو بل د کارونو خیال ساتي او پاملرنه یې کوي. په دې ترتیب سره به له ټولو خواوو څخه د خلکو د اسلامي چلند د ساتلو لپاره یوه دوامداره هڅونه او تشویق موجود وي۔

It is one of the mutual rights and duties of the Muslims that they always look out for and take care the affairs of each other. Thus there will be a constant motivation and encouragement from all sides for people to observe the Islamic conduct.

د ټولنې په کچه به جرم ردېږي او په زړه نه پورې کېږي. جرملې کسان او دوکه بازان به نه منل کېږي، او نه به هغه مال یا هغه ګټې چې په ناسمه لاره ترلاسه شوې وي درناوی وګټي. د ټولنې د غالب ارزښتونو دغه فشار به هغه کسان چې د جرم کولو وسوسه لري، له دې کار څخه وساتي.

Crime will be shunned and rejected by the society at large. Criminals and cheats will not be accepted, nor will wealth or any perceived benefits gained illicitly be respected. This pressure from the dominant values in the society will prevent those who are tempted to commit crime from doing so.

د آخري وسیلې په توګه د جرمونو د سزا له پیښو څخه ویره ده.

The last resort is the fear of the consequences of the criminal actions in terms of the punishment.

د همدې دلیلونو له امله د خلافت په تاریخ کې د حدودو او نورو سزاګانو د تطبیق د پېښو شمېر ډېر لږ و، او قضاء ته دې ډول سزاګانو د تطبیق ته اړتیا ډېره کمه پېښه شوه.

It is for these reasons that so few incidences of implementation of hadud and other retributions by the judiciary were necessary in the history of the Khilafah.